ความรักที่แปลผันกับระยะทาง

09.09.2013. - ในระหว่างที่ขับรถกลับกล่องนั้น...มีเรื่องๆนึงผุดเข้ามาในหัว นั่นคือ คนรักคบกันเนี่ย มันต้องอยู่ด้วยกันเสมอใช่ไหม? 

ซึ่งเรื่องนี้มันก็ยังคงเป็นเรื่องที่คาใจผมมาแต่ไหนแต่ไร และผมก็ยังปักใจเชื่อมันอย่างฝังใจเลยล่ะ อาจเพราะความรักไม่ได้เกิดจากหัวใจ แต่กลับเป็นการได้รับการปฏิสัมพันธ์กันระหว่างสารเคมีของทั้งสองฝ่าย เราถึงมีความรู้สึกที่ดีแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน...จำครั้งแรกที่เราแอบรักแอบชอบใครได้หรือป่าว มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก การหายใจที่ติดขัด การเต้นของหัวใจที่ผิดจังหวะ มือเท้าเย็นเฉียบ หากคุณจำความรู้สึกเหล่านั้นได้ คุณจะรู้ได้เองว่ามันไม่ได้ผิดไปจากนี้เท่าไรนัก 

แล้วยังไงล่ะ? อะไรจะเกิดขึ้น เมื่อตัวทำเคมีทั้งสองถูกจับให้แยกห่างกันด้วยหน้าที่การงาน หรือภาระความจำเป็นบางอย่าง...หากเป็นเวลาสั้นๆ มันก็คงไม่เป็นอะไรเท่าไหร่ แต่หากเป็นเวลาหน่วยปีและหลักหลายร้อยกิโลด้วยแล้ว คราวนี้ละ.จะทำอย่างไร?

อ้อ...ลืมเรื่องการใช้โทรศัพท์ไปได้เลย อาจจะเพราะโทรศัพท์นั้น ไม่ได้เป็นตัวนำสารที่ดีเท่าไหร่นัก จึงทำให้ประสบการณ์รักของผมที่ผ่านมา มักจบด้วยเจ้าคำว่าระยะทางเสมอๆ

หากอีกเรื่องที่จะพูดถึง คือ ถึงแม้ทั้งสองคนจะอยู่ใกล้กันเพียงหลักสิบนาทีเดินทางแต่กลับปล่อยละเลยกับคำเชื้อเชิญของอีกฝ่าย ที่พยายามที่จะนำพาสารเคมีของทั้งสองได้มาพบกันด้วยแล้ว ความรักนี้ก็คงไม่ต่างอะไรกับความรักหลายร้อยกิโลเช่นกัน...

และเมื่อคิดจะมีรักครั้งใหม่ทีไร ก็อดคิดย้อนกลับไปหาเหตุผลเดิมๆข้อนี้ไม่ได้ซักที...อาจเพราะระยะทางที่ห่างกันมากเกินไป ทำให้ความมั่นใจของคนสองคน ถูกพิสูจน์ทั้งคนที่เข้ามามากมาย และระยะทางที่ไม่อาจได้พบเจอกันได้ และศัตรูตัวร้ายที่มักเข้ามาถูกที่ถูกเวลา ที่เราๆเรียกมันว่า.."ความเหงา"...มันก็มักจะรู้จังหวะที่ดีของมันเหลือเกิน...

ทั้งหมดที่กล่าวมานั้น ผมแค่สงสัยว่า จะมีความรักคู่ไหน ที่ไม่ต้องอยู่ใกล้กันบ้าง หากผู้หญิงไม่เผลอใจ หากผู้ชายไม่ปล่อยตัว ก็ไม่พ้นคำว่าเลิกรากันในที่สุด และทุกครั้งที่ผมจะเริ่มใหม่ ผมก็มักจะรู้สึกเสมอว่า "เรา" ช่างอยู่ห่างไกลกันเหลือเกิน เกินที่คนคนนึงจะรักษาเธอไว้ได้ ให้เธอรู้ได้ว่าผมสามารถเป็นที่พึ่งพิง พบปะพูดคุยกันเวลาที่มีปัญหา อาจเพราะบางทีเราไม่ต้องการแม้แต่คำพูดหรอก...แต่เป็นการมองหน้ากันและตรงเข้าสวมกอด ปลอบใจกันผ่านทางสัมผัสทางกาย ทำให้เราทั้งคู่หายเหนื่อยไปได้ในแต่ละวัน...

ตรงนี้แหละมั้งที่เป็นจุดอ่อนที่สุด ของคนที่แสดงความรู้สึกได้เก่ง มากกว่าคำพูดที่ผ่านทางมือถือ ในทุกวันนี้ผมจึงกลัวคำว่า "ระยะทาง".ที่ห่างไกลกันอย่างลึกลงไปก้นบึ้งในจิตใจเลยทีเดียว....

ราตรีสวัสดิ์ คืนวันอาทิตย์ถึงเช้าวันจันทร์....01.12 น. สวัสดี...
SHARE
Written in this book
เมื่อนึกอยากบันทึก...
บึนทึกนึกขึ้นได้ หมายเลข 1
Writer
is_Singha
policeman,biker,photographer
วินาทีที่เป็น"อิสระ"

Comments