เมฆหมอกมัว
บ่อยครั้งที่ฉันรู้สึกราวกับหลงอยู่ในดงทะเลหมอก มองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากเงารางๆ ของบางสิ่งที่อยู่ ณ จุดนั้น ผลักดันให้จิตใจเฉยชาและขุ่นมัว

คล้ายกับถูกคุมขังไว้ ไม่อาจลงมือทำสิ่งใดๆ ได้แต่เดินวนไปวนมาอยู่อย่างนั้น พร้อมกับครุ่นคิดไปเรื่อยเปื่อยว่าจะไปทางไหนดี แต่ก็คิดไม่ออก เพราะไอหมอกหมุนวนรอบทิศทาง

แต่แล้ว...ระหว่างเดินหาทางออกอยู่นั้น ฉันก็พบกับเงารางๆ ของเด็กสาวคนหนึ่งในชุดกระโปรงปรากฏอยู่ตรงหน้า

ฉันเดินเข้าไปใกล้เธอ เมื่อระยะห่างเราเริ่มลดน้อยลง ฉันเห็นเธอชัดขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดเราก็สบตากัน ฉันพบเงาของตัวเองสะท้อนในแววตาอันแสนเศร้าของเธอ

ใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นทำให้ฉันยิ้มออกมา...เธอคือตัวฉันในอดีตนั่นเอง

“มีอะไรให้ช่วยไหม” ฉันถามออกไป

เด็กน้อยคนนั้นยิ้มออกมาพร้อมกับอ้าแขนกว้าง

“กอดหนูหน่อยสิ”

ฉันโอบกอดเธออย่างอ่อนโยน ระหว่างนั้นฉันสัมผัสได้ถึงหยดน้ำอุ่นๆ ที่กำลังไหลลงมาเปียกปอนที่บ่าของฉัน

“ฉันรู้ว่าเธอเศร้า...หนูน้อย ฉันรู้ว่าเธอเจอกับอะไรมา ฉันรู้ว่าจิตใจเธอกำลังแตกสลาย แต่ไม่เป็นไรนะ ฉันมาช่วยเธอแล้ว...”

“ฉันเข้าใจในอารมณ์ดิ่งลึกของเธอ มันหดหู่ใช่ไหมละ เหมือนกับถูกดูดลงไปในวังวนที่มืดมน ตกลงไปในก้นเหวลึกที่ปีนออกมาไม่ได้ ไม่มีใครเข้าใจเธอเลย...ฉันรู้ แต่เธอรู้ไหม เมื่อวันเวลาผ่านไปเธอจะเติบโตขึ้น แต่มันน่าขำที่ความเศร้ามันบาดลึกถึงจิตวิญญาณ เป็นแผลสดใหม่อยู่เสมอไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนแล้วก็ตาม...”

“รู้ไหม...ฉันปกปิดความเศร้านั้นยังไง ฉันใช้วิธีทำตัวเองให้เข้มแข็งเข้าไว้ แต่มันเหมือนกับเอาผ้าก็อตมาโปะแผลไว้แล้วเอาเทปมาปิดทับอีกที มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย ความเศร้านั้นนั้นมันทำให้ชีวิตฉันพังมาก ที่ตลกกว่านั้นอีกคือเมื่อเธอโตขึ้น เธอจะมีแผลเพิ่มขึ้น และมันยิ่งทำให้อะไรต่อมิอะไรแย่ไปกว่าเดิมเสียอีก”

“เธอรู้ไหม อารมณ์เศร้าเนี่ยมันทำให้ชีวิตเธอมีปัญหา เธอจะมองโลกในโทนขาวดำ ทั้งๆ ที่มันก็สดใส เธอจะใช้ชีวิตแบบไม่เข้ารูปเข้ารอย ทั้งๆ ที่เธอรู้ว่าควรที่จะทำอะไรแต่ก็ทำมันไม่ได้...น่าหงุดหงิดใช่ไหมละ แต่มันคือเรื่องจริง ฉันติดอยู่ในหมอกที่มืดมนนี้มานานแล้ว และฉันต้องการจะหนีให้พ้นๆ มันเสียที ฉันต้องการใช้ชีวิตในโลกที่สวยงามสดใสและมองเห็นทุกอย่างชัดเจนทุกอณูอย่างที่มันควรจะเป็น”

“หนูน้อย ให้อภัยคนที่ทำร้ายเธอเถอะนะ เธอจะได้เป็นอิสระ...ไม่ใช่สิ ฉันจะได้เป็นอิสระ เพราะฉันคือเธอและเธอคือฉัน บางทีคนพวกนั้นมันก็ไม่รู้ตัวหรอกว่าได้ทำเรื่องโง่ๆ ลงไป แต่มันผ่านไปแล้ว เธอสมควรที่จะได้รับชีวิตใหม่ ชีวิตที่ดีและมีความสุข”

“มันไม่ยุติธรรมเลย...” เด็กน้อยกระซิบอย่างแผ่วเบา

ฉันยิ้มมุมปาก

“อย่าแสวงหาความยุติธรรมในโลกใบนี้เลย...เด็กน้อย เธอจะผิดหวังถ้าเธอมองหามัน”

“จำไว้นะ เลิกฟังเสียงพวกนั้นที่กรอกหูเธอว่าเธอมันไร้ค่า เธอมันดีไม่พอ มันเป็นคำโกหก เธอมีค่าเสมอ เธอเก่งในแบบของเธอและมีดีในแบบของเธอเอง อย่าให้คำพูดหรือการกระทำของคนแค่ไม่กี่คนมาทำให้จิตใจของเธอต้องมืดมนไปเลย”

“เรามาเริ่มต้นใหม่กันดีกว่านะ”

เด็กน้อยพยักหน้าให้กับฉัน เธอยิ้มออกมาในที่สุด

ฉันมองไปรอบๆ ตัว หมอกเริ่มจางลงแล้ว สิ่งต่างๆ รอบตัวเริ่มปรากฏชัดขึ้น ฉันจับมือเด็กน้อยและก้าวเดินไปยังทางที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า...ทางที่ทอดยาวไปไกลแสนไกลจนไม่รู้ว่าไปสิ้นสุดอยู่ที่จุดไหน

“ไปกันเถอะ บางทีสิ่งที่รอเราอยู่ข้างหน้าอาจจะน่าสนใจกว่าอดีตที่ผ่านมาก็ได้นะ”

เด็กน้อยยิ้มให้กับฉันอีกครั้ง ทันใดนั้น ตัวตนของเธอก็เริ่มจางลง...จางลงไปพร้อมกับหมอกควันที่เริ่มเลือนลาง

“ขอให้เธอโชคดีและมีความสุขกับเส้นทางใหม่นะ” เด็กน้อยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและเลือนลางราวกับสะท้อนมาจากที่ไกลแสนไกล

แล้วเธอก็จางหายไปในที่สุด...

ฉันถอนหายใจออกมาพร้อมกับกวาดตามองไปรอบๆ ก่อนที่จะก้าวเดินไปตามเส้นทางที่ปรากฏขึ้น พร้อมกับตั้งความหวังในใจว่า ฉันจะต้องได้เจอกับสิ่งดีๆ ในเส้นทางข้างหน้าอย่างแน่นอน

ลาก่อน...สายหมอกที่มืดมัว

ต่อจากนี้จะมีเพียงแสงแดดที่สาดส่องเปล่งประกายอย่างงดงามเท่านั้น :)







SHARE
Writer
Sikayules
Believer
Life is a journey, not a race. So enjoy and learn from the journey.

Comments

PP-PD
28 days ago
ซึ้งจัง
Reply
Sikayules
28 days ago
❤️
pthamol
26 days ago
ฝากกอดเด็กคนนั้นด้วยนะคะ เราก็จะกอดตัว้ราและข้ามผ่านมันไปให้ได้ค่ะ ♡♡♡♡
Reply
Sikayules
22 days ago
สู้ๆ นะคะ ^^
Sikayules
22 days ago
สู้ๆ นะคะ ^^
Patience
25 days ago
อ่านแล้วน้ำตาจะไหลเลย มันเหมือนเราเป็นเด็กน้อยคนนั้นเลย
Reply
Sikayules
22 days ago
^^
mkanl
23 days ago
╥ ╥ น้ำตาไหลเลยค่ะ ขอให้ทุกวันต่อจากนี้พบเจอแต่ความสุขและมีชีวิตที่สดใสนะคะ
Reply
Sikayules
22 days ago
เราผ่านมันมาได้แล้วค่ะ ขอให้พบแต่ความสุขเช่นกันนะคะ
miss_Nobnorb
22 days ago
💜🤍
Reply
Sikayules
22 days ago
❤️