World Suicide Prevention Day
 10 กันยายน ของทุกๆปี อาจจะเป็นวันสำคัญของใครหลายๆคน 
เป็นวันเกิด เป็นวันครบรอบ และอีกหลายๆวันที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเตือนความจำและเฉลิมฉลอง เช่นเดียวกัน วันนี้ถูกกำหนดให้เป็นวัน “ป้องกันการฆ่าตัวตายโลก”
     สถิติการฆ่าตัวตายในปัจจุบันเป็นที่น่าตกใจเพราะมีอัตราผู้ที่ตัดสินใจปลิดชีพตัวเองสูงมาก และเรา......เป็นหนึ่งในนั้นที่เคยจะจบชีวิตตัวเอง
     ย้อนกลับไปตอนเราเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย เป็นช่วงรอยต่อระหว่างคำว่านักเรียนและนักศึกษา เราสอบติดมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง เราดีใจมาก และเราคิดว่าคนที่จะร่วมดีใจกับเราคือครอบครัวที่เรารัก ป้าที่เรามักจะคุยเรื่องเรียนกับเขาเสมอ แต่เปล่าเลย เราทะเลาะกันหนักมาก ป้ากระหน่ำข้อความมาว่าเราอย่างรุนแรง นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่เราไม่สามารถมองครอบครัวเป็นภาพแบบเดิมได้ สุดท้ายเราก็ขาดการติดต่อจากป้าไปเลย และเราก็ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยที่สอบได้ อย่างว่าแหละทุกอย่างมันมีราคาที่ต้องจ่าย 
      ชีวิตมหาวิทยาลัยของเรามันสนุกและน่าตื่นเต้นมาก แต่นี่มันแค่ภาพของการเริ่มต้น ต่อจากนี้สิ ของจริง 
แม้จะเตรียมใจมาแล้วแต่ก็สะดุดจนได้ โลกกว้างใบนี้เริ่มไม่สนุกแล้ว เราเริ่มแบกรับอะไรหลายๆอย่างไม่ไหว จากที่เคยมั่นใจว่าคนอย่างเรามันทำได้อยู่แล้ว แม้จะยากแค่ไหน เหอะๆ นี่ฉันขายฝันให้ตัวเองหรอกหรอ 
        หัวใจเราเริ่มปั่นป่วน เราเลยตัดสินใจไปขอรับคำปรึกษาจากนักจิตวิทยา มันดีมากๆเลยที่มีคนตั้งใจฟังเราอย่างจริงใจ
เราเริ่มปลดล็อคตัวเอง เริ่มหากิจกรรมต่างๆทำ เข้าชมรม เล่นกีฬา วิ่งตอนเย็น ไปเจอเพื่อนๆ 
แต่คำว่า ความสุขจะอยู่กับเราไม่นานมันคงจะจริงแฮะ ใช่ มันกลับมาอีกแล้ว ความรู้สึกเศร้า ความว่างเปล่า และเริ่มทำร้ายตัวเองครั้งแรก อยากร้องไห้ใช่ไหม ได้ !!!!!! คัตเตอร์ในมือเริ่มกรีดไปตรงที่ข้อมือ เลือดเริ่มซึมไหลออกมาอย่างช้าๆพร้อมกับน้ำตา 
เรามีความรู้สึกแบบนี้มาตลอด หนักบ้าง เบาบ้าง 
จนมาช่วงหนึ่งที่เราเริ่มโทษตัวเอง เริ่มผลักคนอื่นออกจากชีวิต 
เริ่มหายออกไปจากวงโคจรของใครหลายคน หนักสุดเริ่มหาเรื่องทะเลาะกับคนรอบข้าง เริ่มเหวี่ยง ดูเป็นคนไร้เหตุผล แล้วสุดท้ายก็กลับมาร้องไห้กับตัวเอง แกมันบ้าไปแล้ว!!!!!
จนในที่สุดเราได้เข้ารับการรักษากับจิตแพทย์และ take ยา
หมอวินิจฉัยว่าเราเป็นซึมเศร้าค่ะ แก ฉันมาถึงจุดนี้ได้ยังไงกัน
หลังจาก take ยา ทุกอย่างมันกำลังไปได้สวย ยาช่วยปรับอารมณ์ให้เราดีขึ้น ใช้ชีวิตได้ปกติ ไม่วีนไม่เหวี่ยง 
แฮปปี้สุดๆไปเลย แต่ แต่ แต่ แกอย่าลืมนะว่าแกเป็นมือวางอันดับหนึ่งเรื่องความเศร้า มีเรื่องทำให้เราเศร้าอีกแล้ว 
เมื่อผลการประกาศคัดเลือกเข้าวิชาเอกของเราออกมา
ใช่ค่ะ เราไม่ผ่าน 
เราเสียใจมาก รู้สึกเฮิร์ตมากกว่าอกหักอีก รู้สึกสิ้นหวัง หรือเพราะเราแบกความหวังของคนอื่นๆไว้บนบ่าด้วย ถึงจะแบกหรือไม่แบกแต่ยังไง แกมันก็ห่วยแตกอยู่ดี นี่คือเสียงที่คอยย้ำเตือนตัวเองเสมอ กว่าจะตั้งตัวได้ นานมาก ไม่กล้าไปคณะ ไม่อยากเข้าเรียนเพราะไม่อยากเห็นตอนเช็คชื่อที่คนอื่นต่างมี major แต่พอถึงชื่อตัวเอง กลับมีแค่เครื่องหมาย “ - ” 
รู้สึกตัวเองห่างไกลกับเพื่อนที่เคยนั่งเรียนด้วยกัน รู้สึกว่าเราไม่คู่ควรกับอะไรหลายๆอย่าง แม้แต่ความสุข เป็นช่วงเวลาที่มืดมากๆสำหรับเรา ความคิดตอนนัั้นคือ คิดว่าตัวเองเป็นขยะของโลกใบนี้มากๆ ตายไปเลยดีไหม ไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้ก็ต้องตายอยู่ดี
เราเก็บตัวเองไว้ที่หอ เป็นช่วงเวลาที่ข้อมือเต็มไปด้วยรอยคัตเตอร์
และหน้าตา ร่างกายที่อ่อนล้าจากการนอนไม่หลับ ตาที่บวมจากการร้องไห้ ไม่มีแรงจะทำอะไร ไม่อยากออกไปไหน ไม่อยากเจอใคร ไม่อยากกลับบ้าน ไม่ไปเรียน ไม่ไปสอบ ไม่ทำอะไรเลย ในที่สุดวันนั้นก็มาถึง.....
    เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืน เรายังนั่งคิดวนไปวนมากับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา เราหยิบยานอนหลับที่หมอจัดให้มากิน 1 เม็ด แล้วก็มีความคิดที่ว่าถ้ากินมากกว่านี้จะเป็นไงนะ ว่าแล้วก็แกะยานอนหลับมากินหมดเลย แล้วขึ้นเตียงเอนกายลงนอน ปล่อยให้เวลาและฤทธิ์ยาเป็นตัวจัดการทุกอย่าง พอรู้มาบ้างแล้วว่าการ overdose ยามันทรมานขนาดไหน เอานะ อึดใจเดียวเท่านั้น 
เราโพสต์ status บน Facebook เป็นการบอกลาเพื่อนๆ เพราะจากนี้เราอาจจะไม่ตื่นมาพูดคุยกับใครอีกแล้ว 
It's time to say goodbye :)
หลังจากนั้นภาพก็ตัดไปเลย แต่เรายังไม่ตายนะ ตลกร้ายไปอีก เราฟืื้นขึ้นมาในเช้าวันเสาร์ เพราะที่บ้านมารับเรากลับบ้าน เราเดินลงไปหาตาที่รอรับเราอยู่ด้วยสติที่ยังมีไม่ครบ กลับบ้านในสภาพที่ย่ำแย่ เราแยกไม่ออกเลยว่าอันไหนความฝัน อันไหนความจริง ภาพที่มีพี่ที่สนิทขึ้นมาหาเราบนหอ ภาพตัวเองที่ลุกขึ้นมานั่งอาเจียนกลางดึก ภาพที่คุยกับคนที่บ้าน ซึ่งจำไม่ได้ว่าพูดอะไรไปบ้าง พอเรากลับมาที่หอ หยิบโทรศัพท์มาดู เห็นสายเรียกเข้ามากมายที่โทรเข้ามา ข้อความหลายข้อความที่เด้งขึ้นมาให้เห็น ทำให้ได้สติแล้วนั่งน้ำตาซึม
“แกทำอะไรลงไปวะ" ไม่รู้จะขอโทษใครก่อนระหว่างตัวเองกับคนที่เรารัก 
ภาพตัวเองตอนนั้นน่าสมเพชมากๆ ชีวิตแขวนบนเส้นด้ายจริงๆ
ผ่านช่วงเวลานั้นมา เราตัดสินใจบอกที่บ้านว่า ขอซิ่วนะ ไม่อยากให้เสียเงินเยอะกว่านี้แล้ว จากที่เราพลาดเอก เราต้องลงเรียนใหม่ และจบอย่างน้อย5ปี ซึ่งเรากู้เรียนและมันกู้ได้แค่จำนวนปีตามหลักสูตร ถ้าเราเลือกเรียนต่อ ปีที่5 ที่บ้านเราต้องหาเงินส่งเราเรียนเอง ไม่คุ้มเท่าไหร่หรอก เพราะเราไม่แน่ใจกับตัวเองแล้ว ว่าเราจะจบภายใน5ปี จริงๆรึเปล่า นั่นแหละ พอเราบอกที่บ้านไป ที่บ้านตอบตกลงโดยไม่ถามเหตุผลที่มากไปกว่านี้ จำได้ว่าเราโทรไปหาที่บ้านแล้วร้องไห้เลย อยากขอบคุณมากๆที่เข้าใจ 
จนตอนนี้เราเข้าเรียนที่ใหม่แล้วนะ และโรคซึมเศร้าก็ยังคงอยู่กับเรา ไม่ได้หายไปไหน แต่แค่ไม่มีตัวกระตุ้นมากระตุ้นเราอีกแล้ว 
มีความคิดที่อยากตายบ้างเป็นบางครั้ง แต่ดูการ์ตูน ดูดาราที่เราชอบ ก็ดีขึ้น พอผ่านมาได้อีกเดือน ก็มีคำพูดติดตลกพูดกับตัวเองเสมอว่า
ผ่านมาอีกเดือนแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าจะมีชีวิตรอดมาได้
    มองย้้อนกลับไปอยากขอบคุณทุกคนมากๆที่อยู่ข้างเราเสมอ และทนกับเราเวลาที่เราไม่น่ารัก เวลาที่เราวีนไม่มีเหตุผลและอยากขอโทษที่ทำให้เสียใจ และไม่รักตัวเอง

แด่ทุกคนที่มีกำลังมีีีีีความคิดอยากจบชีวิตตัวเอง     เราอยากบอกว่า อยู่ต่อเถอะนะ แม้ว่าโลกมันใจร้ายกับคุณไปบ้าง เรารูู้ว่ามัันไม่ง่่่่่่ายที่่่่่่่่่่่่จะกำจัดความคิิดแย่่ๆนั้นออกไป 
เราจะไม่บอกให้คุณเลิกเศร้า เพราะเรื่องแบบนี้มันควบคุมไม่ได้
เราจะไม่บอกกับคุณว่าสู้ๆเพราะเรารู้ว่าช่วงเวลานั้นคุณกำลังอ่อนแอ 
เราจะไม่รีบเร่งให้คุณหาอะไรทำเพื่อให้ลืมความเศร้า เพราะเรารู้ว่าช่วงเวลานั้นไม่มีอะไรมาดึงใจของคุณได้ 
แต่....สิ่งที่เราจะทำ คือเราจะนั่งตรงนี้ข้างๆคุณนะ จนกว่าคุณจะหายเศร้า จะอยู่ตรงนั้นจนกว่าคุณอยากจะระบายอะไรที่อัดอั้นในใจของคุณให้เราฟัง เรายินดีที่จะโอบกอดคุณไว้ คุณไม่ต้องกลัวว่าเราจะรับไม่ไหวและเรื่องราวของคุณจะเป็นทริกเกอร์ที่ทำให้เราเจ็บปวด เราแข็งแกร่งขึ้นมากแล้วแหละ เราจะจูงมือพากันออกไปจากหลุมดำนี้กันนะ เราอยากให้คุณได้เห็นว่าโลกนอกหลุมดำนั้นมันสดใสขนาดไหน.....คุณจะเป็นมนุษย์ที่มีความสุขอีกครั้ง 

สุดท้าย...เราอยากบอกว่า
Take care all people who are suiciding . Just so you know , you 're very valuable to this world. Although this world is poor , you aren't poor :)




ปล.ภาพจาก Pinterest
ปล.ที่2 มีอะไรผิดพลาดไป ขออภัยด้วยฮะ เป็นมือสมัครเล่นที่ใหม่เอี่ยมมากๆ แต่อยากถ่ายทอดเรื่องราว อิอิ 
SHARE
Writer
pigpin
writer
I wanna share my story ._____.

Comments