"เด็กคนนั้น"
ตัวตนของฉันมันหายไปตอนไหนนะ
จำไม่ได้แล้ว
อยู่ๆก็มีคนหน้าเหมือนตัวเองมากๆมายืนอยู่ในกระจกกำลังจ้องมองมาทางฉัน
นั่นคือตัวฉันหรอ
ทำไมไม่ยิ้มเลยล่ะ
หัวเราะก็ไม่ได้หรอ
ทำไมดวงตาถึงว่างเปล่าแบบนั้น
ไหนจะใบหน้าบึ้งตึงนั่นอีก
ใช่ฉันจริงๆหรอ

ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันยังเด็ก 
ฉันเป็นคนร่าเริงมากๆเลย
ยิ้มง่าย หัวเราะง่าย
อยู่กับใครทุกคนก็มีความสุขตาม
แต่ทำไมตอนนี้ไม่ใช่แล้วล่ะ
เด็กคนนั้นไปไหน
เพิ่งจะอายุ20เองนะ
ความเป็นเด็กมันจะหายไปทันทีเลยหรอ
คำถามนี้ตอบยากจัง
ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวฉันเองสูญเสียเด็กคนนั้นไปได้อย่างไร
ฉันที่เกิดมาบนโลกนี้อายุ 20 ปี
ตอนอายุ 12 ฉันก็เริ่มทำงานแล้ว
คงจะเป็นตอนนั้นหรือเปล่า
เพราะฉันต้องสวมบทเป็นผู้ใหญ่
ที่ต้องคิด ต้องวางแผนการทำงาน
มันใหญ่เกินไปสำหรับเด็กไหมนะ
ทุกคนคงนึกออกใช่ไหมล่ะ
บรรยากาศที่ทำงานน่ะ
มันไม่เหมือนสนามเด็กเล่นสักหน่อย
ฉันที่อายุ 15 ต้องคิดให้ได้เหมือนคนอายุ 30
ฉันที่ตอนนี้อายุ 20 ต้องวางแผนธุรกิจเป็น เพื่อสานต่อธุรกิจที่บ้าน
ทุกอย่างมันดูเร็วไปหมด
เร็วจนฉันไม่ทันตั้งตัว
อายุ19เมื่อวาน เที่ยงคืนอายุ20 
ฉันก็ต้องละทิ้งความเป็นเด็กไปแล้ว
ทุกคนจะเจอแบบเดียวกันไหมนะ
มันดูน่าหดหู่ใจนะ
ฉันไม่ได้มีช่วงเวลาวัยรุ่นเลย
ฉันมีแค่พาร์ทตอนเด็กแล้วข้ามมาตอนโตเลย
เพราะชีวิตฉันไม่ใช่ของฉันไง
ตั้งแต่เรื่องการใช้ชีวิต การเรียน การทำงาน ไปจนถึงการแต่งตัว ฉันโดนจัดตั้งไว้หมดแล้ว
มันน่าอึดอัดมากเลยล่ะ
ไม่มีใครเข้าใจความอึดอัดนี้มากเท่าตัวฉันเองอีกแล้ว
ฉันอยากจะกรีดร้องออกมาบ้าง แต่ทำไมได้
เพราะถ้าฉันทำแบบนั้น = ฉันดูไม่โตเลย
แล้วถ้าฉันร้องไห้ล่ะ
ฉันจะโดนมองว่าเป็นคนไม่อดทนกับอะไรเลย
แม้กระทั่งการร้องไห้ ฉันยังไม่ได้รับอนุญาตเลย 

ขอโทษเด็กคนนั้น
ที่รักษาไว้ไม่ได้
ทุกอย่างเลย
แม้กระทั่งรอยยิ้ม
ฉันขอโทษ
แต่ว่ามันจะจบแล้วล่ะ
ฉันว่าฉันใช้ชีวิตมามากพอแล้ว
ฉันคงต้องลาโลกนี้สักทีสินะ

-💐


SHARE
Written in this book
ไดอารี่สีดำ
ไดอารี่เล่มนี้ จะเป็นไดอารี่ที่ฉันจะเล่าความเจ็บปวดในแต่ละวันที่ฉันเจอ มันคือความรู้สึกของฉันเอง ในทุกๆวันฉันใช้ชีวิตด้วยความว่างเปล่ามาตลอด
Writer
Asami
Depression
sometime I never love you

Comments