“มีดปั้กตี๊น”
มีดพกถูกโยนออกไปตกลงที่พื้นข้างๆ ตัวฉันไม่ไกลนัก เลือดไหลออกมาจากแผลที่เพิ่งโดนมีดเฉือน ตั้งใจจะตัดพลาสติกที่รัดของไว้ แต่มันไถลไปไกลเกินที่ตั้งใจ แล้วเท้ามันดันอยู่ในระยะพอดี จะบอกว่ามันหลุดมือก็ได้

ในขณะที่เอามืดกดแผลไว้ ก็รู้สึกได้ถึงเลือดที่ผุดออกมาปะทะมือเบาๆ มองดูรอบตัวดูว่ามีอะไรพอจะมาห้ามเลือดได้มั่ง... 
...เสื้อที่ตากไว้...เสียดาย ถ้าซักไม่ออกจะเสียของ
...ผ้าขี้ริ้ว...ถ้าต้องรักษาเรื่องติดเชื้อต่อจะหรรษาเกินไป
ไม่น่าช่วยตัวเองได้ รีบตะโกนเรียกพี่ข้างบ้าน 

พี่เขามาก็รีบเอาทิชชูกับผ้าขนหนูมาให้ เรารับมากดปากแผลไว้ แล้วใช้ผ้าขนหนูผูกรัดไว้อีกที พอจะขยับกระโดดหยองแหยงไปคว้ากระเป๋ากับโทรศัพท์ โดดขึ้นรถ ในใจบ่นตัวเองไม่หยุด... ไม่น่าเลยกู ดันทะลึ่งเอามีดไปตัดของที่ไม่สมควร ใช่เครื่องมือผิดประเภท เป็นไงล่ะ

ระหว่างที่พี่ข้างบ้านพาไปโรงพยาบาลก็รีบไลน์หาลูกพี่ “ช่วยหนูด้วย” 
“ต้องเย็บไหม”
“น่าจะค่ะ”
“เดี๋ยวผมไปเย็บให้” 

พยายาลถามว่า “ไปโดนอะไรมาเจ้า” ลุง รปภ.ที่มาช่วยเข็นรถให้ตอบแทนว่า “มีดปั้กตี๊น” ฮา... ตรงสำเนียงกับวิธีการเล่าเรื่องของแก ...มินิมอลมาก แต่ได้ใจความครบเลย

...เย็บไป 3 เข็ม แถมฉีดบาดทะยักอีก 1 ชุด (ยิ้มอ่อน...)

การอยู่คนเดียวน่ากลัวเมื่อเราบาดเจ็บหรือป่วย ได้มีประสบการณ์การหลั่งเลือดหนนี้ ลูกพี่ปลอบว่า “คิดซะว่าเป็นครั้งหนึ่งในชีวิตนะ” ก็จริง ไม่เคยเป็นแผลต้องเย็บเลยตั้งแต่เกิดมา

มาทบทวนดู ฉันบอกใครต่อใครว่าไม่กลัวความตายเหมือนคนบ้า จริงๆ แล้วข้างในหวั่นไหว และสะเทือนอย่างรุนแรง ตอนนอนรอหมอมาเย็บแผลให้ จู่ๆ น้ำตาก็ไหล เจ็บเหรอ...ไม่เท่าไหร่ แต่สะเทือนใจมากกว่า ฉันเพิ่งเข้าใจว่านี่คือความกลัว หน้าตามันเป็นแบบนี้เอง นี่แค่แผลนิดเดียวยังทำให้สั่นได้ขนาดนี้ ถ้าเป็นอะไรมากกว่านี้จะเป็นยังไง 

เรื่องนี้สอนให้ฉันรู้ว่า 
1. การมีสติในช่วงเวลาคับขันเป็นเรื่องสำคัญมาก ถ้าเกิดเหตุอะไร แล้วเรามีสติ เราจะสามารถแก้ไขสถานการณ์ได้ทันท่วงที 
2. เอามือถือไว้ใกล้ๆ ตัว เพราะถ้าฉุกเฉิน จะได้ติดต่อคนอื่นได้ หนนี้โชคดีที่พี่ข้างบ้านเขาอยู่บ้าน ไม่งั้นคงได้ลากเท้าเลือดอาบไปหยิบโทรศัพท์แน่
3. ถ้าเราประมาทกับชีวิต ประมาทกับสิ่งที่เราไม่รู้จัก พอถึงคราวเกิดเรื่องมันคงแก้ไขอะไรไม่ทันแล้ว การคุยโวว่าไม่กลัวนั้นไม่ฉลาดเลย พึงระลึกไว้ว่ายังมีอะไรที่เราไม่รู้อีกมาก




SHARE

Comments