‘ไม่รู้สิ’
บางทีเราก็ไม่รู้เลยว่าเราเปลี่ยนไปแค่ไหนจนกระทั่งเรากลับไปดูรูปเก่า ๆ การแจ้งเตือนในเฟสบุ๊คมันก็ดีอย่างงี้แหละ ทำให้เราย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่สดใสของวัยเยาว์ เรานั่งมองรอยยิ้มของตนเองเมื่อสามสี่ปีก่อนแล้วรู้สึกหลายอย่างปะปนกัน 

เราในวัยยี่สิบนิด ๆ ช่างดูสดใส เต็มไปด้วยพลังงานล้นหลาม เราเชื่อมั่น เราทำอะไรหลาย ๆ อย่างสำเร็จด้วยตนเอง มันทำให้เราภูมิใจในตัวเองมาก ๆ positive สุด ๆ เราออกกำลังกาย และมีรูปร่างที่ดี แม้ว่าเรายังหาเงินไม่ได้มาก แต่ก็มั่นใจว่าอีกหน่อยมีเงินเดือนประจำชีวิตคงจะเป็นอิสระมากขึ้น ได้ทำอะไรที่อยากทำอีกหลายอย่าง ...ด้วยความเชื่อแบบนั้น มันดูดีจนน่าอิจฉา

เมื่อเข้าสู่ตลาดแรงงาน — มันก็คือแรงงานจริง ๆ นั่นแหละ เราทำงานอย่างเต็มที่ เรียนรู้จากการล้มและลุก เจ็บปวด โดนหลอก โดนดูถูก ได้รับการช่วยเหลือ ได้คำสอน ได้คำด่า ได้ปะทะ ได้ถอย ได้แพ้  — ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ที่สำคัญที่สุดคือ ได้สติขึ้นมาบ้าง 

โมเม้นท์ที่เจ็บคงเป็นตอนที่ความเชื่อมั่นทุกอย่างมันพังทลายลงมา ตอนที่เราเห็นว่าที่เราคิด ที่เรารู้ และรู้สึก มันไม่จริง — ไม่มีอะไรจริง ไม่รู้ว่าความจริงคืออะไร ต้องใช้ชีวิตยังไงในโลกที่นับวันเริ่มบิดเบี้ยวขึ้นไปทุกที สิ่งที่เราเคยยึดถือว่าถูกว่าควร มันกลายเป็นเรื่องผิด สิ่งที่เราเชื่อว่าดี มันไม่ได้ดีจริง — เราใช้ชีิวตเปลี่ยนไป 

มีเงินซื้อของที่อยากได้ มีข้าวกินทุกมื้อ มีบ้านอยู่ มีงานทำ สุขภาพก็ยังดี แต่แปลกดี เหมือนมันไม่ได้มีความสุขเท่าที่คิดไว้ โลกของแรงงานคือโลกแห่งความจริง และความจริงมักโหดร้าย เราโตขึ้นมาก มองเห็นความจริงมากขึ้น แต่เราหมดเรี่ยวแรง บางทีเรายังถามตัวเองบ่อย ๆ ว่าเป็นแบบเราตอนนี้ หรือแบบเราเมื่อวัยเยาว์จะมีความสุขมากกว่ากัน — คำตอบคือ เราไม่รู้ เราไม่รู้ว่าข้างหน้าทางยังอีกไกลไหม เรารู้แค่เรามาไกลแล้ว และก็เหนื่อยมาก — สามปีเหมือนสามสิปปี เติบโตแต่ตรากตรำ กร้านโลกแต่ก็ยังอ่อนหัด

ทุกวันนี้มองตัวเองในกระจกแล้วรู้สึกแววตาที่สดใสมันหายไป สนุกกับสิ่งที่ทำได้ยากขึ้น มีความสุขกับเรื่องง่าย ๆ ได้ไม่นานเท่าเก่า คิดในแง่ที่เราได้เห็นความจริงบางอย่างชัดขึ้นมันก็ดี แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะรับได้ — เหมือนมีชีวิตที่สมบูรณ์มากขึ้น แต่ก็เหมือนไม่รู้ว่าจริง ๆ แล้วควรจะใช้ชีวิตยังไง หรือว่านี่เป็นความสับสนที่เราต่างต้องเจอในช่วงวัยนี้ที่กำลังก่อร่างสร้างตัว 

“ไม่รุ้สิ” ...นับวันยิ่งถามคำถามยาก ๆ กับตัวเองมากขึ้นแล้วก็ไม่ได้คำตอบ คำถามมันทับถมจนไม่รู้แล้วว่าต้องตอบอะไรกันแน่ ได้แต่หวังว่าความสับสนนี้จะหายไปในสักวัน เราจะพบคำตอบเข้าสักวัน ...ตอนนี้อาจจะต้อง ‘อดทน’ ไปก่อน
SHARE

Comments