ทำความรู้จัก
หลังจากที่ฉันเริ่มเล่นแอปหาคู่ได้สามวัน


มีคนทักมาบ้างประปราย มีทั้งคนที่คุยยาวและคุยสั้น


เจอคนที่คุยกันพอรู้เรื่อง คุยกันยาวในวันแรกที่แมทช์กัน หลังจากนั้นก็เงียบหายกันไป มีขอคอนแทคช่องทางอื่นไว้สำหรับติดต่อกันภายหลัง แต่ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็บล็อกและอันแมทช์ฉันไปเสียอย่างนั้น โดยที่ไม่รู้เหตุผลเลยว่าเพราะอะไร


บอกตรงๆว่าค่อนข้างเสียความรู้สึก อาจะเป็นเพราะยังไม่มีภูมิคุ้มกันที่แข็งแรงมากพอ ยิ่งฉันเป็นคนที่ใส่ใจคนรอบข้างมากเป็นพิเศษ (ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม) เลยทำให้ฉันเฟล ไม่รู้เลยว่าอะไรทำให้เขาเลือกจะตัดฉันออก ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้พูดไม่ดีใส่กัน และไม่มีเหตุอันใดที่จะต้องบล็อกกันไป


หลังจากครุ่นคิดอยู่สักพัก ก็ได้สติ และเตือนตัวเองว่า แกจะเอาอะไรมากกับคนที่คุยกันได้สามชั่วโมงวะ เราต่างเป็นใครก็ไม่รู้ที่บังเอิญได้เจอกันผ่านแอปเท่านั้น หลังจากนั้นความรู้สึกของฉันก็เปลี่ยนเป็นโมโห รู้สึกว่ากูสิต้องเทมึงไม่ใช่มึงเทกู อิดวก!


อารมณ์เปลี่ยนเร็วจริ๊ง!



ฉันตั้งใจว่าโหลดแอปนี้ และ ลบภายในหนึ่งสัปดาห์ เพื่อเป็นการเรียนรู้ อย่างน้อยฉันก็ได้ลองเปิดโลกใหม่ๆแล้ว


จากการลองใช้แอป มีหลายเรื่องที่ฉันสงสัย ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมการทักทายกันประโยคแรกต้องถามว่าชื่ออะไร ทั้งๆที่ชื่อมันก็โชว์อยู่ นอกจากว่าเขาใช้ชื่อจริงสิ ถึงต้องถาม รวมถึงอายุด้วย ก็เห็นอยู่ ถามซ้ำอีกทำไม  


คำถามยอดฮิตที่ฉันเจอก็คือ กินข้าวยัง ทำอะไรอยู่ ฉันเข้าใจว่าเขาก็ต้องการแสดงความห่วงใยและหาเรื่องชวนคุย คนไม่รู้จักกันเลยอยู่ๆมาคุยกันไม่มีจุดเชื่อมโยง จะให้คุยอะไรก็นึกไม่ออก แต่ฉันก็รู้สึกว่ามันน่าจะมีอะไรที่ชวนคุยได้มากถามว่า ทำอะไรอยู่ และ กินข้าวยัง?


ไม่ใช่ว่าคำถามนี้จะถามไม่ได้ ฉันแค่รู้สึกว่า การคุยกันครั้งแรก มันไม่น่าจะเป็นประเด็นนี้ ไม่แปลกหรอกที่จะถาม ฉันก็ตอบทุกคนที่ถามมา เพียงแต่ว่าความโดดเด่นของคุณมันก็ไม่ได้เป็นที่สะดุดตาและไม่น่าจดจำเท่าไหร่


มุมมองของคนโลกๆแคบๆคนนึง มันก็คงคิดได้เพียงเท่านี้ ตอนนั้นฉันเริ่มหมดหวัง การจะได้เจอใครสักคนจากแอปมันคงเป็นเรื่องยากจริงๆ 


การจะหาใครสักคนที่รับเราได้ในสิ่งที่เราเป็นว่ายากแล้ว การหาคนที่ใช่จากแอปพลิเคชั่นหาคู่ ยิ่งยากเข้าไปใหญ่ กว่าจะทำความรู้จักและพัฒนาความสัมพันธ์ไปจนถึงขั้นตกลงคบหากัน มันคงไม่ต่างอะไรกับการงมเข็มในมหาสมุทร สิ่งที่ฉันคิดไว้มันถูกต้องไปเสียทุกอย่าง ฉันคงไม่มีโอกาสได้เป็นสิบหกเปอร์เซ็นต์ในงานวิจัย แต่เป็นอีกแปดสิบสี่เปอร์เซ็นต์ที่ไม่สมหวังต่างหาก

 
และในวันที่หกของการโหลดแอป ฉันก็ได้เจอเขา

คนที่ไม่ต้องถามว่าฉันชื่ออะไร อายุเท่าไหร่

เขาไม่ถามข้อมูลใดๆที่ฉันเขียนเอาไว้

เขากล่าวสวัสดี และแนะนำตัวเองเสร็จสรรพในประโยคเดียว 
 
เลือกที่จะถามฉันว่า "วันนี้หยุด หรือทำงาน"

...
 

ฮ่าๆๆ 

หลังจากอ่านคำถามของเขาฉันก็หัวเราะออกมา 

นั่นสินะ ฉันเขียนอาชีพไว้ว่า Self Employed ตอนนี้ฉันจ้างตัวเองทำงานอยู่

และวันนี้ก็เป็นวันเสาร์ที่แสนวุ่นวายเสียด้วย ใช่ว่าทุกคนจะทำงานวันเสาร์นี่นา 

สำหรับมือใหม่หัดเล่นแอปอย่างฉัน ที่เจอแต่คนถามชื่อ ถามอายุ กินข้าวยัง ทำไรอยู่
 
เมื่อเจอคนที่เลือกถามในสิ่งที่ต่างออกไป ฉันก็จดจำเขาได้มากกว่าคนอื่นในทันที

ฉันจำไม่ได้ว่าเราคุยกันนานแค่ไหน และคุยเรื่องอะไรต่อ

แต่จำได้ว่าตัวฉันในตอนนั้นกำลังปั่นงานหัวหมุนอยู่ในบ้านที่มืดทึมและมีแสงสลัว (เพราะขี้เกียจลุกเปิดไฟ)
 

สุดท้ายเราต่างแยกย้ายกันไป เขาขอตัวไปออกกำลังกาย ส่วนฉันก็กลับไปปั่นงานต่อ พร้อมมีเขาติดอยู่ในห้วงความคิดเล็กน้อย ก่อนที่จะจางหายไปเพราะต้องรีบทำงาน!


ชีวิตคนเราไม่มีทางเลือกมากนักหรอกค่ะ ไม่ทำงานก็ไม่มีเงินแ_กนะคะ คุณผู้ชม!


Cover Photo by Guilherme Stecanella on Unsplash
SHARE
Written in this book
เรื่องอยากเล่า
เขียนถึงประเด็นที่อยากพูดถึง เพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่านจนเกินไป
Writer
buzhidao
ordinary human
อ่อนไหว ทดสอบได้

Comments