คุณคนแปลกหน้ากับแดนดินที่รกร้าง

“ออกมาเถอะ เหนื่อยมามากแล้ว เลิกพยายามสักที มึงอะ”

จากวันนั้น วันที่คุณเริ่มก้าวเข้ามาในโลกของเรา ประตูที่มันเคยถูกปิดตายมาเนิ่นนาน แต่มันกลับค่อยๆเปิดออกเพื่อต้อนรับให้คุณเข้ามา เราไม่ได้รู้จักกันมาก่อน และเราไม่เคยพบกันเลยด้วยซ้ำ ณ เวลานั้น เราไม่รู้ว่าอะไรที่พาให้พวกเรามาจุดนี้ นั่นสินะ คุณเป็นใครกัน

เราเห็นความพยายามของคุณที่จะเข้ามายังดินแดนที่มันปิดตายแห่งนี้ ที่มันไม่เคยมีใครเข้ามาได้ ภายนอกรั้ว มันดูดี แข็งแกร่งมั่นคง แต่ไฉนเลย ข้างในนั้นกลับบอบบาง ผุพังง่าย อ่อนไหว ซะเหลือเกิน

คุณทำให้ทุ่งดอกไม้ที่มันเคยแห้งเหี่ยว กลับมามีสีสันอีกครา ราวกับว่ามันไม่เคยเป็นเช่นนั้นมาก่อนเลย เหล่าผีเสื้อที่ไม่เคยได้รับความสุขนี้ กลับมาโบยบินอย่างเริงร่าอีกครั้ง ช่างงดงามเสียจริง

คุณเปรียบเสมือนเจ้าชายที่มาช่วยฟื้นฟู เติมเต็ม ให้กับดินแดนแห่งนี้ให้ชุ่มชื่นอีกครั้ง นี่คงเป็นเหตุที่ทำให้เหล่าแมลงปอ ผีเสื้อ และดอกไม้ที่บอบบาง โรยรา เหี่ยวแห้ง มันหลงชอบคุณเข้าอย่างจัง

กระนั้น มีวันที่คุณต้องตัดสินใจเดินออกจากดินแดนแห่งนี้ไป เหตุเพราะปัญหาหนักอึ้งที่คุณต้องเผชิญ คุณจึงจำต้องจากดินแดนแห่งนี้ไป จากการห่างหายไปทีละนิด และลดความใส่ใจเจ้าพวกดอกไม้ ผีเสื้อและแมลงไปทีละหน่อย ใช่แล้ว คุณจำต้องไปจริงๆ

ผีเสื้อและแมลงปอเริ่มโรยรา ดอกไม้เริ่มเหี่ยวเฉา แต่ดินแดนแห่งนี้ก็พยายามทำความเข้าใจว่า คุณคงต้องมีสิ่งจำเป็นที่ต้องจัดการ ขณะเดียวกัน เมืองนี้ก็กลายเป็นเมืองร้าง แต่กระนั้นก็พยายามฟื้นฟูตนเองใหม่เองอยู่เสมอ

มีเหล่านักเดินทางหลายคน เข้ามายังดินแดนแห่งนี้ พวกเขาพยายามเอาใจใส่ รดน้ำ พรวนดิน ดูแลดินแดนแห่งนี้อย่างดีตั้งแต่เช้าจรดเย็น แต่กระนั้น เหล่าดอกไม้และแมลงต่างๆกลับผลักไสไล่ส่งพวกเขาออกไป เพียงเพราะรอคุณ คุณคนที่ไปอยู่แห่งหนใด ดินแดนแห่งนี้มิเคยรู้  แต่ก็ยังคงรอและรอแต่คุณ

วันใดวันหนึ่ง บางสิ่งบางอย่างดลให้คุณมาที่เมืองนี้อีกครา ทั้งดอกไม้และแมลงในดินแดนแห่งนี้กลับมารู้สึกดีใจอีกครั้ง พร้อมรับกับการเปลี่ยนแปลงใหม่ๆ และยอมรับในตัวของคุณมากขึ้น ใช่ พวกเราพร้อมเปลี่ยนแปลงเพื่อคุณแล้ว!

แต่ ดอกไม้หลายดอกกลับเริ่มเหี่ยวเฉาอีกครั้ง เพราะการเปลี่ยนแปลงหลายๆอย่าง เสมือนแก้วที่แตกไปแล้ว ถ้าจะกลับมาเป็นเช่นเดิมนั้น มักจะสมานมันขึ้นมาอีกยากเสมอ คุณเริ่มไม่ได้ใส่ใจที่จะรดน้ำดอกไม้ หรือเล่นกับแมลงปอแถวนั้นเช่นเดิม สรรพสัตว์ต่างตระหนักรู้ว่าความเปลี่ยนไปของคุณและดินแดนแห่งนี้เริ่มสมานกันเช่นเดิมไม่ได้อีกต่อไป ทำไมนะ ทำไมเป็นเช่นนั้น?

ในที่สุด เหล่าพฤกษาและสรรพสัตว์จึงตัดสินใจร่วมกันว่าจะปล่อยให้คุณเป็นอิสระจากพวกมัน เพราะการที่เห็นคุณสิ้นไร้ความสุขในการมาเยือนแดนดินแห่งนี้ อีกครา ทั้งเหล่าดอกไม้และแมลงรู้สึกเสียใจมากกว่า หากต้องทนให้อะไรเช่นนี้เกิดขึ้น ในเมื่อคุณต้องการที่จะไปยังดินแดนแห่งใหม่ ดินแดนที่ศิวิไลซ์กว่า และเป็นตัวของคุณได้มากกว่า มีความสุขมากกว่า ดังนั้น เหตุไฉนเหล่าดอกไม้และแมลงจะรั้งคุณไว้เล่า


เมื่อวันนั้นมาถึง เหล่าดอกไม้และแมลงจึงได้ทำเช่นนั้น ดังที่คาดไว้ คุณนั้นเดินออกจากดินแดนแห่งนี้ได้อย่างง่ายดาย และดูคงมีความสุขมากกว่ากับการอยู่ในดินแดนแห่งนี้ แต่แปลกเสียจริง ดินแดนแห่งนี้กลับสิ้นหวัง เสียใจ และเสียดายในช่วงเวลาที่ผ่านมา แม้มันจะเคยมีช่วงที่เหล่าดอกไม้และแมลงต้องอิดโรยเพราะความโหยหิว แต่ก็ยังมีบางช่วงเวลาที่คุณเข้ามาป้อนอาหารและน้ำให้พวกมันอยู่เนืองๆ ถือว่าเป็นการเติมพลังให้สรรพสิ่งในดินแดนแห่งนี้

แต่กระนั้น ความสุขมันมีเพียงชั่วคราว การยอมรับว่ามันชั่วคราวจริงๆคงจะช่วยทำให้เราสุขได้ยั่งยืนกว่าที่เป็น ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปในทุกๆวัน แดนดินแห่งนี้ที่เคยปิดตายมานานหลายสิบปีได้ตระหนักว่า พวกเขาควรดูแลดินแดนของพวกเขาเองดีกว่า อย่างน้อยหากไม่มีใครที่ดูแล พวกเขายังสามารถเจริญเติบโต ชุ่มชื่นและสมบูรณ์ไปในแบบของตัวเองได้

แม้เช่นนั้น จากบทเรียนที่ได้รับ ดินแดนแห่งนี้คงจะต้องปิดไปอีกครั้ง เพื่อที่จะรักษากลอนประตูใจที่มันเพิ่งพังลงไป คงต้องใช้เวลาช่วงระยะนึง เพราะกลอนตัวนี้สนิมขึ้นหนักยากต่อการซ่อมแซมเหลือเกิน ทั้งนี้ก็ได้เรียนรู้ว่า คงจะพยายามไม่ให้ผู้ใดพังประตูเข้ามาได้ง่ายๆอีกต่อไป เพราะการซ่อมแซมมันมักจะยากกว่าการรักษาเสมอ 
ขอบคุณคุณนะที่เข้ามาสร้างเกราะภูมิคุ้มกันให้เหล่าดอกไม้นานาพันธุ์และสัตว์นานาชนิดในดินแดนแห่งนี้ มันทำให้พวกเขาต้องเข้มแข็งมากขึ้น ขอบคุณคุณนะที่เคยพยายามที่จะทำให้พื้นที่แห่งนี้มันดีกว่าเดิม แม้ในบางครั้งคุณอาจจะเคยเพิกเฉยกับพวกมันบ้าง ขอบคุณที่เคยเข้ามาในที่แห่งนี้นะ ขอบคุณฟ้าที่เคยทำให้เราเคยรู้จักกัน

ขอโทษสำหรับความอ่อนแอ งอแงของเจ้าดอกไม้ที่ยังเป็นเด็ก แต่เดี๋ยวสักวันดอกไม้เด็กน้อยเหล่านั้นก็คงจะต้องเติบโตไปในรูปแบบที่มันจะเป็นเอง เพราะทุกอย่างก็ต้องเติบโต ขึ้นกับว่า เติบโตไปข้างหน้า หรือเติบโตไปข้างหลัง และเจ้าดอกไม้เด็กน้อยพวกนี้ ก็เลือกที่จะเติบโตไปข้างหน้า 

หวังว่าเจ้าดอกไม้จะทำเช่นนั้นได้ในเร็ววัน


ขอให้คุณ(ที่เคย)ใจดีอย่างนี้ไปตลอดนะ 
ขอให้ทางเดินใหม่คุณเป็นไปอย่างราบรื่นและสุขสมหวัง 
และพวกเรา ณ ที่ดินแดนแห่งนี้เป็นกำลังใจให้คุณอยู่เสมอ 
ยินดีที่เคยได้รู้จักนะคะ

“ลาก่อนนะคุณ” 
9/9/2020






SHARE

Comments