เฟรมภาพ บันทึกความทรงจำ COVID-DIARY
ช่วงที่ประเทศไทยเริ่มทำการล็อคดาวน์อย่างจริงจัง

ในช่วงปลายเดือนมีนาคม 2563 เพื่อรับมือกับโรคระบาดชนิดใหม่

อันมีนามว่า " COVID19 "

ผู้คนเริ่มทยอยเดินทางกลับบ้าน ร้านรวงเริ่มปิด WFH(work from home)

ได้เกิดรายการ รายการหนึ่งขึ้นมา

ชื่อว่า

COVID - DIARY
ของช่อง RUBSARB production

ของพี่อิส และพี่จอร์จ

เราคิดว่าวัยรุ่นในยุคสมัยไม่ถึงสิบปีมานี้ แล้วชอบดู youtube จะอาจเคยดูรายการของพี่แก
หรือเคยรู้จักพี่แกมาไม่มากก็น้อยแหละ

เรารู้จักพี่แกตั้งแต่ยังคงอยู่อีกช่องหนึ่งเลยด้วยซ้ำ จนพี่อิสไปเรียนต่อก็เลิกติดตามไปเลยช่วงหนึ่ง

เพราะพี่อิส คือคนที่เราชอบมาก ชอบความเป็นพี่อิสสุดๆ

ปี สองปีมานี้เราพึ่งกลับมาติดตาม หลังจากห่างหายไปนาน

content ที่มีสาระ มีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น เข้าถึงง่าย และเป็นเอกลักษณะ

ยังคงตามมากับพวกพี่ทั้งสองคน

และ content ที่พวกพี่ทำออกมา ก็ถือได้ว่าเป็น content คุณภาพอย่างหนึ่งเลยก็ว่าได้

เราชอบรายการซามูไรไปไหนว่ะ มากๆเลย

อะไรว่ะ เป็นรายการที่มานั่งเล่านู่นนี้ให้ฟัง แต่ไม่น่าเบื่อเลยสักนิด แทบจะเรียกได้ว่าหาได้ยากสุดๆ แล้วจุดประกายอยากให้เด็กคนหนึ่งที่ไม่เคยคิดอยากจะไปอเมริกาเลย ฝันอยากจะไปตามรอย อยากศึกษาเกี่ยวกับประวัติศาสตร์หลายๆอย่าง เพื่อเอามาเขียนนิยาย ศึกษาให้ลึกเพื่อทำความเข้าใจ

หรือแม้กระทั้ง รายการหนึ่ง ที่ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดี ทั้งรายการฟาดฟันกันด้วยฝีปาก ไม่มีใครยอมใครระหว่างพิธีกรทั้งสาม และตากล้องอีกหนึ่ง ภาพสวยๆของเมืองนิวยอร์ก และอีกมุมหนึ่งที่รายการอื่นๆไม่เคยถ่ายให้เห็น

ก็บอกแล้วว่าเราชอบพี่อิสมากก 55555555

รายการของพี่จอร์จงี่ ก็มีเยอะอะ ไม่รู้จะพูดไง

เอาเป็นว่าถ้าคุณยังไม่รู้จักช่องนี้ คุณลองเข้าไปดูสักคลิป แล้วคุณจะไม่ผิดหวัง



โอเค กลับมาเรื่องของเรา

ตอนโควิดมา พวกพี่เขาเป็นบริษัทแรกๆมั้งที่เราติดตาม

ได้มีนโยบาย work from home 

และที่สำคัญ ทำรายการหนึ่งขึ้นมา ชื่อว่า "COVID - DIARY"

เป็นรายการเล่าเรื่องราวในชีวิตประจำวันของพี่ๆในช่อง โดยจะเน้นหนักไปที่พี่จอร์จ พี่อิส พี่แปะ พี่เจง พี่ฮ่องเต้ เป็นหลัก

ซึ่งใน ep.7 ได้มีการเปิดตัวพี่ฮ่องเต้ พร้อมกับเฟรมผ้าใบเปล่าๆ

พี่แกบอกว่าพี่แกจะมาทำสิ่งที่ชอบ นั้นก็คือการวาดรูป และรูปนี้จะเป็นรูปที่พี่แกวาดนานที่สุด เราก็ไม่เข้าใจหรอกว่าจะวาดนานแค่ไหน

แต่พอพี่แกเริ่มลงเส้นเท่านั้น เราเข้าใจเลย

.

.

.

เพราะพี่แกจะวาดทีละเส้น ไปเรื่อยๆ จนกว่าสถานะการณ์โควิดจะดีขึ้น หรือรายการตัดสินใจจะเลิกทำ 

ซึ่งในสถานะการณ์ตอนนั้น เราไม่รู้เลยว่า ภาพสุดท้ายที่จะออกมานั้น จะได้เห็นตอนไหน

เรานั่งดูคลิปของพวกพี่ในทุกๆวัน ตั้งแต่วันแรก จนวันสุดท้ายที่ลง

ตอนแรกก็คิดนะว่า จะดูไปได้อีกนานแค่ไหน เพราะเป็นคนขี้เบื่อมากๆ

แต่ไม่คิดว่า เราจะตามดูตั้งแต่วันแรก จนครบ 100 วันได้

อยู่บ้านยังอยู่ไม่ถึงร้อยวันเลยเว้ย

หากเราลองย้อนไปดู ในแต่ละเส้นที่มีการขีด จะมีเรื่องราวของวันๆนั้นอยู่

เส้นนี้คือวันที่สถานะการณ์เริ่มดีขึ้น

เส้นนี้คือวันที่พี่ฮ่องเต้เกือบลืมขีด

เส้นนี้คือเส้นที่พี่ฮ่องเต้ให้แม่พี่จอร์จ แม่พี่อิสขีดแทน

เส้นนี้คือวันที่มีการต่อ พรบ.ฉุกเฉิน

เส้นนี้คือเส้นที่พี่อิสเหวี่ยงสีลงไปที่หน้าบ้านพี่ฮ่อง

สีดำนี้ คือสีสุดท้าย ที่พี่ฮ่องทำกับเฟรมนี้

เรายอมรับมากๆเลยว่าโคตรตกใจเลยเว้ย แต่ก็คิดไว้แล้วละ

ตอนพี่แกบอกเฟรมภาพนี้จะไปอยู่ที่แกลอรี่(ไหนสักแห่ง ลืมละ) เรากับเพื่อนรีบทักกันไปเลยว่า มึงๆกูอยากไป เรากลับกรุงเทพแล้วไปกันนะ



กลับกรุงเทพมา สิ่งแรกที่ทำ คือไปตามรอยร้านกาแฟ หลังสวนหลวงร้อยปี ที่ดูแค่ครั้งเดียวในคลิป แล้วทำการเดินไปหาแบบที่มีอยู่แค่ในความทรงจำนั้น

ร้านกาแฟของพี่ยู ที่เล็กมาก แต่สวยมาก ชาอร่อยมาก 5555555

ทริปที่สองคือการไปตามรอยเฟรมภาพ 

และด้วยความโง่สิ้นดี เสียตังค์เข้าไปดูภาพแวนโก๊ะ แต่อันที่จริงเฟรมภาพนี้ ไม่ต้องเสียตังค์เข้าไปดูก็ได้

จังหวะที่เห็นภาพนี้ คือกรี๊ดมากกก เพราะว่าเราเห็นมันผ่านคลิปมาตั้งแต่ ep. 7 ใฝ่ฝันอยากจะมาดูมาก ในที่สุดแล้วนั้น

ก็ได้มาดูแล้วจ้าาาา

มันมีความหมายอะไรมากมายกับเราหรอ

ก็ไม่รู้สิ

อาจจะเพราะว่ารายการนี้ อยู่กับเรา เล่าเรื่องราวที่เราเองก็พบเจอ ในรายวันตอนนั้นไปด้วย เหมือนคนที่เข้าใจกันและกัน เป็นกำลังใจให้กันเพื่อผ่านช่วงเวลาเลวร้ายนี้ไปได้

สิ่งที่เป็นรูปธรรมที่สุดในรายการนี้ ที่สามารถแตะต้องได้(ไม่นับพุงพี่แปะ ชดช้อยที่ต้องเรียกแบบเสียงพี่อิส วาดแลกกันสัตว์)

น่าจะเป็น เฟรมภาพ ภาพนี้แหละมั้ง

เราไม่รู้ว่าหากไม่มีรายการนี้ ในทุกๆวันเราคงหมดไปกับการนั่งเรียน สอบ กินข้าว เล่นกับแมว อาบน้ำนอน ไม่มี inspiration ในการทำอะไรแน่ๆ

เราคงไม่อยากจะลุกขึ้นมาเรียนภาษา สิ่งที่เราลิสต์ไว้ว่าปีนี้เราต้องทำได้

เราคงไม่อยากตื่นมานั่งหน้าคอม เพื่อรอเวลาสิบโมงของทุกวันเพื่อดูรายการ

เราคงไม่อยากจะลุ้นว่าในทุกๆวันพี่ฮ่องจะขีดรูปมาในแนวไหน

เราคงไม่อยากไปตามร้านต่างๆที่พี่เอามาแนะนำ หรือมากินในรายการ

เราคงจะนอนอยู่เฉยๆ กอดแมวไปเรื่อยๆ


หลายปีก่อนพวกพี่ทั้งสองก็เป็นแรงบันดาลใจให้เด็กคนหนึ่งอยากจะทำรายการ ตัดคลิป ถ่าย VDO สวยๆลง youtube 

หลายปีผ่านมา พวกพี่ทั้งสองก็ยังเป็นคนที่ทำให้หนู อยากจะทำอะไรหลายๆอย่างที่อยากจะทำ แล้วไม่กล้าที่จะทำ

แล้วพวกพี่ยังหาคมมาสร้างแรงบันดาลใจเพิ่มให้หนูอีก เป็นกองเลย

ขอบคุณมากๆเลยนะคะ

อย่างน้อยๆ covid ก็ไม่ทำให้หนูเศร้าเสมอไป

รักพวกพี่มากมาย(เสียงพี่จอร์จ) 

และก็ have a good day

^^






SHARE

Comments