เธอคือฆาตกรในรักแรกของผม
เสียงเพลงยังคงดังไม่หยุดในหัวของเขา
"ช่วงเวลาอันไร้เดียงสาของฉันได้หมดไป
ในวันที่ฉันได้พบกับเธอ
ลาล้าลา ลาล้าล้าลา"

เขาลืมตาขึ้นมาในห้องที่คุ้นเคย
กลิ่นหอมหวานของยาสระผมผสมกับกลิ่นควันบุหรี่ขม
เธอยังคงอยู่ในสภาพเดียวกับเมื่อคืน
ใบหน้านิ่งยามนิทราที่หาดูได้ยาก

เส้นผมยาวสีดำสนิททอดตัวไปบนหมอนนุ่ม
เขาอดใจไม่ได้ที่จะสัมผัสกับเส้นไหมเหล่านั้น
"อื้อ" เธอส่งเสียงไม่พอใจ
ริมฝีปากของเขาสัมผัสเบาๆ ที่เปลือกตาของเธอ

รอยแผลที่ข้อมือซ้ายเป็นสิ่งเดียวบนร่างเธอที่เขาอยากลบมัน
เขาลุกจากเตียงพร้อมหยิบบุหรี่จากซองยับย่น
"ตื่นแล้วเหรอ" เธอเดินออกมาพร้อมกับผ้าห่มสีขาว
"สายแล้วนี่ คุณไม่ต้องไปทำงานเหรอ" ชายหนุ่มถาม

เขาแต่งตัวแล้วรีบออกจากห้องไป
เธอยังคงนั่งอยู่ที่ระเบียง สายตาจับจ้องไปที่ชายผู้เป็นที่รัก
"อีกแล้วสินะ" หญิงสาวรำพึง
เธอยังคงนั่งนิ่งราวกับลืมบุหรี่ที่อยู่ในมือไป

"วันนี้จะมามั้ย" เสียงหญิงสาวถาม
"ผมมีงานด่วน คงจะดึกหน่อยนะ" ชายหนุ่มพูดจากปลายสาย
"แล้วจะรอนะ" หญิงสาวบี้ก้นบุหรี่ในมือ
ความเจ็บปวดจากรอยแผลที่ข้อมือข้างซ้ายเป็นสัญญาระหว่างเขาและเธอ

"ช่วงเวลาอันไร้เดียงสาของฉันได้หมดไป
ในวันที่ฉันได้พบกับเธอ ลาล้าลา ลาล้าล้าลา"
เธอมองเงาสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่
หญิงสาวในกระจกมองกลับด้วยสายตาเยือกเย็น

นาฬิกาบอกเวลาห้าทุ่มห้าสิบนาที
เธอหลับตาแล้วทอดกายลงบนที่นอน
"อีกสิบนาทีก็จะผิดสัญญาแล้วนะ"
ความเจ็บแปลบที่รอยแผลเป็นนี่คืออะไรกันนะ

เสียงฝีเท้าเร่งมายังร่างของหญิงสาว
"ขอโทษที ผมรีบมาที่สุดแล้ว"
นาฬิกาบอกเวลาห้าทุ่มห้าสิบเก้านาที
"เจ็บแผลจังเลย ถ้าคุณมาช้ากว่านี้มันคงเจ็บจนทนไม่ไหว"

เขาโอบกอดหญิงสาวด้วยความกลัว
นิ้วของเธอจิกแผ่นหลังของเขาแน่นด้วยความหวัง
"ผมสัญญากับคุณแล้วว่าจะไม่ทำให้คุณเสียใจ"
"ฉันไม่ได้เสียใจ แต่กำลังโกรธอยู่ต่างหาก"

เหตุการณ์ที่ทำให้เขาได้พบกับเธอครั้งแรกคือเมื่อสิบปีก่อน
ตอนนั้นที่เธอยังคงสวมรอยยิ้มสดใสบนใบหน้า
และเขาที่ยังไร้เดียงสากับเรื่องความรัก
"ช่วงเวลาอันไร้เดียงสาของฉันได้หมดไป..."

เขาเป็นฝ่ายสารภาพรักกับเธอก่อน
"ผมชอบคุณมานานแล้ว คบกับผมเถอะนะ"
หญิงสาวในวันนั้นตอบรับพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าที่สดใส
"แล้วคุณจะไม่ผิดสัญญากับฉันใช่มั้ย"

เขาใช้เวลาทั้งหมดกับเธอจนไม่มีแม้กระทั่งเวลาให้ตัวเอง
เธอไม่ได้เรียกร้องอะไรจากเขาเลยแม้แต่น้อย
แต่เขาต่างหากที่เป็นฝ่ายห่างออกจากเธอไม่ได้
เรียกว่าเสพย์ติดความรู้สึกในขณะที่อยู่กับเธอ

"ฉันต้องไปต่างจังหวัดสองสามวันนะ" 
ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่กำลังจัดกระเป๋าเสื้อผ้า
"ให้ผมไปส่งมั้ย" ชายหนุ่มถาม
"ไม่เป็นไร ไปเรื่องงาน"

"ช่วงเวลาอันไร้เดียงสาของฉันได้หมดไป
ในวันที่ฉันได้พบกับเธอ
ลาล้าลา ลาล้าล้าลา"
หญฺิงสาวฮัมเพลงก่อนออกจากห้องไป

หญิงสาวไม่ได้มุ่งไปสถานีรถบัส 
แต่เธอมุ่งหน้าไปยังสนามบินระหว่างประเทศ
เธอทักทายชายในชุดสูทที่กำลังโบกมือให้
เขายื่นดอกไม้ช่อใหญ่ให้เธอแล้วกอดเธอ

เขากระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก
ความหน่วงที่รู้สึกที่ไม่สามารถบรรยายได้
"ถ้าไม่มีเธอ แล้วฉันจะทำอย่างไรต่อไป"
เขาก้มมองบุหรี่ในมือที่กำลังมอดไหม้

เธอปรากฏตัวในชุดเดรสสีขาวพร้อมดอกไม้ช่อใหญ่
เขาสวมแหวนให้เธอที่นิ้วนางข้างซ้าย
เธอร้องไห้ด้วยความดีใจระคนเศร้า
เขาสัญญาว่าจะอยู่กับเธอตลอดไปในฐานะสามีภรรยา

ชายหนุ่มตื่นขึ้นในสภาพเดียวกับที่เผลอหลับไป
ขวดสีชาล้มระเนระนาดอยู่ข้างตัวของเขา
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง
"ฉันคงไม่กลับไปที่นั่นแล้ว" เสียงหญิงสาวดังขึ้น

ตั้งแต่วันนั้นเขาก็ไม่ได้พบเธออีกเลย
เขาไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน หรือเป็นอย่างไรบ้าง
คำถามที่เขาตั้งกับตัวเองว่าวันหนึ่งถ้าไม่มีเธอเขาจะทำอย่างไร
วันนี้เขาต้องค้นหาคำตอบของมันเสียแล้ว
 
"ช่วงเวลาอันไร้เดียงสาของฉันได้หมดไป
ในวันที่ฉันได้พบกับเธอ ลาล้าลา ลาล้าล้าลา"
เสียงเพลงยังคงดังก้องในหัวของเขา
เหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดกับความรัก

วันหนึ่งเขาได้ข่าวจากเพื่อนร่วมรุ่น
"เพื่อนรุ่นเรานี่หย่ากันเยอะนะ ยายนี่ก็เพิ่งหย่ากับสามีไป"
เขามองภาพในโทรศัพท์ของเพื่อน
เธอคนที่เขารัก ใบหน้าที่ดูเหมือนจะไม่มีวันยิ้มได้อีก

เขาขอเบอร์โทรติดต่อเธอจากเพื่อน
ความเจ็บปวดที่เขาจะลิ้มรสมันอีกครั้ง
"นายคิดดีแล้วเหรอ ยังไม่เข็ดอีกใช่มั้ย"
"ตัวฉันก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขาเท่าไหร่หรอก"

เขารีบหาทางติดต่อเธออีกครั้ง
ถึงแม้จะรู้ว่ามันอาจจะเจ็บปวดอีกก็ตาม
"นี่ผมเองนะ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน"
"เจ็บแผลจังเลย ถ้าช้ากว่านี้ฉันคงทนไม่ไหว"

ชายหนุ่มผู้ที่ถูกฆาตกรรมรักแรกอย่างเย็นชา
ตอนนี้เขาร้อนรนหวังจะเห็นหน้าหญิงสาวผู้ที่ฆ่ารักแรกของเขา
"ช่วงเวลาอันไร้เดียงสาของฉันได้หมดไป
ในวันที่ฉันได้พบกับเธอ ลาล้าลา ลาล้าล้าลา"

ความรู้สึกสับสนในใจ ความรัก ความโกรธ 
หัวใจของเขาเต้นแรงเมื่อเห็นใบหน้าสิ้นหวังของเธออีกครั้ง
"ตั้งสติไว้นะ ผมเรียกรถพยาบาลแล้ว"
"เจ็บแผลจังเลย ถ้าช้ากว่านี้ฉันคงทนไม่ไหว"

เขามองไปที่ข้อมือข้างซ้ายของเธอ 
ชุดที่ถูกย้อมด้วยสีแดงตัดกับปากซีดของเธอ
เสียงไซเรนกับความวุ่นวายในวันที่เขาได้พบเธออีกครั้ง
"ช่วงเวลาอันไร้เดียงสาของฉันได้หมดไป..."

เธอมองไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าว่างเปล่า
"มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น"
"คุณน่าจะเข้าใจมันดี เวลาที่ถูกคนที่เรารักหักหลัง"
"ผมไม่เข้าใจคุณหรอก คุณต่างหากที่ต้องเข้าใจผม"

เขาจับมือข้างซ้ายของเธอแน่น
รอยแผลนี้ถ้าเป็นไปได้เขาอยากจะลบมันออกไปจากตัวเธอ
"เขามีคนอื่น ฉันก็เป็นแค่อีกคนหนึ่งสำหรับเขา"
"คุณก็มีคนอื่น แต่ผมก็ยังรอคุณเสมอ"

ถึงเธอจะเป็นคนทำร้ายหัวใจของเขา
แต่เขากลับเกลียดผู้หญิงคนนี้ไม่ลง
ยิ่งคิดถึงก็ยิ่งถลำลึกในความรักที่มีต่อเธอ
ถึงแม้ว่าเธอจะทำดีกับเขาหรือจะทรมานเขาด้วยความรักครั้งนี้

"แม้ว่าคุณจะทำลายผมไปแล้ว แต่ผมก็ยังไม่ยอมไปจากคุณหรอก"
เธอมองหน้าเขาด้วยความตกใจ
"ถึงมันจะเคยเจ็บปวด แต่ตอนนี้ผมก็ยังอยากอยู่ข้างคุณ"
"เจ็บแผลจังเลย ถ้าคุณมาช้ากว่านี้มันคงเจ็บจนทนไม่ไหว"

น้ำตาไหลอาบสองแก้มของเธอ
ความรู้สึกผิดที่ท่วมท้นออกมาในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
"ฉันขอโทษที่โกหก"
"ผมรู้อยู่แล้วละ ว่าคุณจะทำแบบนั้น"

ในตอนนั้นเขาตั้งใจว่าจะหนีจากเธอคนที่ทำลายรักครั้งแรก
เขารู้ว่าเธอไม่ได้มีเพียงแค่เขาแต่แค่ใช้ประโยชน์จากความรักของเขา
เขาเจ็บปวดกับการหลอกลวงของเธอ
แต่เมื่อรู้สึกตัวเขากลับยิ่งอยากอยู่ใกล้เธอมากขึ้นไปอีก

"ช่วงเวลาอันไร้เดียงสาของฉันได้หมดไป
ในวันที่ฉันได้พบกับเธอ ลาล้าลา ลาล้าล้าลา"
เขาคิดว่าเขาก็ไม่ใช่คนใสสะอาดอะไรกับเรื่องความรัก
เธอก็ไม่ใช่คนที่ซื่อตรงกับความรู้้สึกของตัวเอง

"ถึงคุณจะทำลายมันกี่ครั้ง แต่ผมหนีจากมันไม่ได้หรอก"
"ความรักในแบบของฉันมันอาจจะฆ่าความรักที่สวยงามของคุณก็ได้"
เขาสวมสร้อยข้อมือให้เธอเพื่อปิดรอยแผลของอดีตที่ยากจะลืม
เราต่างก็เคยเป็นฆาตกรในความรักของคนอื่นทั้งนั้นละ

ปล. ได้แรงบันดาลใจจากเพลง Criminal ของ Taemin ชอบเนื้อหาของเพลง บางครั้งการที่รักใครบางคนถึงจะเจ็บปวดแค่ไหน แต่เราก็หนีมันไม่ได้ซักที
SHARE
Writer
Tsukimi
human
I am a passionate traveller...and there is nothing to regret.

Comments