เสพติด
เช้าวันถัดมา ฉันรีบตื่นขึ้นมาทำงานที่ค้างไว้เมื่อวาน รีบจัดการทุกอย่างเตรียมไว้ให้พร้อมสำหรับวันพรุ่งนี้


เขาทักมาหาฉันอีกครั้งตอนสิบนาฬิกา ถามว่า "ตื่นยังวัยรุ่น" นึกขันอยากแกล้ง เลยตอบไปสั้นๆว่า "ยัง"


ทั้งๆที่ความเป็นจริงตื่นมาทำงานตาแหกแต่เช้าแล้ว เขาอาจสัมผัสไม่ได้ถึงความขี้เล่นในตัวหนังสือนั้น จึงเลือกที่จะตอบรับและไม่กวนฉันอีก


ตัวหนังสือมันบอกอารมณ์ไม่ได้ และคนที่เพิ่งคุยกันได้หนึ่งครั้งคงไม่รู้หรอกว่าจริงๆแล้วฉันเป็นคนอย่างไร


ผ่านไปสักพัก เมื่อจัดการงานที่คั่งค้างอยู่ได้ส่วนหนึ่งแล้ว ฉันก็ทักไปหาเขา แกล้งบอกว่า "ตื่นละ ตื่นมาทำงาน"


"หู้ว ขยันจัง ตื่นปุ้ปทำงานปั๊ป"

"ต้องรีบเคลียร์ไว้ก่อนเผื่อออกข้างนอกตอนบ่ายจะได้ไม่กังวล"

"จัดเวลาเป็นเลิศ"

"อ่ะ แน่นอน"



หลังจากนั้นเราก็คุยกันหลายเรื่องมากขึ้น ระยะเวลาที่ใช้ในการสนทนาก็นานขึ้น แทบจะตลอดเวลาตั้งแต่ตื่นจนเข้านอน เราเปลี่ยนช่องทางการคุยเป็นช่องทางอื่นที่การแจ้งเตือนดีกว่าแอปนั้น



เราต่างรู้เรื่องราวพื้นฐานในชีวิตของแต่ละคนมากขึ้น ตั้งแต่ ครอบครัว อาชีพ แนวคิด ทัศนคติ เพลงที่ฟัง อาหารที่ชอบ เรื่องราวในชีวิตประจำวัน ปัญหาในที่ทำงาน เยอะมากเสียจนฉันเริ่มรู้สึกพิเศษ จากตอนแรกที่ไม่คิดอะไร แต่เมื่อมันกลายเป็นความสม่ำเสมอ ฉันก็เริ่มเสพติดมัน



โดปามีนของฉันคงหลั่งออกมาจนแทบทะลัก ในเวลาที่ได้คุยกับเขา มันเติมเต็มฉัน



สารภาพอย่างไม่อายว่าฉันเสพติดการคุยกับเขา คุยได้ตลอดไม่รู้จักเบื่อ ฉันเกือบลืมไปแล้วว่าชีวิตก่อนที่จะได้คุยกับเขานั้นเป็นอย่างไร ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันจะรู้สึกแบบนี้กับคนที่ไม่เคยแม้แต่จะเจอตัวจริง แม้กระทั่งเสียงก็ยังไม่เคยได้ยินเลยด้วยซ้ำ



อ่อนหัดเหลือเกิน ช่างอ่อนหัดเหลือเกิน



แรกเริ่มฉันไม่กล้าที่จะเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเลย ฉันรู้สึกอาย อายที่จะบอกเพื่อนว่าฉันเล่นแอปหาคู่ หรืออีกนัยหนึ่งฉันก็อยากทำให้เพื่อนประหลาดใจ คนเฉิ่มอย่างฉันก็มีคนคุยเหมือนกัน เพื่อนคงประหลาดใจขั้นสุดถ้าจู่ๆฉันโพล่งไปว่า "กูมีแฟนละนะ" นึกภาพออกเลยว่าเพื่อนคงช็อค



แต่สุดท้ายฉันก็เล่าให้เพื่อนฟังอยู่ดี คนอย่างฉันเก็บความตื่นเต้นไว้ได้ไม่นานหรอก ฉันมักจะตื่นเต้นเสมอ เวลาเจอเรื่องอะไรใหม่ๆ ฉันอยากแชร์เรื่องนี้ให้ใครสักคนฟัง



ทุกข้อความที่เขาส่งมา สร้างความตื่นเต้นให้ฉันได้เสมอ ฉันพร้อมที่จะตอบทุกคำถามที่เขาส่งมา เป็นคนส่งเขาเข้านอน แต่ก็ไม่ได้ส่งบ่อยนักหรอก แค่แรกๆเท่านั้น ฉันรู้สึกแปลกๆที่จะต้องบอกคำหวาน มันดูไม่ใช่ฉันเอาเสียเลย



ดูเหมือนว่าเขาทำอะไรก็ถูกใจฉันไปเสียหมด แม้ว่าไลฟ์สไตล์ของเราจะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่เราก็มีข้อยกเว้นให้กับคนพิเศษเสมอ เหมือนท้องที่เต็มไปด้วยอาหารแต่ก็ยังมีที่พอสำหรับของว่างนั่นแหละ

Photo by Ryoji Iwata on Unsplash
SHARE
Written in this book
เรื่องอยากเล่า
เขียนถึงประเด็นที่อยากพูดถึง เพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่านจนเกินไป
Writer
buzhidao
ordinary human
อ่อนไหว ทดสอบได้

Comments