ฉันอยากขอโทษแทนตัวตนในอดีต
คนเราจะจดจำเรื่องราวของความสัมพันธ์ในอดีต
เอาไว้ได้นานแค่ไหนกันนะ ...

ถ้าอายุก้าวเข้าเลขสามแล้ว เขาจะยังจดจำความรู้สึก
ของรักครั้งแรกในโรงเรียนมัธยมได้หรือป่าว

นี่ขนาดตัวเราที่อายุยังไม่เข้าเลขสองด้วยซ้ำ
ยังลืมเรื่องของเขาไปได้สะ สนิทเลย
ซึ่งเราเองก็ไม่ได้อยากลืมสักหน่อย..
มันควรเป็นหนึ่งในความทรงจำที่ดี
มากกว่าจะให้ลืมทิ้งๆไปด้วยความรู้สึกย่ำแย่

แต่สมองทำงานตามประสาของมัน
มันมักกำจัดสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องใช้ ต้องนึกถึง
ไม่มีประโยชน์ต่อการเอาชีวิตรอดตามสัญชาตญาน
เหล่านั้นออกไป เพื่อใช้พื้นที่ที่ว่าง
ไว้จดจำสิ่งอื่น มาทดแทน..

สิ่งที่เรานั้นลืม มันกลับกลายเป็นเรื่องที่เขาจดจำ
คิดไม่ขนัด ว่าทำไมเราทำกับเขาแบบนั้น

เมื่อวาน เขากลับมาตั้งคำถามกับเรา
ด้วยเรื่องเก่าๆที่ผ่านมาแล้ว..

ทั้งที่เขาเองก็ได้เริ่มต้นใหม่ กับคนๆใหม่
ซึ่งเราก็ไม่ได้นึกเสียใจ หึงหวงอันใดเลย
แถมก่อนจากก็ยังอวยพรซ้ำให้เขาไปกันด้วยดี
.
.

ด้วยความที่เขาเป็นเด็กเรียน เลยทำให้สนใจเรื่องคะแนนต่างๆมากทีเดียว เขาเอะใจกับตัวเลขของเวลาในข้อสอบออนไลน์ที่ฉันทำ แล้วอัพลงโซเชี่ยลเล็กๆ
และนี่แหละที่ทำให้เขาทักฉันมา ในเมื่อวาน

เราเริ่มบทสนทนา ด้วยการหยอกล้อที่เคยทำ
มันรู้สึกสบายใจที่อยากพูดอะไรก็ได้เมื่อคุยกับเขา


เราคุยกันปกติ คล้ายกับเพื่อนไม่ได้เจอกันนาน
ต่อจากนั้นจึงเริ่มมีคำถามมากมายจากความคะนึงถึง

สิ่งที่เขาถาม ทำให้เราต้องย้อนกลับไปดูภาพจำ
แชทเก่าๆในอดีต รื้อฟื้นช่วงเวลา
ความรู้สึกสมัยมัธยมปลาย  มันผ่านมาไม่นาน..
แต่ในระหว่างนั้นมันมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย

จนบางทีเราก็กลับลืมชิ้นส่วนสำคัญในตอนนั้น
ที่เราใช้ตัดสินใจอย่างฉับพลัน

ฉันทำร้ายความรู้สึกเขาโดยคำพูดไม่รู้จักคิด
   .. "เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่นา "


เพราะตอนนั้นเขามันขี้หึงเกินไปต่างหาก
และโมโหอย่างมาก ทั้งๆความจริงมันไม่มีอะไร
...
   คือสิ่งที่ไม่ได้พูดกับเขาตรงๆ ในหัวข้อนั้น
มันควรเป็นสิ่งเขาได้รู้ แต่เขาไม่ควรเปลี่ยนมันเพียงเพราะเพื่อใคร ฉันไม่ได้อยากเปลี่ยนเขาเลย

แต่เขายังคงขยั้นขะยอขอให้บอกมา
จะเปลี่ยนให้ จะปรับให้ทุกอย่าง
จะเป็นแบบที่เธอต้องการให้ได้!!
(เขามัน perfectionist ชัดๆ)

ทั้งที่เขายอมที่ทำทุกอย่างให้เรายังรัักษาความสัมพันธ์
แต่สิ่งที่ฉันรู้สึก คือ มันทำให้เขาไม่ตัวเองเอาสะเลย :(
ฉันอยากให้นายมีจุดยืนของตัวเองมากกว่านี้

...และนี่ฉันเองก็คงคาดหวังกับนายมากไปอีก

ฉันอยากขอโทษแทนตัวตนในอดีตของฉัน     ....      ที่ไปทำร้ายความรู้สึกของเธอ
เราเองที่ไม่เคยใส่ใจถึงข้อความที่ส่งไป
มันทำให้คืนนั้นเขาหายไป และคิดว่าเราคงต้องทบทวนอะไรหลายๆอย่างใหม่

และทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมแน่ๆ

เช้าอีกวันที่เขาตอบกลับ มันข้อความตัวอักษรหลายบรรทัดที่ปนเสียงสะอื้น  ...แม้ไม่ได้ยินเขาพูด 
   แต่กลับรู้ว่ามันดูเศร้าแค่ไหน

เราทำอะไรไม่ได้ ยิ่งพูดไปยิ่งทำเขาเสียใจ
หากจะขอโทษ ที่วันนั้นไม่ได้พูดคำนี้ออกไป

เขาเป็นคนพูดติดตลก
แต่เราต่างก็รู้ชีวิตของตลกต้องยิ้มเบื้อหน้าผู้ชมเสมอ
ฉันไม่รู้เลยว่าหลังจากนั้นเขาเป็นยังไง
...

หลายสัปดาห์ที่เขายอมรับ
  ถึงสถานะที่เป็นไปไม่ได้แล้วของเรา
เราจำใจที่ยังต้องคุยงานกันต่อ
มันเป็นกีฬาสีที่ต้องแบกรับภาระ
ยังต้องพูดคุย แลกเปลี่ยนข้อมูล อย่างเลี่ยงไม่ได้

มีทั้งเรื่องโมโห ถามอย่างประชดประชันกันเข้าใส่

ซึ่งเขาเคยสัญญากับเราไว้
หากเขาได้ถ้วยรางวัลแล้ว ...
   ขอให้เราตอบคำถามเขาได้มั้ย? 
คำถามที่ว่า " เป็นแฟนกันนะ "

ตอนนั้นที่กีฬาสีจบลง..
 เราไม่ต้องเอ่ยก็รู้ว่าไม่มีใครต้องตอบอะไร
เขาไม่เคยทวงคำตอบนั้น
และฉันเองไม่เคยให้ไป

ไม่เกี่ยวว่าเขาได้ถ้วยหรือไม่หรอก
แค่ความสัมพันธ์เรามันไม่เหมือนเดิมต่างหาก

และฉันก็เชื่อว่าในตอนนั้นคำตอบของฉันก็ยังคง 
"ไม่"
กับเขาอยู่ดี ... ความรู้สึกที่ฉันมี เมื่อลองมองดูดีๆ
มันกลับเป็นเพียงแค่ชั่วคราว ตอนที่คุยกับเขาเท่านั้น

เราอาจชอบที่ได้พูดคุยแลกเปลี่ยน คุยกันถูกคอ
แต่ความรู้สึกจริงๆที้ให้กันมันเป็นคนละเรื่อง

แม้เขาจะรู้สึกคาดหวังแค่ไหน มันกลับทำฉันอึดอัดที่กลัวจะต้องตอบเขากลับไปในคำถามที่เขาต้องการ

เราไม่ได้รู้สึกโหยหาเขาในชีวิตจริง ..
     แต่มันกลับทำให้เราพยายามผลักไสไล่ส่งเขา
ให้อย่าเขามาในชีวิตจริงของเราเลยดีกว่า...

...ขอร้องล่ะ อย่าเขามาในพื้นที่ของเราเลย

มันก็เหมือนคำพูดที่เขาบอกนั่นแหละ
กับแฟนของเขาคนล่าสุด ...ที่ฉันพึ่งอวยพรไป
  ".. เราชอบเขา ความรู้สึกเมื่อได้คบกันเป็นแฟน
         มันต่างกับ เขามาชอบเรานะ "
การที่เขายังคงคิดถึงเรา มันทำให้เราดีใจนะ
แต่ถ้าจะให้เรากลับไป หรือนายจะกลับมาหาน่ะ
มันเป็นสิ่งที่ไม่ควรจริงๆ ทั้งนายและฉัน
เราต่างไปต้องแยกกันไปตามเส้นทางตัวเอง

หากความรักมันคือความหวังดี
ฉันคิดว่าได้ให้นายอย่างเต็มที่แล้ว..

แต่หากมันจำเป็นต้องรับในข้อดีและข้อเสีย
ของอีกฝ่ายได้ทั้งหมด ฉันคงให้นายไม่ได้จริงๆ


ปล. บันทึกนี้เพียงต้องการเล่าเรื่องราวครั้งอดีต
ไว้เป็นความทรงจำที่จะลืมเลือนอีก...
อย่างความรู้สึกในเหตุการณ์ก็ยังคงแจ่มชัดอยู่เสมอ
เมื่อเราได้กลับมาอ่านมันอีกครั้ง

หวังว่าเราคงพบกันใหม่นะ
   ...ไม่ใช่ในสถานะที่บ่งบอกอะไรไม่ได้
แต่เป็นสถานะที่เราต่างสบายใจที่จะพูดคุยกัน :)
SHARE
Written in this book
ฉันคือนักศึกษา
ช่วงชีวิตที่เป็นนักศึกษา ผู้หาความรู้ด้านการออกแบบมาประดับประดาศรีษะเอาไว้
Writer
Kotcha_P
Salamander
ชอบเก็บทุกอย่างมาเป็นบทเรียน คิดเล็ก คิดน้อย และไม่คิดอะไรเลย

Comments