ความพยายามที่จะเปลี่ยนสีให้โลกใบนี้กลับคืนมางดงามเหมือนเดิม

เราคือผู้ที่พยายามจะบอกกับตัวเองเสมอ
ว่าเราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้
ว่าโลกใบนี้มันไม่ได้โหดร้ายแบบที่เรากำลังคิดในตอนนี้
ว่าทั้งหมดที่เรากำลังคิดมันไม่ใช่เรื่องจริงเสมอไป

มันแค่เป็นเรื่องที่ถูกแต่งเติมให้ดูเลวร้ายกว่าความเป็นจริง
เพราะสารสื่อประสาทในสมองเราผิดปกติไป
ทำให้โลกทั้งใบแทบจะเปลี่ยนสีเลยก็ว่าได้

ก็ไม่เชิงว่าอยู่ ๆ เราก็มองโลกแย่ลงนะ
เพราะเราก็เจอเรื่องแย่ ๆ มาตลอดเหมือนกัน
เจอมันแทบทุกวันตั้งเเต่เกิดเลยก็ว่าได้

จนตอนแรกสมองเรามันอาจจะเผลอชินกับเรื่องแย่ ๆ ไปแล้วละมั้ง แต่อยู่ ๆ
ก็ทนไม่ไหวแล้วจนต้องมาหาหมอ ถึงรู้และยอมรับว่าตัวเองไม่ไหวแล้วจริง ๆ 

ในตอนที่เราอารมณ์ดาวน์
ซึ่งก็ไม่ค่อยเข้าใจอารมณ์ตัวเองเหมือนกัน
แค่อยู่ ๆ ก็มองโลกแย่ลง ละก็หยุดคิดไม่ได้เพราะภาพอดีตแย่ ๆ มันวนเวียนอยู่ในหัว
บางทีก็คิดบ้างว่าเรามันไร้ค่า ไม่สมควรมีชีวิตอยู่บนโลก เป็นภาระกับคนรอบตัว
จนต้องหนีออกมาอยู่คนเดียว นอนร้องไห้จนสุดท้ายก็ล้าแล้วหลับไป

มันเหมือนว่าอยู่ ๆ สมองเรามันไม่ฟังอะไรเลย
มันเลือกที่จะเชื่อแต่สิ่งที่แย่ที่สุดที่เป็นไปได้
ทั้งที่มันก็ไม่ได้มีเหตุผลรองรับขนาดนั้นว่าจะเป็นจริง

มันมากระซิบข้างหูเรา ว่าเราเป็นภาระคนอื่น เป็นภาระเพื่อน ๆ
และไม่สมควรที่จะมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว.. 

เราแปะโพสอิทไว้บนโต๊ะข้างเตียงนอนเสมอ
ว่าความคิดเหล่านี้เป็นแค่ความคิดจากอาการป่วยของเรา
แต่มันก็ไม่ได้ช่วยดึงให้เรามีสติขึ้นได้อยู่ดี
มันเป็นเหมือนพายุฝนในหัวสมองเรา
ที่ทำได้เพียงแค่รอ 
รอเวลาที่มันจะจางหายไปเอง..

.
.
.
.

นี่สินะคือความโหดร้ายของโรคนี้
แต่ถ้าจะบอกว่าโลกมันโหดร้ายกับเราก่อนก็ใช่
เพราะโลกที่โหดร้ายก่อนนี่แหละ ถึงทำให้เรามองโลกเปลี่ยนไป
เปลี่ยนไปจนเราไม่อยากจะรู้สึกอะไรอีกแล้ว

แต่ยังไงเราก็ต้องพยายามอยู่ร่วมกับมันให้ได้สินะ
ไม่ว่าเส้นทางจะยาวนานแค่ไหนก็ตาม
แม้หนทางจะขรุขระแค่ไหนก็ตาม
แม้เส้นทางจะเต็มไปด้วยอุปสรรคแค่ไหนก็ตาม 

เราจะพยายามเชื่อมั่นว่าการบำบัด
จะทำให้เราหายจากโรคร้ายนี้ ทำให้เรากลับเป็นตัวเราคนเดิม
ที่พร้อมที่จะกลับไปแก้ปัญหาที่เป็นต้นตอของโรคเรา

และกลับไปเป็นตัวเรา
ที่ยิ้มแย้มสดใส
บ้าบอและดีดได้เหมือนแต่ก่อน

วันนั้นที่เราสามารถก้าวผ่านบาดแผลไปได้ทั้งหมด
ทั้งอดีตแย่ ๆ ที่ผ่านมาแล้วไม่รู้กี่เรื่อง
แต่ยังวนเวียนกระทบกับเราในปัจจุบัน

วันนั้นที่เราสามารถอยู่ร่วมกับมันได้อย่างสันติ
มันคงเป็นวันที่ดีมาก ๆ เลยนะ

เราจะรอวันนั้นมาถึงนะ ไม่ว่ามันจะนานแค่ไหนก็ตาม :)

แด่ตัวเราเองที่เข้าใจว่ายาเริ่มออกฤทธิ์แล้วรึเปล่า
เอาจริงก็ยังงง ๆ อยู่เหมือนกัน แต่ขอเป็นกำลังใจให้กับทุกคนนะครับ 
SHARE
Writer
harit_log
Writer ตามอารมณ์
ฟ้าหลังฝนงดงามเสมอนะครับ :) เขียนตามอารมณ์ตัวเอง เขียนบันทึกการรักษาของตัวเอง เป็นคนร้องไห้ค่อนข้างยาก อยากหาที่ระบายอารมณ์ตัวเองเลยมาเขียนลง storylog สามารถติชมได้เสมอ และฝากกด Follow ด้วยนะครับ :)

Comments