คนแปลกหน้าที่รู้จักกันดี

-- วันที่เราพบกันครั้งแรก -- 


เราต่างเป็นคนแปลกหน้าต่อกันและกัน คุณยิ้มให้กับฉัน ฉันยิ้มให้กับคุณ

ต่อจากนั้นฉันก็สังเกตได้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญที่ได้พบกับคุณบ่อยขึ้น ช่างน่าแปลก กิจวัตรประจำวันของฉันมีสิ่งหนึ่งที่เพิ่มเติมเข้ามา คือการที่ได้พบเจอกับคุณตามสถานที่ต่าง ๆ

และแล้วเราก็ได้มีโอกาสไปนั่งทานกาแฟร่วมกัน เรื่อยไปจนถึงทานข้าวในร้านอาหาร บทสนทนาของเรานั้นเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จากคนแปลกหน้าก็เริ่มกลายเป็นคนรู้จัก

เราแลกเบอร์โทรศัพท์กัน หลังจากนั้นคุณก็โทรมา

เมื่อเราได้เริ่มสนทนากัน ฉันก็สัมผัสได้ถึงเคมีที่เข้ากันได้ดี -- ณ เวลาเดิมของทุก ๆ วัน เราจะได้สนทนาพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน กลายเป็นนิวนอร์มอลสำหรับชีวิตของฉันไปแล้ว

ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ที่เราได้ตกลงคบหาดูใจกัน มารู้ตัวอีกทีฉันก็พบกับคุณที่อยู่เคียงข้างฉัน

ฉันขอเรียกสิ่งนี้ว่าพรหมลิขิต เพราะเป็นสิ่งที่ฉันไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าจะได้เกิดขึ้น ต่อจากนั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี เราแลกเปลี่ยนเรื่องราวในชีวิตของกันและกัน คุณเป็นเหมือนเพื่อนสนิทที่รู้ใจฉัน ฉันก็ได้เป็นเพื่อนสนิทของคุณ 

จนกระทั่งถึงจุดหนึ่ง ฉันขอเรียกจุดนี้ว่าทางแยก

บางครั้งการเติบโตก็ทำให้เรามีเหตุต้องห่างกัน สิ่งต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตทำให้ทัศนคติบางอย่างเปลี่ยนไปจากเดิม และเมื่อภาพมายาได้เลือนหายไปก็ถูกแทนที่ด้วยความจริง ตัวตนของเราเริ่มเปิดเผยซึ่งกันและกัน มุมที่ไม่น่ารักปรากฎขึ้นเพราะเราไม่จำเป็นต้องเสแสร้งอีกต่อไป เราเริ่มจูนกันไม่ติด สัมผัสได้ถึงความเข้ากันไม่ได้ในบางอย่าง 

วงโคจรของเราเริ่มเคลื่อนห่างออกจากกันไปเรื่อย ๆ และ เรื่อย ๆ


-- วันที่เราพบกันครั้งสุดท้าย --

เราสองคนตัดสินใจจบความสัมพันธ์นี้

สิ่งนี้คือการปลดปล่อยพันธนาการของเราสองให้เป็นอิสระ เพื่อที่เราจะได้ออกไปตามหาคนรักที่เป็น "ตัวจริง" ท่ามกลางโลกอันกว้างใหญ่ไพศาล

ครั้งสุดท้ายที่เราพบกันช่างแตกต่างจากครั้งแรก เพราะเราต่างมองหน้ากันไม่ติด

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมา และฉันก็ขอบคุณสิ่งต่างๆ ที่ได้เกิดขึ้น ท่ามกลางโลกใบนี้ที่มีผู้คนเป็นล้าน การที่จะได้พบเจอกับใครสักคนหนึ่งและได้สนิทกันถึงเพียงนี้ช่างเป็นสิ่งมหัศจรรย์

และฉันเชื่อว่าทุกสิ่งได้ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว

ความสัมพันธ์นี้คือหนึ่งในแผ่นจิ๊กซอว์แห่งชีวิตที่ได้ถูกประทับลงในช่องว่าง กลายเป็นเสี้ยวหนึ่งของภาพใหญ่ที่กำลังรอจิ๊กซอว์ชิ้นต่อๆ ไปที่จะได้ถูกแต่งเติมเข้ามาให้สมบูรณ์

เราบอกลากันเป็นครั้งสุดท้าย และเดินหันหลังกันไปคนละทาง มุ่งตรงไปยัง "บ้าน" ของตัวเอง

ไม่มีคำว่า "เรา" อีกต่อไป

ฉันรู้สึกราวกับได้ย้อนเวลากลับไปยังจุดเริ่มต้นใหม่ จุดที่ฉันใช้ชีวิตตามปกติอย่างที่เคยเป็นมา กลับไปวางแผนชีวิตใหม่ ตั้งเป้าหมายที่อยากพิชิต และลุยสักตั้ง และมีความหวังเล็กๆ ว่า ระหว่างทางนั้น จะมีคนแปลกหน้าสักคนยิ้มให้กับฉัน และเหตุการณ์ลักษณะเดิมจะวนกลับมา แต่ทว่าคราวนี้ฉันอยากให้ตอนจบไม่ใช่การแยกจาก แต่เป็นการเดินจับมือกันไปตลอดเส้นทางเดินแห่งชีวิต จนกว่าจะจากโลกนี้ไปและกลับสู่บ้านที่แท้จริงของเรา

ปล. ฉันได้พบกับคุณโดยบังเอิญอีกครั้ง และคราวนี้คุณไม่ได้มาคนเดียว  ฉันยิ้มให้คุณ คุณยิ้มให้กับฉัน ก่อนที่เราจะเดินแยกจากกันไปตามเส้นทางของตัวเอง ฉันอมยิ้มในขณะที่ก้าวเดินต่อไปข้างหน้า มุ่งไปยังจุดหมายปลายทางที่รอฉันอยู่ตรงนั้น




SHARE
Writer
Sikayules
Believer
Life is a journey. So enjoy and learn from the journey.

Comments

theonlynine
1 month ago
ดีมากเลย🥺
Reply
Sikayules
1 month ago
❤️