คนไม่มีแฟน
"ถามจริงๆ คนที่ยังไม่เคยมีแฟน จนอายุจะ 30 ตอนนี้ ยังมีอยู่เหรอ?" ผู้ใช้งานคนหนึ่งในเว็บบอร์ดชื่อดังของประเทศตั้งคำถาม

ฉันบังเอิญได้เห็นกระทู้นี้โดยบังเอิญขณะไถฟีดเฟซบุ๊กฆ่าเวลาไปเรื่อยเปื่อย



ยังไม่ทันได้กดเข้าไปอ่านคำตอบ เสียงในใจก็ร้องตอบ

กูนี่ไง กูเองจ้าาาาาา จะสามสิบแล้วว ยังไม่เคยมีแฟน ไม่ใช่แค่ไม่มีแฟนธรรมดานะ ไม่เคยมีคนคุย ไม่มีคนมาจีบไม่ใดๆเลยจ้า คิดไว้แล้วว่าบั้นปลายชีวิตต้องอยู่คนเดียวกับหมาแมวแน่ๆ



ฉันรู้สึกว่าการหาใครสักคนที่จะยอมรับความเป็นตัวเราได้ทั้งหมดมันยากเสียเหลือเกิน เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร ที่สำคัญคือฉันก็เป็นคนแปลกๆเสียด้วยสิ ชอบอะไรไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านเขา คิดอะไรก็แปลกๆ ไม่ค่อยจะไปไหนกับเขา ปาร์ตี้สังสรรค์ไม่ค่อยชอบ ชอบอยู่เงียบๆ และสะดวกใจที่จะนัดเจอเป็นกลุ่มเล็กๆมากกว่า แล้วใครละที่จะรับฉันที่เป็นแบบนี้ได้


พาลนึกไปถึงบทสนทนาที่เคยคุยกับเพื่อนเมื่อนานมาแล้ว ในขณะที่เพื่อนอีกสองคนกำลังสนทนากันอย่างออกรส อีกคนหนึ่งก็ถามฉันว่า "มึงละเป็นไง ไม่มีใครเข้ามาเลยเหรอวะ"

เมื่อได้ยินคำถามก็ตอบไปทันใด "ไม่มีอะ"

"ไม่มีจริงเหรอ"

"จริงสิ วันๆกูทำแต่งาน เลิกงานกูก็กลับบ้าน จะให้กูไปหาที่ไหน อีกอย่างตอนนี้กูสนใจหาเงินมากกว่า ไม่อยากเสียเวลาว่ะ"

"แหมม เค้าคงไม่ทำให้มึงเสียเวลามากหรอกมั้งมึง"

ต่อจากนั้นคุยเรื่องอะไรต่อฉันก็นึกไม่ออก แต่รู้สึกแปลกใจที่บทสนทนาสั้นๆนี้มันยังติดอยู่ในใจของฉันตั้งแต่วันนั้น ทั้ง ๆ ที่มันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ปกติเราจะไม่ค่อยจำบทสนทนาที่เราคุยกับใคร แต่ทำไมอันนี้จำได้เป็นพิเศษ น่าประหลาด



ปีนี้เป็นปีแรกที่ฉันเริ่มก้าวออกจากคอมฟอร์ตโซน พื้นที่เล็กๆของฉันที่แสนจะอบอุ่นและปลอดภัย

เป็นปีแรกที่ฉันเริ่มดาวน์โหลดแอปหาคู่ ทำลายกำแพงเดิมๆของตัวเอง ทำให้มันเป็นเรื่องปกติ แบบที่ใครๆเขาก็ทำกัน



หลังจากลองกดไปกดมาได้ชั่วโมงกว่าๆ ก็เริ่มมีคนที่พอจะถูกใจฉันเหมือนกัน และทักมา บอกตรงๆว่าตอนนั้นตกใจพอควร ไม่สามารถวางใจให้เป็นปกติได้ว่าคนที่เจอจากแอปหาคู่จะเป็นเพื่อนต่อไปได้ เพราะมันเริ่มจากการเจอกันในแอปหาคู่นี่แหละ มันเลยทำให้เรารู้สึกพิเศษมากกว่าเพื่อนทั่วไป



ฉันรู้สึกได้ว่าคนที่มีคนคุย มีแฟนมามากมายหลายคน กับคนที่ไม่เคยคุยไม่เคยมีแฟนเลย มันเห็นได้ถึงความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง บอกได้เลยว่าฉันอ่อนต่อสิ่งนี้มาก ด้วยความที่ฉันคิดมาตลอดว่า ฉันไม่ได้ต้องการมีความรัก ไม่ได้ต้องการความสัมพันธ์แบบนั้น มันเลยทำให้ฉันกึ่งๆจะปิดตัวมาตลอด ไม่เคยมองเพศตรงข้ามในแบบโรแมนติกเลย อาจจะมีชอบพอบ้าง แต่ไม่เคยหวังให้มันสำเร็จ คงเป็นความชอบเหมือนการที่เราติ่งดาราสักคนละมั้ง



และนั่นทำให้ฉันสับสนและวางตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร ควรตอบแบบไหน ควรเป็นฝ่ายถามบ้านหรือเปล่า ต้องทักไปก่อนมั้ย ด้วยความที่อยู่คนเดียวมาจนเคยชิน และไม่ค่อยสะดวกใจที่จะทักหาใครก่อน อยู่เงียบๆมันปลอดภัยกว่านี่นา



แต่เมื่อชั่วโมงบินในการเล่นแอปของฉันสูงขึ้น ฉันก็เริ่มเข้าใจว่า อ๋อออ คนในแอปมันก็เป็นอย่างนี้แหละ ยากที่จะคาดเดา มาเร็วไปเร็ว มีหลากหลายเหตุผลที่คนเลือกมาเล่นแอปนี้ บางคนก็แค่หาเพื่อนคุย บางคนก็หวังเรื่องเพศ บางคนก็อยากตามคนใครสักคนเข้ามาเติมเต็มในชีวิต แอบแฟนมาเล่นก็มี ฮ่าๆๆ



สำหรับฉันคงเป็นเหตุผลที่ว่า ลองดูไม่เสียหาย อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เจอคนใหม่ๆในหลากหลายอาชีพ เพราะวันๆก็ไม่ค่อยได้เจอใครอยู่แล้ว คำตอบนี้เป็นคำตอบที่ฉันเลือกที่จะบอกทุกคนที่ถามฉันว่า ทำไมถึงมาเล่นแอปนี้ละ มันอาจจะดูโลกสวยและอ่อนด้อยไปหน่อย แต่มันก็คือความจริง เชื่อไม่เชื่อก็สุดแล้วแต่



คุ้นๆว่า เคยฟังพอดแคสต์ แล้วเค้าบอกว่า เปอร์เซนต์ของคนที่เจอกันในแอปแล้วจะไปต่อเป็นความสัมพันธ์ระยะยาวได้นั้นมีถึงสิบหกเปอร์เซ็นต์ (ไม่แน่ใจตัวเลขถ้าผิดพลาดประการใดคอมเมนต์บอกเราได้เลยนะ) ฉันก็แอบหวังในใจลึกๆว่า คนที่ฉันได้เจอในแอปคงจะเป็นหนึ่งในสิิิิิิบหกเปอร์เซ็นต์นั้น อาจฟังดูเพ้อเจ้อ แต่แค่คิดก็ไม่ผิดหรอกมั้ง เราก็มีสิทธิ์ที่จะคิดนี่นา 


Picture cover: Anna Roguszczak จาก Pexels
SHARE
Written in this book
เรื่องอยากเล่า
เขียนถึงประเด็นที่อยากพูดถึง เพื่อไม่ให้ฟุ้งซ่านจนเกินไป
Writer
buzhidao
ordinary human
อ่อนไหว ทดสอบได้

Comments