ช้า-กลาง-เร็ว
นับเป็นเรื่องน่าแปลกสำหรับชีวิตเรา ในช่วงปีนี้ได้เดินทางบ่อยๆ พอๆ กับปล่อยตัวให้ขี้เกียจอยู่แต่ในห้อง 

กุมภา ไปอยู่ชัยนาท หนีความวุ่นวายจากโคราช ไปพักสมอง พักกายใจ ใช้เวลาเพื่อค้นหาและเติมเต็มช่วงวัยให้สมบูรณ์ 

มีนา กลับมาอยู่โคราช ค่อยๆ กลับสู่สภาวะเดิม มีเรื่องให้เจ็บตัวทั้งภายนอกและใน ไม่อุบัติเหตุก็ร่างกายพังจากการกินดื่ม 

อาทิตย์ที่แล้ว พาอาโกมาตรวจ หาวิธีทางรักษา โรคหมอนรองกระดูกเสื่อมทับเส้นประสาท ไม่ทันอาทิตย์เลย อาโกตัดสินใจผ่า เลยต้องมานอนเข้าค่ายพักแรมที่ศิริราช 

มหานครแห่งเหล่าทวยเทพ กรุงเทพฯ...เมืองที่ไม่ค่อยน่าอภิรมย์เท่าไหร่สำหรับเรา ตั้งแต่ครั้งแรกที่มายันปัจจุบัน แต่ไม่ใช่กับครั้งนี้

ด้วยความไม่ทราบสาเหตุ การมากรุงเทพฯครั้งนี้กลับทำให้เรารู้สึกว้าว รู้สึกแปลกใหม่กว่าทุกครั้งที่ผ่านมา รถยังติดตั้งแต่เช้ามืด คนยังแน่นเบียดเสียดแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ ตึกรามโอ่อ่าล้อมรอบทั่วทุกทิศทาง แต่เรากลับรู้สึกตื่นตาตื่นใจ 

เวลาเป็นเรื่องสัมพัทธ์ - นิ้วกลม

เพิ่งจะเห็นด้วยก็วันนี้ หนึ่งชั่วที่แสนเชื่องช้า อึดอัดและน่าเบื่อในอดีต กลายเป็นหนึ่งชั่วโมงแห่งความมหัศจรรย์ตลอดการเดินทาง สองชั่วโมงแห่งความง่วงเหงาหาวนอน กลับกลายเป็นสองชั่วโมงแค่เสี้ยวเวลา 

นี่คือความมหัศจรรย์ที่หาคำตอบไม่ได้ 
ไม่ได้ไม่เป็นไร วันนี้พอใจก็พอ

(: 





SHARE
Written in this book
บทความสั้น
Writer
lullably
writer
Reader/Narrator

Comments