(End) พลังวิเศษ จากคุณที่ส่องสว่าง - With You
ช่วงหนึ่งที่เข้าสู่ฤดูฝนหรือวันที่พระจันทร์สว่างเป็นพิเศษ ท้องฟ้าตอนกลางคืนจะมองไม่เห็นดวงดาวสักดวง มันยิ่งทำให้เธอห่อเหี่ยว เธอเสียใจที่ไม่สามารถจะมองเห็นเขาได้ เธอเสียใจได้ประมาณ 2 ชั่วโมง แต่ก็แน่นอนล่ะ เธอไม่ยอมแน่ เพราะงั้นเธอเลยไปค้นหาเพิ่มเติมในตำรามาอีก เพื่อค้นหาความเป็นไปได้ที่จะทำให้เจอเขาได้ทุกวัน ในตำราเสมือนจริงบอกว่าเธอสามารถรับพลังจากดวงดาวได้จากแอปพลิเคชันในจีเนียสโฟนเช่นกัน ซึ่งแอปพลิเคชันนี้เปิดตัวมา 7 ปีแล้ว แต่น้อยคนนักที่จะรู้ เพราะถูกสร้างขึ้นโดยชาวดาวเคราะห์สีฟ้าและรองรับการใช้งานแค่เฉพาะชาวดาวเคราะห์สีฟ้าและผู้ที่มีสายเลือดสีฟ้าเท่านั้น ผ่านการสแกนโครโมโซมพันธุกรรมก่อนดาวน์โหลด หลังจากที่เธอได้เข้ามาใช้ในแอพนี้แล้วก็พบว่าเธอสามารถพบเจอเขาได้ตลอดเวลา แม้ตอนกลางวัน เที่ยง หรือยามค่ำคืน เธอดีใจและมีความสุขมากที่ได้มองเขา ไม่ใช่แค่ทุกวันแต่เป็นตลอดเวลา ในบางครั้งยามค่ำคืน เธอหยิบจีเนียสโฟนออกมาเปิดเพื่อมองเค้า พร้อมทั้งเงยหน้าขึ้นไปมองเขาบนท้องฟ้าอีกทีเช่นกัน ตอนนี้ความสุขทับถมจนเผื่อปีหน้าแล้วมั้ง แต่ก็นั่นแหละ เธอเสพติดจีเนียสโฟนเพื่อจะเฝ้ามองดูเขา จนกระทั่งบางวันก็ไม่ได้เงยหน้ามองเขาบนท้องฟ้าอย่างที่เคยทำเหมือนก่อน...นานวันที่ความสุขเหล่านี้พรั่งพรู เปล่งประกายแสงสว่างผสมกลิตเตอร์สู้กับดาวบนท้องฟ้า แต่ก็เหมือนเริ่มนับถอยหลัง...สู่ความพร่ามัวอีกครั้ง สุขภาพดวงตาที่สวนทางกับเทคโนโลยีที่รวดเร็วเฉกเช่นจีเนียสโฟนรุ่นใหม่ เครื่องที่ 2 นับจากวันนั้น ดวงตาของเธอเริ่มพร่ามัวเพราะเกิดจากการที่แสงรังสีจากจอที่ได้รับมากเกินไป นั่นสินะ...เพราะเธอก็ยังคงเป็นมนุษย์ ร่างกายยังไม่ถูกวิวัฒนาการอย่างพวกกึ่งมนุษย์ยุคใหม่ที่ร่างกายมีภูมิต้านทานจากรังสีนี้

วันนี้ก็เป็นอีกวัน วันที่เหมือนเมื่อวาน เหมือนเดือนก่อน เหมือนปีก่อน แค่ต่างตรงที่ ความรู้สึกของเธอที่ชอบเขามากกว่าเดิมในทุกวัน วันนี้แบตจีเนียสโฟนของเธอหมด เพราะเกิดจากการใช้งานที่หนักและลืมชาร์ทแบตไว้ ตลอดเส้นทางการกลับบ้าน วันนี้เงียบเหงาเป็นพิเศษ เธอเงยหน้าไปบนท้องฟ้า เพื่อมองหาเขา แต่ว่า... เขาหายไปไหนกันนะ แสงสว่างดวงนั้นนั่นไม่ใช่เขาแน่ๆ เพราะเป็นสีแดง คงจะเป็นโดรนตรวจตราแหละ แสงอีกดวงที่ปรากฎ ก็ไม่ใช่เขาอีกแล้ว นั่นยานอวกาศที่ขนส่งของไปยังดาวเสาร์ เขาไปไหนกันนะ เธอเพ่งสายตาไปบนท้องฟ้าจนเมื่อยคอ จนในที่สุดแม้ถึงบ้านเธอแล้วก็ยังมองไม่เห็นเขา ด้วยความร้อนรนใจจึงรีบเข้าบ้านเพื่อไปส่องกล้องส่องทางไกล และก็ไม่ลืมที่จะชาร์ทแบตจีเนียสโฟน จนในที่สุดเธอก็มองเห็นแล้ว เขากลับอยู่ตรงนั้นที่เดิม ไม่ได้หลายไปไหน เธอเริ่มตระหนักได้แล้วแหละตัวเธอเองที่มีปัญหา เว่าสายตาของเธอเริ่มพร่ามัว ขนาดส่องกล้องยังแอบลางๆ เลย เธอคิดทุกตลบในการแก้ไขปัญหานี้แล้ว ทั้งเรื่องการรักษาดวงตาที่มีค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูงและความโชคร้ายที่ดวงตาแพ้คอนแทคเลนส์ของเธอนี้


 เงื่อนไขของความสุขที่เธอสร้างขึ้นมา กลับกลายเป็นความทุกข์โดยไม่ตั้งใจ
ในตาพร่ามัวที่เกิดจากปัญหาสายตาบวกกับคราบน้ำตาที่เกาะขอบตาและยังไหลเป็นสายไม่หยุด แม้ไร้เสียงสะอื้น แต่เธอกำลังเศร้า เธอโศกเศร้าจากการที่ไม่ได้พบเจอเขาด้วยสายตาที่ชัดเจนแบบเมื่อก่อน...เธอไม่สามารถรับพลังเยียวยาจากเขาได้อีกแล้วหรอ..? นี่เป็นสิ่งที่เธอหวาดกลัวมาเสมอ 

ขณะที่ความเศร้านานนับชั่วโมงพาให้ดวงตาอ่อนล้าคู่นั้นหลับลงอีกครั้ง ในความมืดมิดนั้น เธอพบเจอเขา แม้ไม่ได้ลืมตา ก็รับรู้ได้ถึงเขาที่ส่องสว่างอยู่ตรงนั้นชัดเจน เขาที่ส่องสว่างในหัวใจของเธออยู่ตรงนั้นเสมอมาตลอด

หลังจากค่ำคืนนี้ผ่านพ้นไป เธอได้รู้แล้วว่า อุปกรณ์หรือเงื่อนไขใดๆ ก็ไม่สำคัญเท่าความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขาอีกแล้ว ความรู้สึกที่จริงใจและบริสุทธิ์นี้ เธอมั่นใจว่า ไม่ว่าเธอจะมองชัดอีกไหม อยู่ที่ไหน เมื่อไหร่ หรือแม้โลกนี้ค่ำคืนจะหายไป เขาจะยังคงสว่างไสวอยู่ในใจของเธออย่างชัดเจน เป็นเพื่อน เป็นสิ่งที่รู้สึกรัก เป็นทุกๆ อย่างที่ช่วยเป็นพลังปลอบประโลมจิตใจของเธอให้ใช้ชีวิตต่อไปบนโลกใบนี้เฉกเช่นที่เคยผ่านมา

....เธอนั่งที่ริมหน้าต่าง คืนนี้อากาศดีเป็นพิเศษ มีลมเย็นๆ พัดผ่านเข้ามา
เธอเปิดหน้าต่างและยื่นหน้าพร้อมหลับตารับลมเบาๆ
 'วันนี้สว่างจังเลย กำลังมีความสุขอยู่ใช่ไหม? ขอบคุณนะ...' 
เธอรู้สึก เธอยิ้ม เธอคิด แต่ไม่ได้พูด
.
.
.
 รอวันที่จะได้กลับไปพบกัน...บนนั้นที่ที่จากมา
เพื่อยิ้มด้วยกัน ส่องสว่างเคียงข้างกัน...ไปตลอดกาล

♪ Lonestar, where are you out tonight?
This feeling I'm trying to fight
It's dark and I think that I would give anything
…For you to shine down on me ♪

Ost. https://youtu.be/0_LNkrlm7T0
Original note : มองดาว สายตาสั้นเพราะมือถือที่มีเธอ

SHARE
Written in this book
Friday, I'm fine
วันสุขที่ 13 วันที่ฉันบอกรักเธอในใจครั้งที่ 7

Comments