เวียนนาฮาเฮ

     ไพโรจน์ ข้าราชการบำนาญ เพิ่งเดินทางกลับจากกรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย เนื่องจากลูกชายของเขา นายแพทย์ไพรัช กำลังศึกษาดูงานอยู่ที่นั่น ลูกชายจึงชวนผู้เป็นพ่อผู้เป็นแม่ รวมถึงพี่น้องไปเที่ยวด้วยกันเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ เมื่อไพโรจน์กลับมาถึงเมืองไทย เขาไม่ลืมของฝากติดไม้ติดติดมือมาให้ตาก้านกับยายสงวน เพื่อนบ้านที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา ตาก้านกับยายสงวนประกอบอาชีพทำนา แม้ว่าวัยของพวกเขาจะแตะเลขแปดแล้ว แต่พวกเขาก็ยังคงต้องทำนา ด้วยเหตุเพราะภาระหนี้สินและพื้นฐานชีวิตที่ไม่ใคร่จะดีเสียเท่าไหร่

     ไพโรจน์เดินหิ้วถุงใส่ของมาที่บ้านตาก้านกับยายสงวน บ้านหลังนี้เป็นใต้ถุนไม้รายล้อมไปด้วยต้นกล้วย มะละกอ ชะอม รวมถึงกระเพราปลูกอยู่เป็นกลุ่มเรียงรายกัน บริเวณใต้ถุนมีแคร่อันใหญ่ตั้งโล่งอยู่ ตาก้านกับยายสงวนกำลังนอนรับลมที่พอโชยมาเป็นระยะๆ บ้าง เมื่อไพโรจน์มาถึงที่ใต้ถุนบ้าน ทั้งสองตายายรีบลุกขึ้นนั่งทันที ยายสงวนหยิบไม้กวาดปัดฝุ่นริมแคร่ เชื้อชวนให้ไพโรจน์นั่งตรงนั้น

“เอ้า นั่งก่อน โรจน์ “
“ขอบใจนา ยายหงวน”
“เป็นไงแกเที่ยวสนุกไหม” ตาก้านเอ่ยทัก
“สนุกสิ บ้านเมืองเขาเจริญเหลือเกิน ถนนสะอาดเป็นระเบียบจริงๆ...เอ้านี่ฉันซื้อนี่มา...”

     จากนั้นไพโรจน์ก็หยิบของในถุงขึ้นมา มันเป็นกล่องช็อกโกแลตยี่ห้อ Sacher Torte ของขึ้นชื่อเมืองเวียนนา เขาหยิบขึ้นมาวางไว้ให้สองตายาย ยายสงวนมองด้วยสายตาภูมิใจที่จะได้กินของเมืองนอก ส่วนตาก้านกลอกตามองที่กล่องไปมาแล้วก็กล่าวเอ่ยขึ้นกับไพโรจน์

“มันคืออะไรหร๊อแก”

“นี่เป็นช็อกโกแลต ของขึ้นชื่อของเมืองเวียนนา ใครมาที่นี่ต้องซื้อไปกินทั้งนั้น...แกสองคนเอาไปกินเลย กินคู่กับกาแฟยิ่งอร่อย” ไพโรจน์พูดด้วยยิ้มด้วย

“ขอบใจมากนะแกเอ้ย” ยายสงวนพูดด้วยน้ำเสียงตื้นตัน

     ตาก้านยิ้มด้วยความตื้นตันเช่นกัน ไม่นานนักเขาจึงชวนไพโรจน์คุยต่อ

“เมื่อกี้แกบอกว่าไปอะไรนาๆนะ ฉันฟังไม่ชัด

“เวียนนา เวียนนา ออสเตรีย” ไพโรจน์พูดดังฟังชัด

“เออ นั่นล่ะ ฉันข้องใจว่าที่นั่นมีนาไหมอ่ะ ทำไมต้องเวียนนา เนี่ยฉันไปนาทุกวันก็ไถนาเวียนนา ไม่เห็นต้องเสียกะตังค์ไปไกลๆเลยเนี่ย”

ตาก้านพูดเสร็จไม่รู้ว่าแกพูดติดตลกหรือพูดจริงจังแต่มันก็ทำให้ไพโรจน์หัวเราะในลำคอ จากนั้นเขาก็พูดต่อจากตาก้านด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“นี่ตาก้าน มันคนละความหมายกันน่ะ ที่แกทำน่ะมันคือตากแดดทำนา ส่วนนี่คือชื่อเมืองของประเทศแถบยุโรปตะวันตก ที่ๆลูกชายฉันไปศึกษาดูงานเกี่ยวกับการแพทย์ที่นั่น ถ้าฉันไปทุ่งนาแบบแก ฉันก็ไม่มีช็อกโกแลตแพงๆมาฝากแกนา”

     พอไพโรจน์พูดเสร็จ จู่ๆตาก้านก็เหมือนถูกจี้ใจดำ ด้วยความไม่รู้หรือความไม่ตั้งใจของเขาทำให้เขาพูดไปแบบนั้น แต่ไยไพโรจน์ถึงต้องพูดจาเหมือนดูถูกเขานิดๆด้วย ฤ เพียงว่าเขาเป็นแค่ชาวนาไม่ได้มีเกียรติมีศักดิ์ศรีเท่าข้าราชการบำนาญอย่างไพโรจน์นี่ ความไม่พอใจของเขาถึงขีดสุดจนทำให้เขาเขวี้ยงกล่องช็อคโกแลตจนเนื้อช็อกโกแลตกระเด็นเกลือกกลั้วรวมเป็นเนื้อเดียวกันกับดินโคลนหลังบ้าน จากนั้นจึงยืนขี้นเหนือหัวไพโรจน์แล้วตะโกนดังลั่นทันที

“ไอ้หน้าส้นตีน ถ้ามึงจะพูดขนาดนี้ มึงไม่ด่าว่ากูจน กูโง่ กูเป็นแค่ชาวนาเลยล่ะฉิบหาย ใช่เซ่ ลูกกูมันเป็นแค่หมอนวด ไม่ได้เป็นหมอแบบลูกมึงนี่ ไอ้สัสสสส”...
SHARE
Writer
Naipradub
writer
มีเรื่องสั้นดีๆสะท้อนสังคมมานำเสนอ

Comments