มหาสมุทรความทรงจำ

“ ฉันว่ายน้ำไม่เป็น แต่ก็ยังดันทุรังเดินลงไปในทะเล ”

หาดทรายสีขาว น้ำทะเลสีคราม ผืนฟ้ากว้างสุดลูกหูลูกตา
และดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆลาลับไป
ฉันพยายามวิ่งตามดวงอาทิตย์ที่อยู่ตรงเส้นขอบฟ้านั่น
แต่ไม่ว่าจะวิ่งไปไกลแค่ไหน คลื่นก็ซัดตัวฉันให้กลับขึ้นฝั่งมาอยู่ดี
จนกระทั่งความมืดได้กลืนกินความสว่างบนนั้นไปจนหมด
ดวงจันทร์ดวงหนึ่งและบรรดาดวงดาวนับพันแวะเวียนมาทักทาย
คราวนี้ฉันไม่ได้วิ่งตามแล้ว เพียงแค่แหงนหน้าขึ้นไปมองเท่านั้น

เสียงคลื่นและลมทะเลเอื่อยๆทำให้ฉันรู้สึกเหงาพิลึก
น้ำทะเลพัดพาหลากหลายสิ่งขึ้นมาบนหาด
ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ทะเลตัวเล็ก หรือแม้กระทั่งซากปรักหักพัง
ฉันเดินเล่นอยู่บนผืนทรายอย่างไร้จุดหมาย
ทันใดนั้นก็พบกับสิ่งของที่หน้าตาคุ้นเคย
รูปภาพของเธอที่ถูกฉีกขาดเพิ่งถูกคลื่นซัดขึ้นฝั่งมา
ฉันมองมันด้วยความฉงนสงสัย ในทะเลนี้มีอะไรกันแน่

ฉันก้มลงหยิบชิ้นส่วนรูปภาพใบนั้นขึ้นมา
เพ่งมองมันแล้วยิ้มมุมปากพลางคิดอยู่ในใจว่า
ถึงจะโดนฉีกให้ขาด ถูกกระแสน้ำพัดไปไหนต่อไหนมา
แต่เธอในภาพก็ยังยิ้มสวยเหมือนวันแรกที่ฉันเคยได้มอง
เธอชอบผืนฟ้า หลงรักผืนน้ำ ที่แห่งนี้คงทำให้เธอสุขใจไม่น้อย

ขาของฉันยังคงเดินต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อน
พบชิ้นส่วนของรูปภาพกระจัดกระจายอยู่ทั่วหาด
แสดงว่าใต้ทะเลนั้นคงจะมีรูปพวกนี้อยู่อีกมากมายหลายใบ
เดินมาอีกสักพัก ฉันก็พบกับรองเท้าคู่โปรดของเธอ
แต่ตอนนี้มันเปื่อย มีราขึ้น และมีเศษของหินและทรายเต็มไปหมด
ในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่นี้อาจจะมีเธออยู่ด้วยก็ได้

หัวใจไวพอกันกับฝีเท้า 
ฉันหันหลังให้ชายฝั่งและหันหน้าเขาหาทะเล
วิ่งกระโจนลงน้ำไปอย่างลืมตัวว่าฉันว่ายน้ำไม่ได้
แต่จะให้หันหลังกลับขึ้นฝั่งไปตอนนี้ฉันก็คงไม่ทำ
ยิ่งฉันวิ่งไปไกลเท่าไหร่ระดับน้ำก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น
ขาที่เคยแตะอยู่บนพื้น ตอนนี้กลับลอยอยู่ในน้ำ
และตอนนี้ฉันก็กำลังค่อยๆจม

ฉันแน่นิ่งและปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไป
ฉันเคยกลัวมหาสมุทร มันทั้งมืดและลึกเหลือเกิน
ไม่น่าเชื่อว่าตอนนี้ฉันกำลังจะปล่อยให้ตัวเอง
ถูกมหาสมุทรนี้ค่อยๆดึงฉันลงไป
เพราะฉันหวังว่าเธอจะอยู่ข้างล่างนั่น ตรงที่ที่ฉันกลัวที่สุด
แต่ฉันกลับผิดหวังเพราะในมหาสมุทรนี้ไม่มีเธอรออยู่
มีเพียงร่องรอยของเธอเท่านั้น สิ่งที่ฉันค้นหาพบเพียงความว่างเปล่า
ฉันเหนื่อยล้าและอ่อนแรง จนสุดท้ายฉันก็จมลงไปและไม่ได้กลับขึ้นมาอีกเลย


มหาสมุทรที่ชื่อว่าความทรงจำ
ต่อให้ดำดิ่งลึกลงไปเท่าไหร่ก็คงพบแต่ซากปรักหักพัง
ของเรื่องราวต่างๆที่บุบสลายไปตามกาลเวลา
วันดีคืนดีถ้าหากมีพายุแห่งความโหยหาอาวรณ์ผ่านเข้ามา
กระแสน้ำก็จะยิ่งเชี่ยวกรากทวีความรุนแรงขึ้นทุกนาที
ทรมานอย่างแสนสาหัสแต่ก็ยากที่จะตะเกียกตะกายขึ้นฝั่ง
ถ้าหากวันหนึ่งฉันได้กลับขึ้นฝั่งมาอีกสักครั้งก็คงดี











SHARE
Writer
Sundaykid
Writter
碧天 | 2002's | Part time writer , Full time dreamer📝📖🌦☕ IG : sxndaysanctxary_06

Comments