lonesome town








       ผมรู้ดีว่าฝนจะไม่ตกทุกวัน หากมันตกวันนี้พรุ่งนี้ท้องฟ้าจะส่องสว่าง มันจะไม่ตกทั้งวัน ผมเชื่อแบบนั้น รถคันสีดำของผมแล่นเข้าเมืองที่เงียบสงัดและไร้ผู้คน ว่ากันว่าคนที่มีความสุขอยู่แล้วเขาคงไม่มาที่นี่ 









เพลงรักผมดังแต่มันไม่เคยก้องกังวานไปทั่วหัวใจของผม แต่ผมก็ยังชอบฟังมันนะ ผมเคยคิดถึงความรู้สึกแบบนั้นถึงตอนนี้จะไม่รู้สึกถึงมันเลย 





ผมชอบดอกไม้เวลาที่ผมยื่นมันให้คุณ
ผมชอบมองดวงตาคู่นั้นที่จ้องมองผม
ผมชอบแสงแดดทางเดินโรงเรียนเวลาที่มีเรา
และผมไม่รู้เลยว่าปัจฉิมนิเทศวันนั้นคุณจะบอกลากันจริงๆ 






ผมจอดรถออกมานั่งเล่นที่สวนแห่งหนึ่งในเมือง ล้อมรอบไปด้วยความเงียบ มีดอกไม้แห้งตาย ไร้ผู้คน แต่ผมยืนยันที่จะนั่งอยู่เฉยๆ 






ไม่ว่าเมื่อไหร่ หัวใจผมมันมีแสงส่องสว่างตามทางของเราตลอด แสงแดดอาทิตย์ตอนเย็นผมสีน้ำตาลที่กระทบกับดวงอาทิตย์ 



เย็นวันนี้







ผมจะขอคุณ









กลับบ้านคนเดียว









: ทำไม
แน่นอนว่าคุณสงสัยแต่ในความเป็นคุณจะไม่ดื้อดึงให้ผมต้องทนอยู่











กลางคืนที่นี่เงียบกว่าทุกคืนและมันเหมาะกับผม ผมนั่งคิด พยายามคิดแล้วคิดอีก ว่าแต่ก่อนผมยิ้มง่ายคุยเก่งขนาดไหน แต่ว่าตอนนี้ภาพสะท้อนเงาในบ่อบอกผมว่า ผู้ชายคนนี้ช่างสุขุม เยือกเย็นเหลือเกิน ผมมองเข้าไปในบ่อนํ้าที่ตอนนี้มันเอ่อล้นทะลักออกมา 











ผมเคยเป็นคนชอบพูดนะ 
ผมเคยเป็นคนที่ยิ้มเพื่อคุณในวันนั้น
แต่ตอนนี้ผมเสียใจ












ผมไม่รู้จะพูดอะไรออกมา
เพราะข้างในผมพังไปหมด
ผมกินเหล้าหมดไปเป็นกลม
แต่มันก็ไม่ช่วยอะไร
ผมรู้สึกตัวคนเดียว
ผมไม่เห็นใคร










ผมรักษามิตรภาพไม่ได้
ความรักไม่อยู่กับผมตั้งแต่วันที่พ่อจากไป
แม่ผมต้องทนความเหงาถึงจะมีผม
แต่ผมคือเด็ก ที่ไม่รู้ว่าจะช่วยอะไรใครได้











ผมอยากหายไป
ความว่างเปล่ากำลังกัดกินใจผม
ผมต้องการความรักแต่ใจผมมันไม่เอา









ผมอยากเป็นคนเดิมที่ยิ้มให้คุณในวันนั้น 









end.

SHARE

Comments