ความรักของผมคือ คุณ ที่บรรจงเขียนออกมาเป็นตัวอักษรเพื่อส่งต่อความรู้สึก
ฝนตกหนักอีกแล้ว เหมือนกับว่าท้องฟ้าในแต่ละวันจะร้องไห้ล้อเลียนผมที่กำลังตกอยู่ในห้วงความเศร้าในคืนวัน แต่ถึงอย่างไรก็ดีผมก็ยังคงชอบสายฝนอยู่ดีนะเพราะในบางครั้งบางทีที่เราร้องไห้กลางสายฝนพรำนั่น สิ่งเดียวที่แยกแยะว่าน้ำหยดไหนคือน้ำตา หยดไหนคือน้ำฝน ก็คือ ความรู้สึก


ไล่เรียงมาจนถึงคำว่า ความรู้สึก สิ่งนี้สำหรับผมค่อนข้างจะเป็นอะไรที่พิศวงชวนงงอยู่แทบจะตลอดเวลา แม้กระทั่งในตอนนี้ที่ผมคิดว่าตัวเองเติบโต เรียนรู้และเข้าใจ ความรู้สึกมากขึ้นแล้วก็ตาม แต่ถึงอย่างไรมันก็ยังคงเป็นเรื่องที่เข้าใจยากมาก ๆ สำหรับผมอยู่ดี ไม่ต้องพูดถึงสมัยก่อนที่ใคร ๆ ก็เรียกผมว่า 'มนุษย์ตรรกะเหตุผล'



เป็นช่วงที่ตัวผมยึดถือสิ่งที่เรียกว่า เหตุผล อย่างหนักแน่นเสียจนวันหนึ่งเมื่อผมล้มลงจมไปสู่บ่อแห่งความเจ็บปวดอัยไร้สิ้นสุด ระหว่างทางที่ทรมานปางตายก็จึงได้รู้ว่าที่เรามีสภาพแบบนี้ก็เพราะตัวผมนั้นไม่เข้าใจจริง ๆ ว่า ความรู้สึกหรืออารมณ์พวกนี้มันคืออะไร และเมื่อเราไม่เข้าใจอะไรเลยแบบนี้จะให้รับมือกับแรงกระแทกนี้อย่างไรล่ะ?



ไม่มีช่วงเวลาให้เตรียมใจ

ไม่มีอะไรเลยที่ทำได้ไปมากกว่ายิ้มออกมา



ยิ้มเพื่อให้คุณสบายใจ ซึ่งคุณก็ไม่ได้สบายใจขึ้นหรอกเพราะเมื่อคุณมองเข้ามาในดวงตาก็จะพบว่าหัวใจผมกำลังร่ำไห้ออกมาไม่เป็นภาษา



หลอกคุณได้เสียที่ไหนล่ะ จริงไหม?



 
ผมไม่มีคุณอยู่ให้บอกรักอีกต่อไปแล้ว อย่างน้อยผมก็ยืนอยู่ในจุดที่ไม่สามารถเปล่งคำ ๆ นี้ออกมาได้แต่ขอโทษด้วยจริง ๆ ที่ผมห้ามดวงตาไม่ให้บอกรักคุณได้เหมือนปากของผม



สิ่งดีสุดที่ผมทำได้และพยายามทำมันมาตลอดนับตั้งแต่วันนั้นคือการพยายามกลั่นกรองสิ่งที่ผมรู้สึกกับคุณในหลาย ๆ ช่วงระยะเวลานับตั้งแต่เริ่มต้นจวบจนมันจบลงของสองเราออกมาเป็นตัวอักษร ร้อยเรียงเป็นสำนวนแสนเห่ย บรรยายออกมาเป็นท่วงทำนองเนิบนาบ ซึ่งล้วนเป็นคำพูดที่ผมไม่เคยได้พูดให้คุณฟังเลย เป็นถ้อยคำในหัวใจทั้งนั้น



อีกเหตุผลที่ผมเลือกบรรยายความรักของผมที่มีต่อคุณด้วยการเขียนเป็นตัวอักษรนั้นก็เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่ผมทำได้ดี คุณเองก็เคยชมผมออกบ่อยแต่ผมเองก็เขินอายเกินกว่าจะรับคำชมพวกนั้นได้ และหลังจากนั้นก็มีหลาย ๆ คนที่มาอ่านงานของผมแล้วพูดไปในทำนองเดียวกันว่า



"คุณเป็นคนที่โรแมนติคมากเลยนะรู้ไหมถึงจะเขียนอะไรพวกนี้ออกมาได้"



"ขอบคุณนะที่เขียนเรื่องพวกนี้ออกมา มันทำให้วันนี้กลายเป็นวันที่ดีมาก ๆ เลยทีเดียวล่ะ"



"ฉันอยากให้คุณเขียนแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ งานของคุณมันเศร้านะแต่มันก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นมากเหมือนกัน"



นี่แหละคือสิ่งที่ผมไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่า ตัวผมเป็นแบบนั้นจริง ๆ หรอ เป็นคนที่โรแมนติค เป็นคนที่อบอุ่น เป็นคนที่ทำให้คนอื่นสบายใจได้ โดยพวกเขาตัดสินผมจากงานเขียนของผม ตัดสินด้วยภาษาที่ใช้เล่าเรื่อง ติดสินด้วยวลีแปลก ๆ ที่ผมอธิบายความรู้สึก มันคงไม่กล้าพูดว่าผมเป็นคนแบบที่พวกเขายกยอ เพราะถึงแม้งานทั้งหมดมันจะเป็นสิ่งที่ผมเขียนออกมาเองก็ตาม



แต่ว่างานทั้งหมดจะเกิดขึ้นมาไม่ได้เลยถ้าไม่มีคุณ

เขาบอกว่าผมโรแมนติคเพราะว่าผมรู้สึกแบบนั้นกับคุณจริง ๆ

เขาบอกว่าผมอบอุ่นเพราะว่าผมอยากดูแลคุณจริง ๆ

เขาบอกว่าผมทำให้ท้องฟ้าสดใสเพราะว่าผมเองก็อยากทำให้คุณมองท้องฟ้าแล้วยิ้มออกมา



สุดท้ายมันก็เป็นเพราะคุณทั้งนั้นเลยเห็นไหมคนเก่ง ? แล้วแบบนี้จะให้อวดอ้างได้อย่างไรว่างานทั้งหมดนี้เป็นของผม มันควรจะเป็นของคุณเสียด้วยซ้ำ



ลองคิดดูสิว่าภาพวาด Mona Lisa ที่วาดโดย Leonardo da Vinci นั้น สวยเพราะศิลปินที่วาดหรือว่าเป็นเพราะตัวของแบบ ? ถ้าเรายกความดีทั้งหมดให้กับ Leonardo da Vinci เช่นนั้นหากให้ศิลปินที่มีชื่อเสียงพอ ๆ กันอย่าง Michelangelo มาวาดบ้างล่ะ ?



ใด ๆ ก็ตามสิ่งที่ผมอยากสื่อสารออกไปก็คือ งานของผมก็เป็นทำนองนี้ ผมเป็นศิลปินประเภทที่ได้ดีเพราะมีแบบที่ดี มีแรงบันดาลใจที่สวยงามและคุณก็คือแรงบันดาลใจนั้น



งานของผมมันไม่ได้ดีหรือยอดเยี่ยมเพราะผมเขียนได้ดี หรือเขียนได้เก่งเท่านั้น



มันดีได้ ยอดเยี่ยมได้เพราะว่าผมรักคุณ



ตัวอักษรแรกจวบจนตัวอักษรสุดท้ายมันก็เป็นความรักของผมที่มีต่อคุณทั้งนั้น หมึกทุกหยดบนหน้ากระดาษล้วนถูกกลั่นออกมาจากหัวใจที่มันมั่นคงกับคุณมาเสมอ เพราะถ้าคุณจำได้ล่ะก็ผมบอกคุณมาตลอดว่า ผมรักคุณตั้งแต่วันแรกและมันจะไม่ลดลง



จนตอนนี้มันก็ไม่ได้ลดลง



ผมยังคงรักคุณ



แม้ในวันที่คุณไม่ได้รักผมอีกต่อไปแล้ว





SHARE
Written in this book
แทนใจ
ความรัก
Writer
OrangeAmericano
Writer
สนใจพรีออเดอร์หนังสือได้ที่ IG : mycoffeeblue https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDM5MzcxNCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEzNDUwOCI7fQ

Comments