แต่เพราะไม่ใช่เขาฉันเลยปิดประตู
กาลครั้งหนึ่งไม่นานเท่าไหร่ ที่หัวใจของฉันแตกสลายหายไป ตอนที่โดนเขาปฎิเสธความรักของฉันที่มอบให้เขาอย่างที่ฉันเองตั้งใจและยินดีที่จะรัก 

    ฉันจำทุกประโยคที่เขาพูดได้ทุกคำ จำแววตาที่เป็นประกายของเขาได้เป็นอย่างดี ฝนตกอย่างหนักในวันที่ฉันแบกคำพูดเป็นร้อยๆคำเพื่อจะไปสารภาพรักแก่เขา จากที่เคยลังเลมาตลอดจนวันนั้นฉันไปอย่างไม่ลังเล ฉันไปพร้อมความรู้สึกที่ฉันเองคิดว่าจากวันนี้ฉันไม่สามารถเก็บมันไว้ในใจได้อีกต่อไป ฉันเลือกที่จะพูดออกไปทั้งหมดที่ฉันรู้สึก ฉันคิดเพียงแต่ว่าฉันจะไม่ปล่อยเขาไปไหนไกลจากฉันอีกแล้ว

ทุกอย่างเงียบสงบ ฉันมองไปที่ตาเขาและฉันไม่ละสายตาไปจากเขาเลย เพราะฉันเชื่อมาตลอดว่าสายตาคนเรามันโกหกกันไม่ได้ ฉันมองตาเขาจนฉันเห็นตัวเองเรียกร้องความรักจากคนที่ไม่ได้รัก ฉันและเขามองกันและกันผ่านสายตาของอีกฝ่ายกันอยู่พักใหญ่ แต่ฉันไม่ต้องการแบบนั้นฉันต้องการคำพูดที่มากมายพอๆกับตอนที่ฉันแบกคำพูดสารภาพรักมาเป็นร้อยๆคำเพียงบอกเขาในวันนี้ และแล้วสิ่งที่เขาตอบฉันคือ

“ความว่างเปล่า”  

 หลังจากวันนั้นฉันใช้ชีวิตอย่างไรหัวใจ มีหลายคนบอกว่ามันไม่ยากเท่าไหร่ถ้าคิดที่จะลืมใครสักคน แน่นอนว่าฉันเคยคิดแบบนั้น พอเอาเข้าจริงๆเจอคนที่เราตั้งใจที่จะรักแล้วรู้ว่าเขาไม่รับตอบ มันไม่ง่ายเลยจริงๆ การใช้ชีวิตอย่างไร้หัวใจมันเป็นแบบนี้นี่เอง และการเปิดใจให้ใครสักคนเข้ามาทำความรู้จักมันก็ไม่ได้ยากเช่นกัน แต่เพราะไม่ใช่เขาฉันเลยปิดประตูเอาไว้เพราะคนที่เข้ามาไม่ใช่เขา มันรู้สึกกับเหมือนการอยู่ในห้องแคบๆนั่งมองไปที่ประตูและหวังอยู่ทุกวันว่าจะเป็นเขาที่กดกริ่งหน้าบ้านของฉัน บ่อยครั้งที่ฉันยอมให้คนอื่นเข้ามา แต่ต่อให้ฉันพยายามเปิดมันมากเท่าไหร่ฉันกลับรู้สึกว่ายิ่งต้องเป็นเขาเท่านั้น

SHARE

Comments