ในคืนที่แสงจันทร์ไม่สว่างไสวเหมือนเคย


ไม่เห็นมีใครบอกเลยว่าคืนนี้จะเหงามากขนาดนี้
ทั้งๆ ที่คืนที่ผ่านมาก็นอนคนเดียวได้นี่

ถึงจะนอนเปิดไฟแต่ก็เปิดไฟอ่อนๆนะ
เรารู้ว่าเปิดไฟนอนมันไม่ค่อยดีหรอก

แต่ให้ทำไงได้ล่ะ
เรากลัวความมืดนี่

คิดมากตลอดเลยเวลาอยู่คนเดียว
เธอบอกไม่อยากให้เราเครียด

แต่เราจะทำอะไรได้
ในเมื่อเธอก็ไม่ได้มานอนข้างๆเรา

ถึงเธอจะบอกฝันดีทุกคืน
แค่นั้นก็ไม่เคยเพียงพอเลย

เราไม่ค่อยบอกใครหรอกว่าเราน่ะกลัวความมืด
มันค่อยข้างจะเด็กไปหน่อยที่บอกแบบนั้น

ตอนเด็กเราก็ไม่ชอบเวลาตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องโล่งๆคนเดียวหรอกนะ

พอตื่นมาแล้วพบงี้เรารีบวิ่งไปหาแม่เราเลยล่ะ






ถึงจะเคยชอบเวลากลางคืน
เพราะทำให้เห็นดวงดาวสว่างชัดเจนแค่ไหน
แต่ก็ไม่กล้าที่จะแม้แต่จะมองเลยในตอนนี้

ทั้งๆ ที่ไม่กี่เดือนที่ผ่านมายังแอบออกจากบ้านไปนั่งดูดาวแล้วก็วิ่งไปมาตอนที่เริ่มรู้สึกว่าท้องฟ้าจะกลับมาสว่างอีกครั้งแท้ๆ

ตอนนี้ทำไมถึงกลัวความมืดได้ขนาดนี้กันนะ
ไม่เห็นจำได้เลยว่ากลัวขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

จำได้แต่ว่ามีคืนนึงที่เราออกไปนอกบ้านเช่นเคย
แต่ที่พิเศษคือหลังจากนั้นเราเข้าไปนอนแล้ว
เราเจอเธอในฝันด้วยล่ะ

เธอเข้ามาในฝันเราได้บ่อยจริงๆเลย

เพราะเราคิดถึงเธอหรือเปล่า


ฟุ้งซ่านจังเลยนะเวลากลางคืนเนี่ย




ไม่ชอบเลยห้องที่มันกว้างใหญ่เกินไป
ห้องนอนก็ควรมีแค่เตียงสิ
มีอย่างอื่นด้วยทำไม
ไม่เห็นจะต้องการเลย

ชีวิตที่อยากได้อะไรก็ได้เลยมันดูง่ายดีนะ
แต่มันก็ไม่เข้าใกล้การดำเนินชีวิตที่ดูเรียบง่ายเลยแม้แต่นิดเดียว


อยากบอกเธอว่าถ้าคืนนึงเราได้มองดูดาวไปพร้อมๆ กันมันคงจะดีมากเลยนะ
ถ้าอยู่กับเธอจะมืดแค่ไหนเราก็ไม่กลััวแล้วล่ะ

เราเนี่ยขยันพิมพ์จังเลยนะ
แต่คิดถึงถึงเธอมากจริงๆ
บอกฝันดีอีกครั้งได้ไหม

ฝันดีนะ
พรุ่งนี้ก็หยุดน่ารักได้แล้ว



SHARE
Writer
PartofLovescene
see you front of me
อุทิศทั้งหมดนี้ให้แด่เธอคนดีผู้แสนพิเศษ

Comments