กลัวที่สุด แต่สบายใจที่สุด...
       หลายคนคงสงสัยว่าอะไรกัน...  สิ่งที่เรากลัวที่สุดจะไปสบายใจที่สุดได้อย่างไร สำหรับฉันแล้วสิ่งที่ฉันกลัวที่สุดไม่ใช่สัตว์ร้าย หรือภูตผีแต่อย่างไร เพียงแต่มันคือสถานที่ ที่หนึ่งก็เท่านั้น...
       ฉันกลัวสถานที่ที่มีน้ำลึก ไม่ว่าจะเป็นแม่น้ำสายหนึ่งหรือมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ก็ตาม ฉันกลัวการที่จะขับรถข้ามสะพานนั่น ฉันกลัวที่จะเล่นน้ำทะเลลึก ฉันไม่ชอบใจเท่าไหร่นักที่จะต้องอยู่กับมัน แต่ฉันกลับต้องแปลกใจเมื่อในวันหนึ่งที่ฉันเหนื่อยและท้อกับชีวิต ด้วยเรื่องมากมายที่ผ่านเข้ามา มันทำให้ฉันบั่นทอนจิตใจเป็นอย่างมาก ฉันพยายามจะหาความสบายใจให้กับตนเอง ไม่ว่าจะด้วยการออกไปดื่มกับเพื่อน หรือการออกไปทำบุญก็ตาม แต่มันก็ไม่อาจช่วยให้ฉันลืมคิดเรื่องต่างๆได้เลย 
       แต่แล้วเรื่องน่าอัศจรรย์ใจก็เกิดขึ้น เมื่อฉันเหลือบไปเห็นแม่น้ำสายหนึ่งในช่วงตะวันตกดินมันเป็นภาพที่งดงามเหลือเกิน ฉันหยุดเท้าที่เก้าอยู่ ลง อย่างช้าๆ แล้วหยิบกล้องมาถ่ายภาพนั้น หลังจากถ่ายเสร็จฉันหาที่เหมาะๆสักตรงหนึ่งในการเลื่อนดูภาพถ่ายในกล้อง นั่นแล่ะ!ตรงนั้นชั่งเหมาะสม พื้นหญ้าข้างริมแม่น้ำนั่น...ขณะเลื่อนดูภาพฉันเงยหน้าขึ้นเพื่อมองผืนน้ำที่มีแสงตะวันสาดกระทบลงมา พลางกับหยิบท็อปฟี่รสช็อคโกแลตในกระเป๋าเสื้อออกมา ก่อนจะใส่มันเข้าปากไป ฉันค่อยๆหลับตาลงอย่างช้าๆจนกระทั่งภาพตรงหน้ามืดมิดไปพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆ ว้าว...สมองของฉันมันโล่งไปหมด ฉันรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูกทีเดียว
      ในขณะนั้น ฉันก็ค่อยๆลืมตามองผืนน้ำนั่นอีกครั้ง ทุกคนเชื่อหรือไม่ สิ่งที่หนักหัวของฉันมาเป็นเดือน มันได้หายวับราวกลับถูกแม่น้ำสายนั้น ดูดลงไปในก้นบึ้งเสียแล้ว...
SHARE

Comments