ภาพสุดท้ายที่เราต่างเห็น
ก่อนเราตาย เราจะเห็นหน้าเขาครั้งสุดท้ายแบบไหนกันนะ? ในช่วงเวลาที่เราเห็นภาพของความร่วงโรยของสังขารอย่างชัดเจน นี่คือคำถามที่มักจะเกิดขึ้นมาบ่อยๆ ในช่วงนี้...ในช่วงที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับย่าและอาโกมาขึ้น 

ย่า อายุราวๆ 86 ขวบเห็นจะได้ ไม่รู้จะอ้างอิงหลักฐานจากเอกสารใด เพราะคนสมัยก่อนนั้นบางคนแจ้งเกิดเร็ว บางคนแจ้งเกิดช้า จึงทำให้เวลาเกิดคลาดเคลื่อนจากความเป็นจริง ลองสังเกตดูว่า ส่วนใหญ่มักนับวันข้างขึ้นข้างแรมและปีนักษัตร 

อาโก ลูกชายย่า อายุราวๆ 65 ที่เพิ่งไปผ่าตัดหลังมา หมอนรองกระดูกทับเส้นประสาท เป็นช่วงเวลาที่ได้กลับมาใกล้กันในตอนที่ต่างฝ่ายต่างโต และต่างได้อัพเดทเรื่องราวต่างๆ ในช่วงเวลาที่ห่างหายไป 

บ้านเรากับบ้านย่านั้น ห่างกันราวๆ 70 เมตรเห็นจะได้ กลางซอยมาท้ายซอย เราไม่ได้อยู่ไกลกัน แต่ที่ห่างหายไปนั้น อาจเป็นในเรื่องของช่วงวัย ที่เราได้ออกไปใช้ชีวิต จนกระทั่งจบมหาลัย ตัดกลับมาอีกที หลานที่เคยเลี้ยงมา ตัวเท่าควายพร้อมกับวัยที่ใกล้จะ 30 

เมื่อถามอายุอีกครั้ง พวกเขามักจะตกใจ อย่างคำที่คนอื่นๆ มักจะพูดกันว่า  เรายังคงเป็นเด็กในสายตาของเขาอยู่เสมอ ช่วงเดือนที่ผ่านมา ได้มีโอกาสไปนอนเฝ้าอาโก คุยเรื่องราวชีวิต ดูแลป้อนข้าวป้อนน้ำ และคุยเรื่องชีวิตและความตายกันบ่อยขึ้น คุยกันในแบบที่ไม่เคยคุยมาก่อน 

อาโกกลับมาพักฟื้นอยู่ที่บ้าน ใช้ชีวิตได้ตามปกติ แต่ย่านั้นเราเห็นการเสื่อมถอยอย่างเห็นได้ชัด เทียบกันกับแค่ปีที่แล้ว ปีนี้ย่าแก่มาก แก่มากจริงๆ จนทำให้เรากลับมาหวนคิดถึงความจริงอย่างหนึ่งที่เผลอลืมไปว่า "ซักวันเขาก็ต้องไป เราก็เหมือนกัน" 

ย่าตรวจเจอทีหลังว่าไทรอยด์เป็นพิษและโรคไตซึ่งไม่รู้ว่าไตอะไร เริ่มกินข้าวไม่ได้ แม้เราจะแวะมาหาย่า กินข้าวด้วยกันบ่อยๆ ย่าก็จะมากินด้วย แต่กินได้ไม่เกิน 2-3 คำ แล้วก็บอกว่่าไม่อร่อย...แน่สิ ตลอดชีวิตย่าทำกับข้าวกินเอง จนติดรสมือตัวเองไปแล้ว ซึ่งเราก็เป็น 

เราค่อยๆ เห็นถึงการร่วงโรยอย่างช้าๆ แต่่ต่อเนื่องในทุกครั้งที่มาหา ทุกครั้งมองหน้าย่า เรามักจะสงสัยว่า "เขามองเห็นเราแบบไหนกันนะ" กระทั่งคิดต่อไปว่า ถ้าวันสุดท้ายก่อนย่าจะไป ลูกหลานรายล้อม ย่าจะมองเห็น "พวกเรา" อย่างที่เป็นพวกเรา หรือว่า "พวกเรา" ในแบบวันแรกที่ย่าอุ้มกันนะ 

ฤดูกาลเปลี่ยนผันตามกาลเวลา เก่าไป ใหม่มา เวียนวนหมุนไป เฉกเช่นนี้อย่างที่เป็นตลอดมา 

:)  

SHARE
Written in this book
บทความสั้น
Writer
lullably
writer
Reader/Narrator

Comments