เช้าไปนะ ;
อรุณสวัสดิ์ค่ะ
ก่อนอื่นฉันขอบอกก่อนเลยว่าตอนนี้ฉันพิมพ์ช้ามาก เพราะฉันนั่งทับแว่นตัวเองและขาแว่นมันก็เบี้ยว ไม่พอเลนส์ยังหลุดอีกต่างหาก แต่ด้วยความมุมานะ ใช่ จริงๆแล้วฉันแค่กลัวแม่บ่นว่า ทำไมไม่รักษาของอะนะ ใช่ และฉันไม่อยากให้แม่มาเสียตังค์กับร่างกาย จิตใจ หรือนิสัของฉันอีก ฉันพยายามอย่างมากในการยัดมันกลับไปในกรอบเเว่นอีกครั้ง 
โอเค เเละมันใส่ได้ แต่...ฉันใส่ผิดด้าน ด้านซ้านนููนออกมันถูกแล้ว แต้ด้านขวาฉันกลับไปใส่แบบเว้าออกแทน ... เด็กโง่
ตอนนั้นโคตรโง่ ฉัันคิดว่าตัวเองโง่ที่สุดแล้วในเวลานั้น 

อ้อ ตอนนี้ฉันใส่แว่นอยู่ มันยังไม่ถูกซ่อมหรอกนะ แต่มันพันเทปกระดาษกาวไว้แล้ว มันใช้ได้เลยแหละ ก็โอเคอยู่นะ ไม่แย่ แต่ตอนเลนส์มันหลุดออกมา บอกได้เลยว่าสกปรกสุดๆ 
ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันอยู่บนหน้าฉันมาเป็นปีๆ ....

เข้าเรื่องดีกว่า ปกติฉันจะเขียนเรื่องเศร้า
แต่วันนี้มันเป็นตอนเช้า และ ... ฉันขอเล่าเรื่องเมื่อคืนละกัน

ก่อนอื่นแม่ฉันออกไปงานเเต่งใครก็ไม่รู้ แน่นอนฉันไม่รู้จักชาวบ้านหรอก เพื่อนยังไม่ค่อยจะมีเลย เอาอะไรมาทักทายคนอื่นเขา
ฉันถูกทิ้งในบ้านคนเดียวกับแมวสามตัว เบอร์เกอร์เนื้อและมาม่า 1 ซองถ้วน 
เริ่มแรก ฉันต้องให้อาหารผู้วิเศษของฉันก่อน ใช่ มันกินปลาทูต้ม ปลาหมึก ส่วนฉันมาม่า ...
แล้วต่ไปฉันก็ต้องเปิดหนังก่อนกินอาหาร ฉันรู้ทุกคนทำ 
ก็นะ ... ไม่ก็เปิดทีวี ยูทูปอะไรพวกนั้น บางทีฉันเองก็ดูชินจัง ฉันชอบชิโร่ที่สุดเลยนะ 
ฉันกินเบอร์เกอร์เสร็จ และเดินไปต้มมาม่าต่อ กลับมากินที่โซฟา ออกไปซื้อโค้ก 

ชีิวิตจืดชืด จำเจ แต่ก็นะ หลังจากนั้นพ่อกับแม่ก็กลับมา 
ฉันขอให้พ่อช่วยออกไปซื้อดาร์กช็อกโกแลตกับวานิลลาโรลเค้กให้หน่อย
แล้วฉันก็กลับมากินอีกครั้ง ว้าวซ่าสุดๆ...ก็กระเพาะผู้หญิงนี่เนอะ  

พอฉันบอกแม่เรื่องเเว่น มันก็นะ ตามที่คิดไว้ไม่มีผิด 
ฉันก็ได้แต่ฟัง แต่มันต่างกันตรงที่ตอนฉันโชว์ให้พ่อดู 
ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยและพ่อก็แค่บอกว่า  " เดี๋ยวค่อยเอาไปซ่อมละกัน "
ส่วนตอนที่ฉันเอาไปให้แม่ดู ฉันบอกแม่ว่า " ขอโทษนะแม่ แต่มันเบี้ยวแล้ว "
แม่มองหน้าฉันเเล้วก็พูดเรื่องเงินอีกครั้ง ส่วนชั้นก็เข้าครัว กินน้ำ เเล้วพ่อก็เดินมาบอกให้ฉันกินยาด้วย ฉันบอกโอเค พอพ่อเดินจากไป ฉันรู้สึกเสียใจ มันเสียใจมากจริงๆ ฉันดันซวยเปิดลิ้นชักมีด คือแม่เพิ่งซื้อเคาท์เตอร์อันใหม่และฉันไม่รู้ว่าช่องไหนใส่อะไรบ้าง ฉันเจอมีด แต่มันประจวบเหมาะกับที่พ่อเข้าครัว ฉันเลยรีบดันมันกลับเข้าที่ พอพ่อเดินไปอีกครั้ง ฉันเอายาเทใส่ในตู้ใส่ยา 

เหตุผลน่ะหรอ ฉันไม่อยากกินยา ยาตัวนี้ทำให้ฉันง่วงมากๆ มันจะง่วงถึงประมาณ 5 โมงเย็น ง่วงแบบที่เดินเเบบเซ ตาปรือ ล้มก็เคยมาแล้ว 
แต่ก็มีเหตุผลที่หมอให้กินยาตัวนี้เพราะว่า ฉันชอบตืื่นมาตอนช่วงเวลาตี 2-4 ทุกครั้ง มันทำให้ฉันหงุดหงิดเอามากๆ 

กลายเป็นว่าสลับไปสลับมาไม่หยุดไม่หย่อน ฉันก็เลยไม่กินมันเลย
นี่เเหละเหตุผลที่แท้จริงของการมานั่งพิมพ์ตัวหนังสือเนี้ยะ คือฉันยังไม่นอนทั้งคืน
เเละก็คึกมากด้วย ฉันทำทุกอย่างเลย แต่ก็กลัวผีอยู่ดี 

ที่ทำอยู่ทั้งคืนคืองานที่เพิ่งทำได้ 20 วัน คือการขายเสื้อผ้าออนไลน์ (ข้ามได้)


หากไม่รบกวนจนเกินไป 
ฉันจะขอฝากไอจีไว้ในนี้ ถ้าคุณหลงเข้ามา แต่คุณไม่จำเป็นต้องซื้อหรือกดติดตาม 
ฉันเพียงแค่อยากให้คุณเข้าไปดูเฉยๆ เผื่อว่าจะมีตัวไหนโดนใจคุณบ้าง
( IG: teatea.sstore )  ขอบคุณมากๆค่ะ 


อาจจะดูเหมือนฝากร้าน แต่ค่ะ ก็เรียกว่าฝากร้านนั้นแหละ ในนี้ก็ไม่ค่อยมีคนด้วย ก็คงไม่เป็นอะไรหรอกใช่มั้ย ปกติมันก็ไดอารี่ฉันนี่ อย่างน้อยถ้าฉันโตขึ้นเเล้วเป็นอัลไซเมอร์ ฉันจะได้จำข้อมูลนี้ไว้ 

ขอบคุณหากคุณอ่านมาถึงบรรทัดนี้ 
ฉันเล่น app - (ask.fm / twitter / facebook / line / storylog / gmail / hotmail / IG )
ยินดีที่ได้รู้จัก ถ้าหากคุณหาฉันเจอที่ไหนซักแห่ง

ตอนนี้ฉันเป็นพี่เลี้ยงหรือคนให้คำปรึกษาให้เพื่อนที่เป็นซึมเศร้าไปแล้ว 3-4 คน 
แต่เสียดาย ฉันแค่อ่านหนังสือ ไม่มีใบปริญญาหรือเรียนในห้องเรีียนแบบจริงจัง 
ฉันก็เลยแนะนำให้หาหมอมากกว่า แต่หากไม่เหลือทางเลือกแล้ว ขอให้พวกเขาเลือกฉันเป็นตัวเลือกสุดท้ายก็ยังดี 

ทุก 5 นาทีที่คุยกันมักเป็นครึ่งชั่วโมงหรือหนึ่งชั่วโมงกว่าเสมอ 
บางทีคุณก็แค่ต้องหาคนที่ขอเวลาจากคุณแค่ 5 นาที
เหมือนที่ฉันพยายามหา ...
ตัวฉันเองก็ยังหาไม่เจอหรอก ...
แต่
ฉันรู้ว่าถ้าหาเจอแล้วมันจะรู้สึกยังไง 
ฉันเลยอยากเป็นคนที่พวกเขากำลังหาบ้าง

ขอให้เป็นวันที่ดีค่ะ 
ทำงาน เรียนกัน สอบ ทำทุกอย่างให้สนุกนะคะ  

เอริกา 





SHARE
Writer
sadderica
diary and semicolon
หมีสองขั้วกับบันทึกที่ต้องเขียน

Comments