เดินไปข้างหน้า
ถึงเวลาที่ฉันต้องเลือกทางเดิน...อีกครั้ง     ช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา มีหลายเรื่องถาโถมซัดสาดเข้ามาในชีวิตของฉันมากทีเดียว ที่เลวร้ายที่สุดคือการถูกเลิกจ้าง เพราะวิกฤติเศรษฐกิจทำให้บริษัทแบกภาระไม่ไหว สุดท้ายก็ต้องมีคนที่ถูกเลือกให้จากไป 

     ครั้งแรกที่รู้ไม่ได้ตกใจ เพราะคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าต้องเป็นหนึ่งในรายชื่อนั้น แต่รู้สึกใจหายมากกว่า เกือบ 4 ปี ก็ต้องมีความผูกพันธ์อยู่บ้าง ทั้งความสัมพันธ์ระหว่างผู้คน และความภาคภูมิใจในอาชีพ แน่นอนฉันหลั่งน้ำตาให้ความรู้สึกเหล่านั้น
      
     ตอนนี้ฉันต้องตัดสินใจเลือกอีกครั้งว่าจะเดินไปในทิศทางใด จะอยู่ในสายอาชีพเดิม หรือจะเลือกเดินออกไปนอกกรอบที่เคยตั้งไว้ ฉันใช้เวลาตกผลึกความคิดอยู่หลายวัน สุดท้ายก็ยังไม่ได้คำตอบที่แน่ชัด เพราะฉันมีความกลัว กลัวความล้มเหลวผิดพลาด กลัวทำไม่ได้ กลัวสายตาคนอื่น
       
      ความกลัวเหล่านั้นทำให้ฉันขาดความเชื่อมั่นในตัวเอง นำมาสู่ความลังเลในหัวใจ ฉันปรึกษารุ่นพี่หลายคน มีทั้งคำแนะนำดีๆ ให้กำลังใจ และแน่นอนหลายคนมีคำพูดแย่ๆ ส่งมาถึงกัน ฉันตัดสินใจได้ในทันที ต้องเดินไปข้างหน้า พังโลกแคบๆของตัวเอง แล้วมุ่งไปสู่แสงสว่างของอีกฝั่งมหาสมุทร

      น่าแปลกสำหรับฉันที่คำพูดดีๆไม่ได้ผลักให้เดินไปข้างหน้าเท่าคำพูดแย่ๆที่เคยได้ยิน แน่นอนไม่ใช่ทุกคนจะแข็งแรงหรือมีภูมิคุ้มกันมากพอจะรับมือกับคำพูดที่ทำให้เจ็บปวด หลายคนไม่ได้มองว่ามันเป็นแรงผลักดันให้ชีวิต ซึ่งเราทุกคนก็ล้วนมีวิธีรับมือเรื่องแย่ๆที่แตกต่างกันไป 

      สุดท้ายฉันหวัง แม้หนทางข้างหน้าจะขรุขระ ฉันจะยังเข้มแข็งและก้าวผ่านอุปสรรคไปได้อย่างงดงาม.

SHARE
Writer
DrinkingWater
troll
Into the west

Comments