The man who has never left,



    

     (15,)


     ผีเสื้อน่ะนะ มันเปราะบางและรักอิสระเกินกว่าจะครอบครองเสมอ ต่อให้ปีกของมันจะสวยงามแค่ไหนก็ไม่สมควรมีใครได้เป็นเจ้าของนอกจากตัวของมันเอง แต่ถ้าหากคุณดื้อรั้น ดึงดันที่อยากจะรักและครอบครอง ต่อให้คุณเอาโหลแก้วขังมันไว้เป็นเจ้าของ คุณก็จะเห็นมันดิ้นทุรนทุรายพยายามบินหนีไปจากคุณทุกครั้งที่มีโอกาส ... แต่ถ้าหากคุณรัก และไม่คิดจะครอบครองมัน คุณก็เตรียมไหล่ของคุณเอาไว้ได้เลย มันจะกลับมามอบรักให้คุณทุกครั้งที่มีโอกาสเสมอเช่นกัน





    บนโลกใบนี้มีความรักอาศัยอยู่เป็นร้อยพันรูปแบบ




    ความรักแบบไหนบ้างล่ะ?

    ความรักแบบผม ความรักแบบเธอ ความรักแบบเรา ความรักแบบเขา ความรักแบบนั้น ความรักแบบนี้ ความรักที่เกิดขึ้นนับล้านครั้งในเสี้ยววินาที หรือความรักที่เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา แต่ติดอยู่ในใจไปตลอดกาล

    ผมในวัยยี่สิบเจ็ด ไม่อาจพบเจอความรักได้มากมายเสียขนาดนั้น ผมดำรงชีวิตด้วยการมุ่งมั่นและทุ่มเทให้กับความฝันที่ตอนนี้กระจัดกระจายไปบนพื้น แตกสลายอย่างไม่สามารถประกอบขึ้นได้ใหม่ เหมือนกับว่ามีหลุมดำในอวกาศพัดเข้ามา แล้วปล่อยผมลอยเคว้งอยู่ในนั้น

    ผมไม่รู้ว่า ความสุขที่แท้จริงหน้าตาเป็นเช่นไร แต่ผมก็พอรู้ว่าความรักของผมหน้าตาเป็นอย่างไร





    ย้อนกลับไปเมื่อสี่ปีก่อน ตอนที่ผมได้เจอเขา ตอนที่เราได้เจอกัน ตอนที่เรื่องราวเล็กน้อยระหว่างเราค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น ประกอบเป็นมวลคลื่นความรู้สึกขนาดใหญ่

    มันเกิดขึ้นในตอนที่ผมเองก็ไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ทันระวัง

    หัวใจของผมถูกคลื่นอะไรสักอย่างซัดสาดให้เริ่มรู้สึก

    ความรักคือสึนามิหรือเปล่า ผมเองก็ไม่แน่ใจ

    ผมได้เจอความรักในตอนที่ตัวผมเองปวดร้าวมากที่สุด ปัญหาหลายอย่างถาโถมเข้ามาจนผมแทบหายใจ
ไม่ออก มองไปไม่เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เหมือนกับว่าม่านตาของผมไม่ปรากฏสิ่งใดอีกแล้วนอกจากปัญหา
ที่เกิดขึ้น ผมเอามันออกไปจากสมองไม่ได้แม้แต่นิด

    บางครั้งผมก็อดตั้งคำถามไม่ได้ว่าโลกใบนี้มันทำอะไรกับเรากันนะ เราถูกสร้างมาเพื่อโดนกัดกร่อนชีวิตและจิตวิญญาณหรืออย่างไร คำถามมากมายที่ไร้คำตอบ ไร้ซึ่งความเข้าใจ ความเจ็บปวดถูกกลั่นออกมาในรูปแบบของความเฉยชา การแสร้งว่าไม่รู้สึก, ผมหวังจะขอพรให้โลกใบนี้ใจดีกับผม ใจดีกับผู้คน แต่ในวินาทีที่ผมเอ่ยปากออกไปนั้น ผมก็ได้สลายเพราะมันไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

   แต่ผมได้เจอกับเขา ผู้ชายที่สวมเสื้อคอเต่าสีดำ โค้ทสีน้ำเงินกรมท่า, เราบังเอิญเจอกันที่ร้านหนังสือพิมพ์ตรงหัวมุมถนนสายสี่ เป็นร้านที่มีแมวสามสีหน้าเบื่อโลกตัวหนึ่งอาศัยอยู่

   มันคงจะตรงไปตรงมาเกินไปสักหน่อยหากผมบอกว่า เขาเข้ามาปลดล็อกผม ผมเข้าไปปลดล็อกเขา เราเข้ามาปลดล็อกกัน แม้ผมอาจจะไม่ได้ทำมันได้ดีเท่าเขาก็ตาม

   “การจะมีชีวิตที่มีความสุขสมหวังทุกอย่างไม่ใช่เรื่องง่าย” เขาบอก

   และผมเองก็เข้าใจแทบจะในทันที

   ใช่แล้ว มันไม่ใช่เรื่องง่าย มันไม่เคยง่าย

   “แต่ก็ขอให้นายมีความสุข สมหวังอยู่เสมอนะ”
    
   ขอให้พยายามจะมีชีวิตที่มีความสุข ด้วยการเก็บเอาเศษเสี้ยวของความเบิกบานเล็ก ๆ มาประกอบรวมกันเป็นเหตุผลใหญ่ในการดำรงชีวิตต่อ เขาบอกอย่างนั้น

    ผมเองก็เข้าใจ

    อย่างวันนี้แมวสามสีตรงข้ามร้านขายหนังสือพิมพ์หัวมุมถนนเส้นที่สี่ก็เข้ามาคลอเคลียผมอย่างอารมณ์ดี หรือจะเป็นตอนที่เห็นดอกเยอบีร่าสีบ่มแดดอ่อนในสวนหลังบ้านผลิบานอย่างสดใสในตอนเช้า

    ทำให้ผมนึกถึงคำพูดหนึ่ง ที่เกิดขึ้นหลังจากประโยคนั้นของเจ้าของโค้ทสีน้ำเงินเข้มตัวนี้


    “ถ้านายไม่เอาแต่โฟกัสความเจ็บปวดข้างในใจ นายก็จะพบว่าโลกนี้กำลังบอกรักเราอยู่ทุกวัน”


   นั่นก็ทำให้ผมนึกขึ้นได้ ว่าบางทีอาจจะเป็นตัวผมเอง ที่หลงลืมสิ่งดีที่เกิดขึ้นกับตัวเองไปเสียมากมาย เมื่อนึกขึ้นได้ รอยยิ้มของผมพลันปรากฏขึ้น

    เหมือนกับว่าเขาได้ปลดล็อกตัวตนผมอีกครั้ง

    นักขอพรอันดับหนึ่ง

    อย่างน้อยตอนนี้ ผม— ไม่สิ เราทุกคนก็ต่างกำลังพยายามหาหนทางรักษาหัวใจตัวเอง เราต่างพยายามทบทวนตัวเอง หลงลืมบาดแผลที่เกิดจากความไม่ตั้งใจ เราพยายามไม่เจ็บ เราพยายามไม่เสียใจ

    แม้บางครั้งอาจไม่ได้ผลเท่าไหร่ แต่เราก็พยายามได้อย่างดีที่สุดแล้ว




   “ขอให้ความสุขเลือกยืนอยู่ข้างนาย”

   เขาพลิกป้ายขอพรสีครีมอ่อนทรงสีเหลี่ยมปลายมนเล็ก ๆ ที่เพิ่งเขียนเสร็จ ห้อยอยู่บนต้นคริสต์มาสหันมาทางผม ในขณะเดียวกันผมเองก็ก้มเขียนลงบนกระดาษตรงหน้าให้เสร็จก่อนจะหันมันไปทางเขาเช่นกัน

   “ขอให้ความสุขเลือกยืนอยู่ข้างพี่”

   “ขอบคุณครับ”

   เพราะตอนพี่ยืนอยู่ตรงนี้ ความสุขมันก็ยืนอยู่ข้างผมเหมือนกัน

   “ขอบคุณเหมือนกันครับ” ผมเอ่ย

   “เมอร์รี่คริสต์มาส”

   “อะไร นี่เพิ่งจะเจ็ดธันวา”

   “เหรอ เหมือนนายทำให้ทุกวันเป็นคริสต์มาสได้เลย”

   “โห ขนาดนั้น”

   “ก็มันขนาดนั้น”

    “.....”

    “แล้วก็อีกอย่าง”

    “ว่ามา”

    “ขอให้โลกนี้ใจดีกับนาย ขอให้คนรอบข้างใจดีกับนาย ขอให้นายหายเหนื่อย ขอให้นายหายเจ็บ ขอให้แข็งแรงและใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขเสมอ”

    “ขอให้ผมขนาดนี้พี่ได้อะไรเนี่ย”

    “ได้มั่นใจว่านายจะมีความสุขไง อย่างน้อยล่ะก็นะ”

    โห

    คุณ

    เข้าใจเลยใช่ไหมว่าทำไมถึงเป็นเขา
    เข้าใจเลยใช่ไหมว่าทำไมถึงไม่ใช่คนอื่น
    เข้าใจเลยใช่ไหมว่าทำไมผมถึงรักแค่เขาคนนี้

    เพราะเขาเป็นแบบนี้ เขาเป็นแบบนี้เสมอ

    และนั่นคือคริสต์มาสสุดท้ายของผมกับเขา เป็นคริสต์มาสสุดท้ายของเราสองคน ในวันรุ่งขึ้นผมตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าไม่มีเขา นั่นทำให้ผมอยากจะย้อนเวลากลับไปอ้อนวอน ย้อนเวลากลับไปเขียนคำขอพรใหม่ หากผมทำได้ หรือได้รู้เหตุการณ์หลังจากนั้นก่อน ผมจะไม่มีวันหลับตานอนในคืนนั้นเลย

    ผมไม่อยากเสียเขาไป ไม่อยากเลย

    แต่ยังไงก็ขอบคุณเขา ขอบคุณผมเองที่เลือกรักเขา ขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้เราได้มาเจอกัน

    ผมโคตรรักเขาเลย

    จนวันนี้ก็ยังรักอยู่, ถึงตอนนี้ก็ยังรักอยู่



    คุณอาจจะสงสัยว่า เหตุใดผมจึงเขียนเรื่องราวการจากลาของเราสองคนซ้ำไปซ้ำมาราวกับว่ามันน่าพิสมัยเสียขนาดนั้น คุณอาจจะสงสัยว่าผมคงไม่เจ็บปวด ไม่เสียใจกับสิ่งที่ผ่านมาหรือเปล่า

    คำตอบคือไม่ใช่

    แต่เขามีความหมายเกินกว่าจะถูกจดจำด้วยความรู้สึกแสนเศร้าโศกตลอดเวลาอย่างนั้น

    และในเมื่อตัวอักษรเหล่านี้ต่างส่งเสียงออกมาอย่างเอิกเกริก ขโยกขะเหยก ดื้อรั้น ไม่ตรงไปตรงมาเท่าไหร่นัก ผมจึงรู้ว่าลึก ๆ แล้ว เขาคือคนที่ไม่มีวันจากไปไหน เขาจะอยู่เสมอ เขาอยู่ตรงนี้

    เศษเสี้ยวหนึ่งของเขาประกอบขึ้นเป็นตัวผมในวันนี้ เขาจะดำรงชีพอย่างมีชีวิตชีวาตลอดไปอยู่ข้างในหัวใจผม และผมจะบอกตัวเองให้พยายามใช้ความรักที่หลงเหลืออยู่ประคับประคองใจให้เติบโตไปอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

ผมเชื่อว่าวันหนึ่งเขาจะรู้, และภูมิใจในตัวผมได้อยู่เสมอ

และผมก็อยากจะให้เขารู้เช่นกัน

ว่าเขาไม่เคยจากไปไหนเลย

ยังคงมีชีวิตชีวา และดำรงอยู่ในหัวใจไปชั่วกาล



และทั้งหมดนี่คือความรักแบบของผม,

แล้วความรักแบบของคุณล่ะ เป็นยังไง?




The man who has never left,


Cewlixm, เขียน













SHARE
Writer
cewlixm
mondaemoods
ชอบคุยกับปลาวาฬ, เป็นนักสะสมผีเสื้อ

Comments

danik
1 month ago
❤️
Reply
Inchuon
1 month ago
แค่ได้ยืนข้างๆเธอ เราก็มีความสุขมากมายแล้วนะ^^
Reply
sewear
16 days ago
💖
Reply
sewear
16 days ago
💖
Reply
error404notfound
11 days ago
ไม่ไหวเลย กลับมาอ่านอีกกี่ครั้งก็ไม่ไหว ชอบคุณจังคนเขียน เขียนดีมากมากจนหน่วง จะตาย
Reply