ตีความจากหนังสือ สมองแห่งพุทธะ
เชิญอภิปราย / ลองไปหาอ่านต้นฉบับเพิ่ม



ผมเคยมีข้อสงสัยว่า เราควรจะบังคับอารมณ์ตัวเองไม่ให้น๊อตหลุดได้ยังไง

ล่าสุด พอมีสติ กับการหายใจ ก็จะรู้สึกว่า กรุ่นๆ แค่ไม่ได้พูดอะไรออกไป

แต่ถ้าสติ ไม่อยู่กับการหายใจ ก็หลุดพูดอะไรออกไปอยู่ดี



แล้ววิธีที่เราหัด มีประสิทธิผลที่เพียงพอกับผลที่คาดหวังไว้ไหม



ในส่วนของ สมองส่วนหน้า มีส่วนที่ถ้าคุณตั้งใจรู้ตัว จะยับยั้งการกระทำได้

ซึ่งถ้าทำบ่อยๆ สมองส่วนนี้ก็จะแข็งแรงขึ้น (ACC ยับยั้งการสัญญาณลิมปิก)



แต่มีอีกหลายวิธีที่เพิ่มการทำงานได้คือ

- อุเบกขา ไม่ได้เพิ่มการยับยั้ง แต่ปล่อยให้ความรู้สึกไหลผ่านไป แต่ไม่ทำปฎิกริยาเพิ่มเติม (ไม่ตอบสนองต่อสัญญาณระบบลิมปิก)



นิยามอุเบกขาที่ผมชอบ "สิ่งใดก็ตามที่ผ่านเข้ามาในใจจะถูกห่อหุ้มด้วยพื้นที่อันกว้างใหญ่ เพื่อที่คุณจะยังสามารถถือหางเสือเรือได้อย่างมั่นคง และไม่ถูกเหวี่ยงจนเสียการทรงตัวไป"



นอกจากปล่อยผ่านเฉยๆแล้ว ยังควรจะเพิ่มพื้นที่จากความเมตตาหรือกรุณาด้วย



- การตั้งใจ หายใจช้าๆ ใช้ประโยชน์จากระบบ ซิมพาเทติก



เหมือน เพิ่มขนาดเรือให้ใหญ่ขึ้น มันก็จะโคลงเคลงจาก ลม น้อยลง

หันเรือ ไม่ให้ต้านแรงลมพายุ

หัดฝีนบังคับใบเรือ ให้คนบังคับมีประสบการณ์มากขึ้น

ทำให้ ระดับของลม แรงน้อยลง



พุทธศาสนา นี่ละเอียดแท้ ^^"









SHARE

Comments