32 days


ในลิฟต์ที่คับแคบนั้น...
มันต้องเป็นคุณนั่นแหละ 
ที่ยืนอยู่หน้าตัวเลขมากมาย มากเท่ากับจำนวนชั้นของตึกแห่งนี้

คนที่จะคอยเอ่ย...
“ชั้นไหนครับ”
“เข้ามาได้เลยครับ”
“ครับ เชิญครับ”
อย่างอบอุ่น


คนที่จะคอยเอื้อมมือไปกันประตูลิฟต์
ในยามที่ปุ่มควบคุมมันไม่ยอมเป็นไปดั่งใจ
อย่างมั่นคง



เพื่อไม่ให้ใครต้องมาเจ็บช้ำ


สมกับเป็นคุณเสมอเลย


คุณคิดว่าระยะเวลาที่ประตูลิฟต์เปิดระหว่างชั้น 
มันนานแค่ไหน?

มันนานมากพอที่จะทำให้
คนคนหนึ่งที่รอให้เรื่องบังเอิญเกิดขึ้นสักครั้ง 
มาตลอด 32 วัน

ละความสนใจจากงานตรงหน้า...

ดวงตา...
จ้องมองตรงไปยังประตูลิฟต์ที่เปิดออก


คุณแสนดี

ใช่คุณจริงๆ 
เป็นคุณจริงๆซะด้วยนะ



เคยคิดมาก ว่าถ้าได้เจอกัน จะพูดอะไรกับคุณดี
สุดท้าย...
แค่โอกาสจะได้ทักทาย
มันก็มากเกินไปเสียแล้ว

เวลาการเปิดของลิฟต์ก็หมดลง...

กลับมายิ้มให้หน้าจอด้านหน้า

ขอให้วันนี้คุณไม่ต้องเหนื่อยมากนะ
32 วัน
น่าจะนานพอที่จะทำให้
เรื่องบังเอิญ เกิดขึ้นแล้ว

ในที่สุด 😊






SHARE

Comments