ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...ที่ฉันไม่เคยมีความสุขกับสถานที่ที่เรียกว่าบ้านเลยสักครั้งเดียวที่ได้เข้ามาเหยียบ
ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...ที่ความรู้สึกไม่ปลอดภัยมันเข้ามากัดกินหัวใจเมื่อเหยียบสถานที่ที่เรียกว่าบ้าน 
ครอบครัวงั้นหรอ...มันคืออะไรกันแน่ ครอบครัวคือ...สิ่งที่ฉันตอบไม่ได้ ถ้าเค้นคำตอบออกมาจริงๆ คงเป็นสิ่งที่ใจร้ายกับฉันที่สุดล่ะมั้ง ฉันเป็นคนรักครอบครัวนะเมื่อก่อน เป็นคนที่เซ้นซิทีบกับคำว่าครอบครัวเอาเสียมากๆ แต่ตอนนี้คงไม่อีกแล้ว ฉันคงไม่สามารถเก็บอะไรมาใส่ใจได้อีกแล้ว หัวใจที่แตกร้าวแบบไม่มีชิ้นดีนี้ มันไม่สามารถจะรักใครได้อีกแล้วแม้แต่ตัวเอง ฉันเป็นซึมเศร้ากับไบโพลาร์ทุกคนในครอบครัวฉันรู้ดี แต่...แต่ล่ะคำพูดที่พวกเขาใช้กับฉัน ช่างใจร้ายและรุนแรง พวกเขาไม่เคยพยายามเข้าใจฉัน เหมือนกับที่ฉันพยายามเข้าใจพวกเขา ในสายตาของพวกเขาฉันคงดูงี่เง่ามากสินะ เหตุผลที่ฉันไม่อยากเล่าทุกเรื่องให้แม่กับพ่อฟัง เหตุผลที่ฉันมักจะเดินหนีแล้วขึ้นไปร้องไห้คนเดียวบนห้อง เหตุผลทุกอย่างคือฉันไม่สามารถมองคนในครอบครัวเป็นแบบเดิมได้อีกแล้วหลังจากที่พวกเขาพังใจฉันแทนที่จะฟังสิ่งที่ฉันพูด
อ่า...คนที่พระเจ้าเลือก รสชาติของคนที่พระเจ้าเลือกที่จะเกลียดมันคงเป็นแบบนี้สินะ โชคชะตาคงเกลียดฉันมาก ฉันไม่อยากจะโทษใคร มันคงเป็นเพราะตัวฉันเองในท้ายที่สุดแล้วที่ทำทุกอย่างผิด ทำทุกอย่างไร้สาระในสายตาของพ่อแม่ พวกเขายังคงหัวเราะได้ ในขณะที่ฉันนั่งร้องไห้ พวกเขายังคงหัวเราะต่อไปในขณะที่ฉันกำลังจะสิ้นลมหายใจ และพวกเขาก็น่าจะหัวเราะในวันที่ฉันจากไปเช่นกัน

ด้วยรัก
จากแพร
SHARE
Writer
chanhom
patient
เรามองพระจันทร์ดวงเดียวกันเสมอ

Comments