ความรักที่มาพร้อมกับความหวัง ;
ทุกคนคะ นานเท่าไหร่แล้วนะที่เราไม่ได้แวะเข้ามาที่นี่

มันคงจะดีเหมือนกันถ้าหากเราจะเริ่ม ‘จับเข่า’ คุยกันอีกครั้ง

ไม่สิ เราเป็นคนเล่าอยู่ฝ่ายเดียวนี่นา ถ้าอย่างนั้นก็ขอใช้คำว่า ‘รับฟังกัน’ มันก็คงจะดีกว่านะคะ

ถ้าคุณพร้อมที่จะรับฟังกันแล้ว โปรดเลื่อนต่อไปเลยค่ะ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ  แล้วไปกันเลยนะคะ...

‘พร้อมที่จะก้าวเข้ามาในโลกของเราหรือยัง...?

.
.
.
.
.

1.

‘ตลอดเวลาที่ผ่านมา’
เราใช้ชีวิตแบบว่างเปล่ามาก ๆ นานแค่ไหนแล้วนะที่คำว่ารักในหัวใจมันไม่ได้ทำงาน

...แปลกดี

เราใช้ชีวิตกับรอยคราบน้ำตามาโดยตลอด เราโดนกดดันมาจากสังคมรอบข้าง เราไม่เคยมีความสุขในชีวิตเลยสักวัน

อะไรที่คอยพรากความสุขเราไปกันนะ คำว่ารักที่ไม่มีทางสมหวังอย่างนั้นหรือ เราเจ็บปวด เราร้องไห้ไปแล้วกี่ครั้งกับ ความรัก ที่ผูกไว้กับ ความหวัง แล้วเราก็ดันหวัง...

...หวังในสิ่งที่ไม่ควรหวัง

มันเป็นความรักที่แปลก เป็นความรักที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลย เราใช้ชีวิตกับสิ่ง ๆ นี้มาตลอด ยิ่งพบเจอกันก็ยิ่งเจ็บปวดจนจะตาย พอมาย้อนดูก็เป็นตัวเราเองแหละที่โง่เอง

ที่ ‘เผลอพลั้ง’ ไปรักเขาเอง

ก็เลยรู้สึกว่าพื้นที่ตรงนั้นมันใจร้ายกับเราไปหน่อย

แต่สุดท้ายเราก็เลิกรักและเลิกหวัง กว่าจะผ่านตรงนั้นมาได้เหมือนเดินลุยในดงหนามเลยเนอะ

‘...ก็เจ็บปวดดี’

.

2.

เราซึมไปเลยแหละ กว่าจะผ่านจุด ๆ นั้นมาได้

ผ่านทั้งความหวังที่เราเคยตั้งไว้ และผ่านทั้งความหวังที่คนอื่นหวัง

เราใช้ชีวิตอย่าเรียบง่ายมาตลอด จนได้มาเจอกับผู้หญิงคนหนึ่ง...

เธอเป็นไอดอลคนหนึ่ง ที่มีทั้งความหวังและความพยายาม...

‘และใช่แล้ว ฉันตกหลุมรักเธอเข้าเต็มเปา’

3.

มันก็เป็นอาการธรรมดาที่เกิดขึ้นเวลาเจอคนสวยงามอยู่แล้วนี่

’...ฉันนึกถึงความรักครั้งนั้น...ความรักที่เป็นไปไม่ได้’

ฉันกลัวการสูญเสีย ฉันกลัวการที่จะต้องมาเจ็บปวดอีกครั้ง ฉันกลัว กลัวว่ามันจะซ้ำรอยเดิมไปเสียทุกอย่าง


เรียกได้ว่าตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่หัวใจทำงานหนัก

ฉันรู้อยู่เสมอว่าการเป็นไอดอล เป็นคนที่เรารัก อย่างไรเสียก็ต้องมีวันที่จะต้องจากลา หรือไม่ได้อยู่ตรงที่เดิม หนำซ้ำเธอยังมาอยู่ในวงจรธุรกิจ ซึ่งเรื่องนี่แหละเป็นเรื่องที่ฉันบอกกับตัวเองอยู่ซ้ำ ๆ

แต่เธอก็ทำให้ชีวิตฉันเปลี่ยนไป...

จากคนคนหนึ่งที่ไม่กล้าทำอะไรเสียสักอย่าง ก็กลายมาเป็นคนที่อยากทำทุกอย่างเพื่อเขา หนำซ้ำเขานี่แหละเป็นห่วงแฟนคลับทุกคนอยู่เสมอ

...ฉันเชื่อได้เลยว่าฉันตกหลุมรักไม่ผิดคนแน่นอน

4.

แต่ในช่วงเวลาที่ผ่านมา ชีวิตอันแสนสดใสมันก็ทำให้ฉันคลั่งไคล้

ฉันเริงรมย์ไปกับทุกสิ่งทุกอย่างจนลืมว่าเกิดอะไรกับตัวเอง

อาการที่เกิดกับตัวก็ยิ่งทวีรุนแรงขึ้นตลอดมา

เป็นอาการที่หลายคนในชีวิตรับรู้


‘...ฉัน ร่างกายไม่แข็งแรงเหมือนแต่ก่อนแล้ว’


ใช่แล้ว อาการนี้มันเริ่มต้นมาตั้งแต่วันที่สองพฤษภาปีที่แล้ว

ตอนนั้นแหละที่ระบบย่อยอาหารของฉันมันเปลี่ยนไป...ตลอดกาล

น้ำอัดลมที่ดื่มไม่ได้มาปีเศษ ยาโรคกระเพาะนับสิบที่ถูกจัดไว้ในกระเป๋าตลอดเวลา

...วันไหนที่เป็นหนัก ๆ น่ะกลิ่นยาอบอวลเลย

ฉันเพิ่งมาฉุกคิดได้ว่า ชีวิตคนเรามันก็ไม่แน่นอนเนอะ

ที่เราเป็นอยู่ทุกวันนี้ เราจะตายตอนไหนยังไม่รู้เลย

5.

ฉันท้องเสียบ่อยเกินปกติ

วันนี้ก็อาเจียนออกมาด้วย

ฉันมักจะเป็นลมในเวลาที่ท้องเสียอีกต่างหาก

พักผ่อนก็ไม่เพียงพอ เพราะเวลาชีวิตใช้ไปกับการทำงานช่วยครอบครัว

และใช่แล้ว ฉันทรุดโทรมลงทุกวัน

ขอบตาก็ดูขึ้นสีอย่างชัดเจน ทุกวันนี้เปรียบตัวเองเป็นเครื่องจักรเดินได้ก็คงมิต่าง

“...มันทรมานสิ้นดี”

ฉันไม่รู้ว่าฉันจะอ่อนแอลงตอนไหน และฉันก็ไม่อยากใครรู้

เลยมักที่จะทำตัวร่าเริงเข็มแข็งอยู่ตลอดเวลา

อยากใช้ชีวิตอยู่กับสิ่งที่เรารัก และอยากใช้ชีวิตอยู่กับคนที่เรารักมากที่สุด

‘...เจ็บปวดเหลือเกินเนอะ ชีวิตมนุษย์น่ะ’

6.

ฉันก็อยากตายเหมือนกัน เอาจริง ๆ ในโลกนี้ไม่มีอะไรสวยงามสำหรับตัวเองเลย

ก็ได้แต่เฝ้าดูคนอื่นใช้ชีวิตต่อ ๆ ไป

ฉันไม่รู้ว่าฉันจะอยู่ต่อไปได้อีกกี่ปี พูดแบบนี้มันคงจะเป็นเรื่องน่าเศร้าใช่มั้ยล่ะ

แต่ขณะที่พิมพ์อยู่ ตัวเองก็ไม่ได้รู้สึกว่าทำไมมันเศร้าขนาดนั้น
.
แต่ทุกคนน่ะ สวยงามสำหรับเราเสมอ

ทุกคนมีความน่ารักในตัวเอง ถึงจะไม่มีใครอยากให้อยู่ต่อแต่ก็มีเราคนหนึ่งแหละที่อยากให้อยู่

เราไม่อยากเห็นใครหายไปต่อหน้าทั้งนั้นแหละ

แต่ถ้าตัดสินใจมาแล้ว เราก็พร้อมที่จะยอมรับมันนะ ทุกคนเจอความทุกข์มามากเกินที่คนนอกอย่างเราจะล่วงรู้ได้

ก็อวยพรขอให้ทุกคนเจอสิ่งดี ๆ ก็แล้วกัน

...ถึงมันจะยากมากหน่อยก็ตามเถอะ

7.

ถ้าฉันตายก็มีสิ่งหนึ่งที่ยังไม่สมหวังน่ะแหละ
...แต่สิ่งนั้นมันคืออะไรก็บอกไม่ได้เหมือนกัน

ค่ำคืนนี้สำหรับทุกคนก็คงมีทั้งเรื่องสุขและเรื่องเศร้าคละเคล้ากันไป

สำหรับใครที่อ่านมาถึงตรงนี้ก็ขอบคุณมากนะ
คุณเป็นผู้ฟังที่ดีมากเลย
คุณมีค่าต่อชีวิตเรามากนะรู้มั้ย...?

อย่างน้อยคุณก็ได้รับรู้เรื่องราวของมนุษย์โลกคนหนึ่งที่แสนอ่อนแอ

อย่างไรก็ตาม ไม่จำเป็นจะต้องเป็นผู้ฟังซะทีเดียวก็ได้นี่นา

เรื่องบางเรื่องถ้ามันทุกข์มากไปก็ปล่อยมันลงบ้างเถอะนะ

เรื่องของชีวิตมันก็เป็นอย่างนี้แหละ

จะตายวันตายพรุ่งก็ยังไม่รู้...?

แต่ที่รู้ ๆ คือ

...ทุกชีวิตก็ยังมีคนที่หวังจะให้อยู่ต่อด้วยกันเสมอนะ:)


.



ขอบคุณมากนะ ขอให้เจอแต่สิ่งดี ๆ

ถึงแม้มันจะยากเพียงไหน

แต่ฉันก็ยังจะหวังอยู่นะ:)















SHARE

Comments