Day 19 : เรื่องราวที่ไม่ได้จบ Happy Ending เหมือนในนิยาย
เราเชื่อว่าเมื่อผ่านไปซักเดือน เธอจะรู้สึกผิดที่เมินเรา เธอจะทุรนทุรายทนไม่ไหว แล้วพยายามหาทางใกล้เรามากขึ้น เธอจะมาร้านกาแฟบ่อยขึ้น นานขึ้น จะมายิมและรอเวลาที่ได้เจอเรา
เราคิดมาเสมอว่าเธอคิดอะไรกับเราแน่ๆ

เราจึงให้เวลากับเธอ ให้เธอได้ตัดสินใจ... เราอดทนให้เวลามันผ่านไป แต่กลายเป็นเราที่รอให้เธอมาร้านกาแฟ รอจะได้เจอเธอเยอะๆ จนผ่านไปเดือนนึง เดือนนึงแล้วที่เราได้เจอกันน้อยลงเรื่อยๆ
จนเราไม่ต้องรอว่าเธอจะมาตอนบ่ายสองในทุกๆวัน หรือเจอกันที่ยิมในทุกๆวันอีกแล้ว

ทุกอย่างจบลงเร็วมาก จนนับแต่นี้เราสามารถพยากรณ์ได้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป และทุกครั้งที่เราเขียนมันลงในนี้ด้วยความรู้สึกมั่นใจ เราจะพยากรณ์ได้ไม่เคยผิดเลย

1.เรามั่นใจว่าเธอจะเมินเราไปได้ตลอดกาล และใช่..เราไม่สามารถคุยหรือทักกันได้อีกแล้ว เราก็ไม่อยากคุย เธอก็ไม่อยากคุย ไม่อยากแม้กระทั่งเจอหน้า ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เราสองคนจะเป็นคนไม่รู้จักของกันและกัน

2.และใช่ เพื่อหลีกเลี่ยงความอึดอัดนี้ เรากับเธอต้องเจอกันให้ได้น้อยที่สุด เธอเลือกไปยิมที่อื่นได้ เลือกไปนั่งร้านกาแฟอื่นได้ เธอจะมาที่นี่เมื่อจำเป็น มาหาแม่หรือมาทำงานของเธอ

3.เมื่อมันอึดอัดกันถึงที่สุด ถ้าเราย้ายออกไปก่อนมันก็จบ ความอึดอัดแสนอุบาทว์นี้ของเราจะจบลง แต่ถ้าไม่...

เราจะกลับมาคุยกันยังไงวะ มันแบบนึกภาพไม่ออกเลยให้ตายเถอะ เราก็แค่เจอกันให้น้อยที่สุด มีชีวิตแสนน่าเบื่อของเราในแต่ละวันต่อไป

เราพอจะนึกภาพออกว่าความอึดอัดของเธอที่มีต่อเราเป็นแบบ เราที่กลัวคนที่มาแอบชอบเราตอนอนุบาลหนึ่งอะ แค่รู้ว่าต้องไปโรงเรียนแล้วเจอหน้าเขา เราก็ร้องไห้เกือบเป็นเกือบตาย จนไม่ยอมไปโรงเรียนเป็นเดือนๆ ถ้าถามว่าเกลียดมั้ย ก็คงไม่ถึงขนาดนั้น แต่ออกแนวกลัว แบบสยอง ทั้งที่เขาก็ออกจะนิสัยดี แต่ความรู้สึกของเราที่มีต่อหมอนั่นก็ไม่เคยเปลี่ยน เป็นความข่มขื่นตลอดกาล ดีใจที่สุดตอนที่รู้ว่าเขาย้ายโรงเรียนไปตอน อนุบาล.3 เป็นวันที่เริ่มไปโรงเรียนอย่างมีความสุขนับแต่นั้น

อ่า มันเป็นความรู้สึกที่กลัวคนที่มาชอบเราสินะ  แบบระแวงตลอดเวลาว่าหมอนั่นจะมายุ่งอะไรเรามั้ย เราเกลียดและกลัวเติ้ง คณิน อนุศักดิ์ ทุกๆคน ที่เราได้ข่าวว่ามาชอบเรา เป็นแบบนี้ตั้งแต่อนุบาลจนจบมหาลัย เราจะหนีไปให้ไกล ไม่เกี่ยวไม่ยุ่ง ไม่แม้แต่คุย

คงเหมือนเธอใช่มั้ยหิน ที่แหยงเราขนาดนั้น จะทำไงให้เธอรู้นะว่าเราจะไม่วุ่นวายอะไรกับเธอเลย แค่ขอให้เราได้เจอในทุกๆวัน เห็นแค่รถก็ได้เอ้า เราสงสารคนพวกนั้นที่เราเคยรังเกียจเค้าเลยวะ ตอนนี้เรากลับโดนเสียเองไม่อยากจะเชื่อเลย นี่สินะที่เติ้งไม่กล้าคุยกับเราเลยจนเรียนจบ เพราะกลัวเราจะรังเกียจนี่เอง แต่ตอนนั้นเราก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ เรากลัวโดนล้อ กลัวเธอมาวุ่นวายกับเรา เรารังเกียจเธอทั้งที่เธอก็ไม่ได้ทำอะไรเลย และมันไม่แฟร์เลยซักนิด แต่ใครสนละวะ

.





SHARE
Writer
LittlePs
I'm a storyteller
Luving you was my fav mistake I kept all broke stories here, come and be sad with me

Comments