กำไลวิชชุ Bracelet
บทนำ 
      เมื่อกำไลเป็นเป็นผู้เลือกแล้วผู้ถูกเลือกจะเป็นใคร ในเมื่อกำไลสร้างมาเพื่อเขาคนเดียว


"โซนาลูก วันนี้เพื่อนแม่กับลูกชายเขาจะมาบ้านเรานะ ทำตัวให้ดี อย่าซนให้มาก มีมารยาทบ้าง แม่ไม่อยากให้เขาดูถูกว่ามีลูกสาวแต่เหมือนได้ลูกชาย" 

ฉันพยักหน้าตามที่แม่บอก แหงละ ใครเหมือนได้ลูกชาย ฉันออกจะน่ารัก นิสัยดี
เปี่ยมไปด้วยกุลสตรีไทยที่หามิได้เลย

กริ๊ง~ กริ๊ง~ (เสียงกริ่งหน้าบ้าน)

"คงมากันแล้ว โซนาออกไปดูหน่อยสิเผื่อเป็นคุณฟรอก"

"หืม คุณฟรอกคือใครคะแม่" (คุณฟรอกคือใครกัน)

"ลูกชายเพื่อนแม่เอง ไปเร็วไปเปิดประตู"

"แต่...คุกกี้ละแม่"

"เดียวแม่ทำต่อเองเหลือแค่อบไม่ใช่หรอ ไปเร็วไป"

หน้าประตูบ้าน 
ใครมายืนอยู่ข้างเสาบ้านกัน ทำลับๆล่อๆอีก ถ้าแม่ไม่บอกว่ามีคนจะมาบ้านเรา ฉันต้องคิดว่านายนี่ที่ทำตัวลับๆล่อๆเป็นขโมยแน่ๆ

"สวัสดี นายคือ...ฟรอก?"

"อืม..ฉันบลูฟรอก เรียกสั้นๆว่าฟรอกก็ได้"

"ห๊ะ นายชื่อบลูฟรอกหรอ ชื่อเหมือนกบเลย ฮ่าๆๆๆ"

"นี่เธอ! แล้วเธอล่ะชื่ออะไร"

"ฉันหรอ..อะแฮ่มๆ ฉันชื่ออริโซนาเรียกว่าโซนาเฉยๆก็ได้"( ยิ้มๆ :)ชื่อฉันเพราะละสิ)

"ฮ่าๆ ชื่อเธอเป็นรัฐนี่หว่า อยู่ที่ประเทศสหรัฐอเมริกาซะด้วย"

"นี่! ใครให้นายมาวิพากษ์วิจารณ์ชื่อฉัน"

"ก็เธอขำชื่อฉันก่อน"

"เสียงดังอะไรกันโซนา อ้าว!คุณฟรอกมาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย มาๆๆเข้ามาในบ้านก่อน"

"สวัสดีครับคุณน้า"

"สวัสดีจ้า แล้วนี่แม่ไม่มาด้วยหรอ"

"อ๋อ พอดีแม่มีเรื่องด่วนต้องไปจัดการครับ เลยมาด้วยไม่ได้ คุณน้าสบายดีนะครับ"

"น้าสบายดีจ้า ไม่เจอคุณฟรอกตั้งนานเลย นี่คุณฟรอกรู้จักกับโซนายัง"

"อ๋อ ผมเพิ่งรู้จักเมื่อกี้เองครับ"

"โซนาไปหยิบคุกกี้ในห้องครัวมาให้คุณฟรอกลองชิมสิกำลังร้อนๆเลย"

"ทำไมต้องให้นายนี่กินด้วยอ่ะแม่"

"เสียมารยาทลูก เราก็ฝึกทำคุกกี้ครั้งแรกก็ต้องมีคนชิมหน่อยว่าอร่อยไหม เร็ว! ไปเอามาให้คุณฟรอกชิม"

"จะกินได้รึเปล่าก็ไม่รู้"

(ผีเจาะปากมาพูดแน่ๆ เดี๋ยวโดนฝ่ามือเพชฌฆาตของฉันเลยนายนี่ ฉันอุตสาห์ตั้งใจทำคุกกี้วันนี้ เสียรสชาติขนมเลย)

"นี่นาย!"

"โซนาลูก รีบไปเอาคุกกี้มาสิ"

"ค่ะแม่"

"นี่คุณฟรอกลองชิมคุกกี้ของโซนาดูนะ น้าว่าต้องอร่อยแน่ๆเพราะโซนากับน้าตั้งใจทำมากๆเลยนะ"

"โซนาทำด้วยหรอครับ แต่ของคุณน้าทำอร่อยต้องอร่อยมากแน่ๆครับ"

"ใช่จ้า โซนาตั้งใจทำมากเลยนะ พ่อของโซนาเป็นคนสอนไว้ว่าอยากทำอาหารหรือขนมให้อร่อยเวลาทำควรสนุกและยิ้มกับมัน วันนี้เลยตั้งใจทำคุกกี้มาก"

"อย่างนี้ผมต้องลองชิมดูหน่อยแล้วล่ะครับ"

"โซนาคุกกี้ได้ยังลูก"

"ได้แล้วค่ะแม่ มาแล้วจ้า"

"คุณฟรอกชิมเลยสิ"

"ครับ"

"อร่อยไหมคุณฟรอก" ☺

"แม่ โซนาว่ามันไม่อร่อยสำหรับนายนี่หรอก"

"ใครว่าไม่อร่อย ฝีมือคุณน้านี่มันอร่อยๆจริงเลยนะครับ"

"ฮ่าๆ ขอบใจจ้า ของโซนาก็อร่อยนะ อบเองกับมือของน้าเลย"

“แม่ โซนาก็อบเองนะ ต้องอร่อยสิ”

"ฉันว่าของคุณน้าอร่อยกว่าของเธอเยอะเลย ถ้าอบไม่ดีคุกกี้ก็ไม่อร่อยหรอก"

"คุณฟรอกก็..."

"แม่ขอตัวค่ะ โซนาจะไปเดินเล่นที่สวนกุหลาบก่อนเช้านี้ยังไม่ได้รดน้ำเลย"

"ดีเลยลูก พาคุณฟรอกไปเดินดูสวนกุหลาบด้วยสิ นั่งคุยกับแม่2คนเดี๋ยวจะเหงาเอา"

"แต่ว่าแม่ โซนาจะ..."

"ไม่เป็นไรครับผมจะกลับละครับ"

"จะกลับแล้วหรอคุณฟรอก โซนาไปส่งคุณฟรอกสิ"

"ค่ะแม่"
(กลับไปได้ก็ดีมาป่วนตั้งแต่เช้าเลย รู้สึกไม่๔กชะตากับนายนี่แฮะ พูดกันทีไรทะเลาะกันทุกครั้งเลย)

"นี่ดูๆไปเธอก็มีมุมน่ารักนะ ทำขนมอร่อยซะด้วย"

"มันต้องแน่อยู่แล้ว แต่เมื่อกี้ทำไมไม่เห็นชมเลย สอนเอาๆ ว่าแต่นายเถอะอยู่โรงเรียนเรียลลิตี้หรอ"

"ใช่ อย่าบอกนะว่าเธอก็อยู่ที่นั่น"

"ใช่ แต่ถ้านายอยู่เรียลลิตี้ทำไมฉันไม่เคยเห็นเคยหน้านายเลยล่ะ"

"จะไปรู้หรอ หึ! อีก2วันจะถึงวันวาเลนไทน์เธอมีแฟนยัง"
(นายนี่ ทำไมถามฉันแบบนี้ มันต้องมีแผนอะไรแน่ๆเลย ได้ฉันจะตอบตามตรงละกัน)

"ถามทำไม ฉันไม่มีหรอก"

"หรอ แน่ใจว่าไม่มี?"

"แน่สิ"

"งั้นฉันกลับก่อนล่ะ ไว้วันหลังจะมาใช้บริการบ้านเธออีก" (น่ารักชะมัดเลยยัยโซนา)

(ไอ้บ้านี่) "นี่นาย! บ้านฉันไม่ใช่ที่สาธารณะนะ"

"ไม่รู้สิ บายฮันนี่"

"ฮันนี่บ้าไรของนาย!!!" (ฮันนี่บ้านแกสิ มาฮันนงฮันนี่ แล้วนี่ทำไมฉันรู้สึกร้อนนะ)

"นี่ลูก แม่ว่าฟรอกเขาน่ารักนะ ลูกว่าไหม"

"นายนั่นนะหรอแม่ ก็งั้นๆแหละ"

"งั้นๆของลูกนี่ เวลาพูดต้องหน้าแดงด้วยหรอ"

"แม่! คือว่าตอนนี้มันก็ค่ำแล้วโซนาว่าโซนาไปอาบน้ำพักผ่อนดีกว่าพรุ่งนี้ไปโรงเรียนเช้า"

"เปลี่ยนเรื่องซะงั้น ลูกคนนี้นิ"

โรงเรียนเรียลลิตี

ตู๊ดดดดด~ ตู๊ดดด~
(ใครโทรมาตอนนี้เนี่ย ไม่รู้จักเวลาโทรบ้างเลย)

"ฮัลโหล สวัสดีค่ะ โซนาพูดค่ะ"

"สวัสดีครับคุณโซนา วันนี้มาโรงเรียนเช้าจัง"

"เอ๊ะ นายฟรอก นายรู้เบอร์ฉันได้ไง แล้วนายโทรหาฉันทำไม อยู่โรงเรียนเดียวกันทำไมไม่เดินมาคุยกัน โทรมาให้เปลืองเงินค่าโทรทำไม ห๊าาา"

"ให้ฉันตอบคำถามไหนก่อนดี ถามมาซะยืดยาวเชียว จะบอกว่าเย็นนี้จะไปรับ

กลับบ้านพร้อมฉัน ฉันจะไปกินข้าวบ้านเธอกับแม่"

"ห๊ะ เย็นนี้หรอ" (อีกแล้วหรอ บ้านนายข้าวให้กินรึไง)

"ใช่แล้ว แล้วเธอก็ห้ามหนีวันนี้ฉันมีเรียนถึง2โมงเลิกเรียนฉันจะไปรอเธอที่ห้อง"

"นายจะมารอฉันที่ห้องทำไมละ ฉันไม่หนีหรอกนะ”

"ไม่! ฉันจะไปรอเธอที่ห้อง" (ไอ้บ้านี่)

ตู๊ดๆๆ (วางสายใส่ซะงั้น)

เลิกเรียน
 
"นี่เธออยู่ไหนเนี่ย ฉันรอเธอนานแล้วนะ"

"ก็อยู่ในห้องนี่แหละ นายนี่ก็รอคนอื่นไม่เป็นรึไงช้านิดช้าหน่อยก็โทรๆๆๆ บ้านมีเงินเยอะรึไงหะ"

"ครับๆ รอก็รอครับ รีบๆมาละกัน"

"มาแล้วๆๆ"

"ไป กลับบ้านไปกินข้าวดีกว่าหิวจะแย่ล่ะ"

"บ้านข้าวฉันเถอะ นายไม่กลับบ้านไปกินข้าวบ้านนายบ้างหรอ"

"ไม่เอา อยากอยู่ใกล้ๆเธอ อยากกินข้าวกับเธอ" (อยากกินกับฉัน???)

"นี่นายพูดอะไรออกมาเนี่ย บ้า >///<"

"เปล่า กลับบ้านเถอะ"

"อืม"☺

"กลับมาแล้วหรอ ฟรอกแม่คุยกับน้าติเน่กำลังสนุกอยู่เลย มาๆกินข้าวกันก่อน นี่เฮน่าลูกสาวเธอดูน่ารักจริงๆ ฉันอยากได้ลูกผู้หญิงจัง แต่เสียดายได้บลูฟรอกมา ฮ่าๆๆๆ"

"ฟ้าก็...ดูพูดเข้าซิ เอ้าเด็กๆมากินข้าวกันเร็ว"

"ครับ/ค่ะ"


หน้าบ้าน
 
"ฉันกลับก่อนนะเฮน่า คิดถึงเธอจัง ไว้วันหลังฉันมาหาเธอใหม่นะ"

"จ้า บ้านฉันยินดีต้อนรับเธอเสมอ มาตอนไหนก็ได้นะ"

"ฉันกลับก่อนนะโซนา อย่าลืมพรุ่งนี้วันวาเลนไทน์นะ รักนะโซนา"

"ห๊ะ เมื่อกี้นายพูดอะไรนะ" (พูดต่อหน้าผู้ใหญ่ได้ไง ฉันก็เขินเป็นนะ)

"ก็ไม่รู้สิ" (หึ เขินและฉันดูออก)

"ไอ้ฟรอกบ้า"

"ห๊ะ! พูดอะไรนะ ไม่ค่อยได้ยินเลย"

"ฉันเกลียดนาย ไอ้บ้าบลูฟรอก"

"แล้วฉันจะรอดูวันพรุ่งนี้ว่าเธอจะเกลียดฉันลงไหม"

"ลงแน่นอน!!"

โรงเรียนเรียลลิตี้
 
คึกคักจังเลยโรงเรียนวันนี้ แหงล่ะก็วันนี้มันวันวาเลนไทน์วันแห่งความรักนี่นา นี่ก็เที่ยงแล้วยังคึกคักอยู่เลย


"นี่ๆโซนาวันนี้โรงเรียนดูคึกคักเนาะ"

"ใช่สิ คึกคักสำหรับคนมีความรักไงล่ะ แล้วปีนี้เธอจะได้กุหลาบกี่ดอกหะ"

"ไม่รู้สิ แต่ตาฉันมันขมิบๆข้างขวาตลอดเลย จะมีเรื่องร้ายหรือป่าวเนี่ย"

"ไม่รู้สิ"

"นี่ๆแต่เมื่อเช้าฉันเห็นมีโน้ตแผ่นเล็ก1แผ่นแปะไว้ที่โต๊ะเธอเขียนไว้ว่ากินข้าวเที่ยงเสร็จให้ไปหาที่สนามบาสนะ"

"จริงหรอ นี่กี่โมงแล้ว?"

"จะบ่ายโมงแล้วอีก15นาที"

"งั้นฉันไปก่อนนะ"

"นัดผู้ชายไว้หรอคุณเพื่อน~"

"เปล่านะ"

สนามบาส
 
"มาช้าจัง"

"เป็นนายเองหรอ คิดว่ามีหนุ่มๆแอบมาเซอร์ไพรส์ซะอีก"

"ฝันสูงไปรึเปล่า" (แหม่ๆ ดูถูกจังเลยวุ้ย)

"ฉันมีไรจะให้"

"ให้ฉันหรอ คิดไรกับฉันป่ะเนี่ย"☺

"คิด แล้วเธอคิดมั้ย" (ตายๆๆๆ ฉนตายแน่)

"หะจริงดิ คิดว่าอะไรล่ะ"

"คิดว่า...คิดว่าเธอฝันสูงไป ฮ่าๆๆ"

"หึ่ย!! แล้วไหนของที่จะให้ล่ะ"

"ไม่มีหรอก"

"ไอ้บ้า ไม่มีงั้นฉันไปละ"

"เดี๋ยวก่อน!" (โว้ย ไม่มีของให้แล้วเรียกออกมาเพื่ออะไรกันคะคุณกบ)

"อะไรอีกล่ะ"

"หลับตาก่อนสิ" (ฮั่นแน่ มีเล่ห์เหลี่ยมซะด้วย)

"หลับตาทำไมล่ะ"

"หลับตาเถอะ เร็วๆ ยื่นมือมาด้วย"

"หลับแล้ว" นายจะทำอะไรเนี่ยตาบ้านี่

" ฉันให้เธอ เก็บไว้ให้ดีเท่ากับที่ฉันให้หัวใจเธอไปนะ"

"หะ นี่...นาย นี่มันกำไล อุ๊ย! ทำไมมันช็อตข้อมือฉันล่ะ"

"มันเป็นกำไลที่สั่งทำเป็นพิเศษเฉพาะเธอเมื่อเธอใจเต้นแรงหรือคิดถึงคนอื่นที่ไม่ใช่ฉันมันจะช็อตเธอ ฉันรักเธอโซนาฉันถึงสั่งทำกำไลนี้ขึ้นมา"

"นายพูดจริงหรอที่ว่ารักฉันหรือนายแกล้งฉันเนี่ย มันช็อตฉันทุกนาทีเลย T^T"

"ฉันพูดจริง ฉันรักเธอโซนา เธอรู้ไหมว่ากำไลนี้มีชื่อด้วยนะ"

"มีด้วยหรอ แล้วกำไลนี้มีชื่อว่าอะไรละ"

"มันชื่อว่ากำไลวิชชุ"

"ทำไมนายถึงตั้งชื่อว่ากำไลวิชชุล่ะ"

"เพราะว่ามันจะช็อตเธอดั่งสายฟ้ามั้ง เธอชอบไหม"

"ชอบสิ ชอบมาก" (ไม่ชอบได้ไหม มันช็อตฉันทุกนาทีเลย)

"ชอบฉันก็เป็นแฟนกับฉันสิ นะๆๆๆ" (ฉันชอบนาย แต่ฉันไม่ชอบกำไลนาย T.T)

"อืม" >///< เป็นก็ได้ไอ้กบบ้า” 

******บลูฟรอก&อริโซนา******
 
SHARE
Writer
hong
Writer
เรื่องสั้น

Comments