23 : 04
เรามักจะเอาความไม่สบายใจส่วนตัวไปเล่าให้คนไกลตัวฟังมากกว่าคนใกล้ตัวเสมอ
... และก็เป็นแบบนี้มาตลอด

ครั้งนี้ก็เหมือนกัน และเค้าคนนั้นก็ยังคงรับฟังเราเหมือนเดิม

รู้แหละว่ามันลำบากใจ แต่ก็นะ ตัวเราเองก็ไม่รู้จะไประบายให้ใครฟังแล้วเหมือนกัน เพราะมันไม่สบายใจเท่ากับเล่าให้เค้าฟัง

ระหว่างที่กำลังร้องไห้สะอื้นกับเรื่องที่เล่าอยู่ๆก็ถูกเค้าถามขึ้นมาว่า 

“เรายังชอบเพื่อนพี่คนนั้นอยู่หรือเปล่า?”

เราเงียบไปสักพัก เพราะอึ้งกับคำถามที่ถูกถาม
เออ แหะ เกือบลืมไปเลย

“ความรู้สึกแย่ๆของเราในตอนนี้ก็เหมือนกับเพื่อนพี่ที่เราเคยชอบแหละ สักวันมันก็ไม่รู้สึกแล้ว”




เกือบลืมความรู้สึกคลั่งรักไปแล้วเหมือนกัน ถ้าไม่ถูกถามด้วยคำถามนี้

ผ่านมากี่ปีแล้วอ่ะ นานเหมือนกันนะ


ถ้าถามว่ายังชอบอยู่มั้ย ตอนนี้อาจจะตอบว่าเฉยๆแล้วก็ได้
ไม่ได้รู้สึกแล้วว่าครั้งนึงเคยชอบคนนี้มากๆ

พอพูดจบเค้าก็ถามต่อว่า “โอเคขึ้นยังอ่ะ?”
ส่วนเราก็ยังอารมณ์ค้างกับคำถามเค้าอยู่


ตั้งแต่เมื่อไหร่? 
ตั้งแต่เมื่อไหร่? ที่คนนึงๆที่เคยมีอิทธิพลกับชีวิตเรามากๆ ไม่ได้รู้สึกว่าสำคัญอีกต่อไปแล้ว
ตั้งแต่เมื่อไหร่? ที่ไม่ได้รู้สึกดีกับเค้าคนนั้นอีกแล้ว 
เราไม่เคยรู้ตัวเลยว่า “มันตั้งแต่เมื่อไหร่” 

      และสุดท้ายแล้วก็คงเป็นอีกคืนที่อยากจะขอบคุณเค้า ที่ทำให้เรามีสติขึ้นมาอีกครั้ง 
ขอบคุณที่ทำให้ระลึกถึง คนๆนึงที่เคยติดอยู่ในหัวใจมานาน 
ขอบคุณที่เตือนสติให้กับเรื่องบ้าๆที่เจอในแต่ละวัน
ขอบคุณที่คอยรับฟังเรื่องร้ายๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ขอบคุณที่ยังแสนดีอยู่เสมอ 
ขอบคุณที่โอบกอดทุกความประสาทแดกและเก็บทุกชิ้นส่วนที่แตกสลาย
พร้อมบอกกับเราว่า “ไม่เป็นไรเลย” 
ขอบคุณที่ทำให้ไม่ต้องหลับไปพร้อมกับน้ำตาในคืนนี้

ขอบคุณที่เป็นเหมือนพระอาทิตย์ ให้โลกทั้งใบของเรากลับมาสว่างสดใสอีกครั้ง🕊



SHARE
Written in this book
memory of Pnut

Comments