วันเกิดสำหรับคนที่แสนจะธรรมดาๆวันหนึ่ง
ผมลืมตาตื่นมาในเช้าที่ผมต่างรู้ตัวดีว่ามันไม่ใช่วันธรรมดา แต่เอาตรงๆอีกฝั่งนึงในจิตใจของผมก็เคาะหัวผมแล้วบอกว่ามันคือวันธรรมดาๆวันนึง อย่าสะเออะไปคาดหวังอะไร

ใช่ครับ มันคือวันเกิดของผมในวัย 24 ปี


ผมตื่นมาด้วยความสะลึมสะลือ ลุกไปเข้าห้องน้ำ แล้วกลับมานอนต่ออีกหนึ่งตื่น

พยายามทำทุกอย่างให้เงียบที่สุดเพราะไม่อยากให้ต้องตื่นก่อนนาฬิกาปลุก


ในขณะที่นอนเล่นมือถืออยู่ข้อความจากเพื่อนสมัยมัธยมก็ทักมา HBD ก็เด้งขึ้นมา

เป็นโมเมนต์ที่ได้ยิ้มแต่เช้า ผมชอบนะ

รู้สึกขอบคุณจริงๆที่ยังมีคนที่นึกถึงเราอยู่

เพราะนับวันยิ่งเราเติบโตขึ้น โลกก็ค่อยๆเหวี่ยงผู้คนออกไปจากตัวเราขึ้นเรื่อยๆ การที่มีใครสักคนมาทำอะไรแบบนี้ให้มักจะทำให้ผมยิ้มได้เสมอ


นั่นสิ ทำไมเราถึงห่างหายไปจากเพื่อนเก่าเรื่อยๆนะ

คงเพราะต่างคนต่างมีภาระ

ต่างคนต่างเรียน

บางคนทำงาน

สังคมก็เปลี่ยน


คิดถึงเพื่อนชะมัด

ผมไม่เสียใจหรอกนะ หากไม่มีคนมาอวยพรหรือจำไม่ได้ว่าวันนี้วันเกิดของเรา
มันเป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรอ? เพราะผมก็ลืม

แต่จะรู้สึกดีอย่างมากกับการที่มีคนมาอวยพร

เอาจริงทุกวันนี้ก็มีfacebookแจ้งเตือนแหละว่าใครเกิดวันไหน อยู่ที่ว่าเราอยากจะส่งข้อความไปหาใครมากกว่า ใช่มั้ยละ?


อีกอย่างคือ ผมเลิกจัดปาร์ตี้ไปแล้ว เลิกมีเค้กอวยพรวันเกิด เลิกเป่าเทียน

ผมรู้สึกว่ามันก็แค่วันธรรมดาวันหนึ่งที่มีความพิเศษแค่ตัวผมเท่านั้น

ทุกคนต่างต้องใช้ชีวิตต่อไป ในวันเกิดของผม

ทุกก้าวเดิน

ทุกการกระทำ

ไม่ต่างไปจากวันอื่นๆ


ผมก็เช่นกัน



คงได้แต่ขอบคุณตัวเองที่มากในจุดๆนี้ได้ ขอให้ได้งานไวๆ เจอสังคมและผู้คนที่ดี ทะเลาะกับแฟนให้น้อยลงหน่อย มีความสุขในทุกๆวัน

ก็ไม่ได้คาดหวังหรอก

เพราะก็คงไม่ได้รู้สึกผิดหวังเช่นกัน

แต่ขอบคุณทุกคนที่นึกถึงกัน มันคงคล้ยวันรวมญาติ คนรู้จัก และคงได้ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันเล็กน้อย

ก่อนที่ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง

แก่ขึ้นอีกปีแล้วนะ

ขอบคุณ


SHARE
Writer
Falalalalang
มนุษย์สะพายกล้อง
ไม่ใช่นักเขียน แต่เป็นคนอยากเขียนที่ชอบถ่ายรูป และชอบเล่าประสบการณ์ผ่านตัวหนังสือ

Comments