บางทีเราอาจต้องการพัก

สวัสดีตัวเราตอน 23:20 ใกล้วันใหม่เข้ามาทุกที ขอบคุณที่ยังเข้มแข็งและมีกำลังใจในการใช้ชีวิตต่อ




กรุงเทพมหานคร เมืองสวรรค์ใครว่าจริง สภาพการจราจรที่ติดขัดทุกวันตอนเช้าและตอนเย็นส่งผลให้เกิดมลพิษทางอากาศจากรถยนต์ในท้องถนนรวมถึงควันพิษจากโรงงานอุตสาหกรรมที่สร้างความเดือดร้อนให้ชุมชนบริเวณใกล้ ตึกสูงใหญ่ตั้งโด่งใจกลางเมืองหลวงนับไม่ถ้วน ผู้คนที่เร่งรีบและทะเยอทะยานกับการแข่งขันในสถาวะเศรษฐกิจตกต่ำ การบริหารประเทศของภาครัฐที่ไม่ได้ประสิทธิภาพและล้าหลังอย่างถึงที่สุด นี่แหละ กรุงเทพดุจเทพสร้าง




ที่กล่าวไปข้างต้นเป็นแค่เพียงภาพรวม ความยากลำบากของประชาชน พ่อค้าแม่ค้า นักเรียนนักศึกษา พนักงานเงินเดือนรวมไปถึงบุคคลว่างงาน ทุกคนล้วนได้รับผลกระทบจากระบอบการปกครองโดยทหารที่ไม่เป็นธรรม สภาพจิตใจของคนในสังคมที่ล่อหลอมให้เป็นผู้ก่อการร้ายและอาชญากรรมได้ทุกเมื่อไม่เว้นแม้แต่เด็กเล็ก ผู้สูงอายุและผู้พิการ 




" ในวันที่แย่ก็ยังมีบ้านให้กลับ " ประโยคนี้ใช้ไม่ได้กับทุกคนนั้นจริงเสมอ family's not a safe zones  พ่อแม่บางคนไม่ได้เป็นผู้ฟังและผู้แนะนำที่ดีให้กับลูก กลับกัน พวกเขากับผลักไสตราหน้าว่าสิ่งที่เราทำนั้นไม่ดีเพียงเพราะแค่พวกเขาไม่ชอบ การมีสถานที่สักที่ ๆ ปลอดภัยให้กลับไปหายามเหนื่อยล้าคงเป็นเรื่องดีไม่น้อยในเวลายากลำบากแบบนี้




นี่คือสิ่งที่เรา หรือ ตัวฉัน ในปัจจุบันทุกวันนี้ต้องประสบพบเจอจนเบื่อหน่าย จนรู้สึกท้อและสิ้นหวังกับอนาคตข้างหน้าไปหลายรอบ มีบางโอกาสที่ได้ลองแลกเปลี่ยนความคิดกับคนที่มีความคิดต่างออกไปจากเรา เราได้อะไรมาหลายอย่าง เช่น ลองยิ้มให้ตัวเองดูสิ หาความสุขจากอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ รอบตัวสิ พยายามเข้านะ เราขอบคุณตัวเองทุกครั้งที่ยังตั้งใจฟังทุกคำมาโดยตลอด เราพยายามหาจุดตรงกลางให้ตัวเอง จุดที่พอดีกับโลกใบนี้แต่ไม่สูญเสียความเป็นเราไป เราพยายามมาก ๆ 




บางทีสมองอาจต้องการพักจากเรื่องหนัก ๆ เช่นเดียวกับหัวใจคน มันแตกสลายทุกวันทุกเวลาไม่ได้ เราอยากประกาศออกไปให้คนที่ทำร้ายกันได้รู้ จิตใจของคนยากแท้จะหยั่งถึง อย่าทำร้ายกันด้วยความไม่รู้และไม่ใส่ใจ คนบางคนเหมือนตาบอดในการกระทำของคนอื่น เขามักมองไม่เห็นความพยายามและความตั้งใจของคน ๆ นั้นเพียงเพราะเขาไม่อยากเห็นหรือไม่พยายามจะเห็นมัน




เราอยากให้อภัยทุกคนรวมถึงตัวเราเองในอดีตที่เคยทำผิดพลาดแต่ในใจลึก ๆ เรากลับอยากโกรธทุกคนที่ใจร้ายใส่กัน โกรธที่เรื่องราวเหล่านั้นพาเรามาถึงจุดนี้ จุดที่รู้สึกโดดเดี่ยวและไร้ค่าที่มีชีวิตอยู่มากที่สุด แต่ท้ายที่สุดมันก็จบลงด้วยความคิด เพราะสุดท้ายคนที่เราโกรธมากที่สุดก็คือตัวเราเอง แม้เราจะไม่ได้ตั้งใจหรือตั้งใจ เราล้วนเป็นส่วนหนึ่งของความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้น




เราไม่รู้ว่าบทความนี้จะส่งพลังบวกหรือพลังลบไปให้กับผู้อ่านมากน้อยกว่ากัน เราต้องขอโทษไว้ ณ ที่นี้ เราแค่อยากแชร์ประสบการณ์ในแต่ละวันที่เราเจอและคิดว่าคงมีอีกหลายคนที่เจอแบบเดียวกันกับเรา เราอยากให้ทุกคนเป็นกำลังใจให้กันและกันในวันที่ท้อและเหนื่อย เราสามารถอ่อนแอได้เมื่อเราเข้มแข็งไม่ไหว สถานการณ์บ้านเมืองในปัจจุบันรุนแรงมากจากคนกลุ่มหนึ่งที่เรียกตัวเองว่า ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์และทหาร อย่าลืมพักใจและดูแลตัวเองกันสักนิดเพื่ออยู่รอความพังพินาศของระบบเน่า ๆ นี่ 





#Whathappeninginthailand
#ประชาชนปลดแอก #ม็อบ17ตุลา 














SHARE

Comments