Day 4 : in my life เพื่อนกูรักมึงว่ะ!
“ไดอารีนี้เขียนขึ้นเพื่อระบายความในใจในแต่ละวัน ไม่ได้มีเจตนาจะว่ากล่าวผู้ใด ใครมาอ่านแล้วรู้ว่าเป็นตัวเองอย่าสนใจ มันก็แค่อารมณ์ชั่ววูบของผู้เขียน“ 
ในวันนี้นั้นก็นับได้ว่าเป็นวันที่น่าเศร้าในการใช้ชีวิตอีกวันหนึ่งเนื่องจากตื่นสายเพราะฤทธิ์กาแฟ ต้องเจอเพื่อนสุดซี้สุดสนิทที่พึ่งโกรธกันเรื่องการบูลลี่ เราทั้งพยายามไปคุยกับเพื่อนสนิทคนนี้เขากลับเดินหนี ไม่ได้แซวดังเดิม ไม่มีการล้อแบบปกติทีีทำกัน ไม่มาป่วนประสาทเหมือนตอนปกติ และเราก็ไม่ไปเที่ยวหานางที่ห้องข้างๆด้วย เพราะนางก็ทำแบบที่พวกในห้องทำคือ ‘เมิน’ หน้าหนีแต่ดีที่อยู่ต่างห้องกัน ฉันนั่งคิดเรื่องนี้วนไปทั้งวัน ขอโทษพวกเขาไปทั้งในใจและต่อหน้าล้านรอบ อยากให้ทุกอย่างเป็นปกติมาก คิดถึงเสียงหัวเราะของ ‘I’ ที่ชอบกวนตีนยามเหงา ‘M’ เพื่อนรักที่เป็นฝ่ายสนับสนุน I แต่ตอนนี้นั้น M ก็พูดด้วยน้อยมาก แต่ยังดีกว่า iเธอไม่พูดอะไรเลยดังแต่ก่อน คิดว่าการกระทำนี้มันอาจจะทำให้เราตัดเพื่อนกันเลยก็ได้ รู้มาตลอดว่า I&M และผองเพื่อน รร.คาทอลิค ย่อมเข้าใจเราดีที่สุด เพราะอยู่กันนานมากกก ตั้งแต่ ปฐมวัย ยัน ม.6 ไม่อยากต้องมาแตกคอกันตอนม.6 เสียใจมาก ถ้าพวกเธอบีบฉัน ตอนนี้ฉันอยากจะปรึกษากับ ‘R’ เพื่อนที่อยู่ห้องเดียวกันกันตั้งแต่อนุบาล Rเคยเป็นเพื่อนสนิทที่ดีของฉัน แต่เมื่อเวลาผ่านไป r ได้เจอเพื่อนใหม่ๆ ทัศนคติความย่อย ความเจ้าแม่ของนางเหมือนเดิม และความขยันทะเยอทะยาน ฉลาดและโตเป็นผู้ใหญ่มักกวนใจเราเสมอ นางคิดไปเองตลอดว่าเราแข่งกับนางเรียน เหตุผลนี้ทำให้ความสัมพันธ์ของตัวฉันกับRสั่นคลอน ตั้งแต่ม.3 การที่rคิดแบบนี้ทำให้ฉันไม่สบายใจ ตอนนั้นที่จดคะแนนให้ R เพราะเราอยากจดไปเท่านั้น R เป็นเพื่อนทางวิชาการที่ดีมาก R เปรียบเสมือนกับตำรวจนางจะชอบจุกจิก ด่าแบบไม่เกรงใจใคร และดุ และพอมาตอนม.ปลาย R ก็ดันอยู่ห้องเดียวกับเราอีก ซวยมากแม่! แต่ก็ดีเพราะRพาเราเรียน แต่มันน่าเศร้าตรงที่ R ไม่เคย treatเราแบบเพื่อนคนอื่นๆ (ครส.นี้อาจคิดไปเอง)ในตอนแรก กับRในตอนแรกน้อยใจนางหลายเรื่องแต่ตอนนี้ หายละ และอยากจะให้ความสัมพันธ์ของRและผองเพื่อนที่แอบตั้งไลน์ ‘ระเบิดเถอดเทิง’ดีกับเราดังเดิมดังที่เราเจอกันครั้งแรกตอนม.4 ทุกคนเปลี่ยนไปมากกับเรา เขาไม่ชอบเรามั้ง เรามันแย่ แย่จริงๆ!!! ตอนนี้เรารู้สึกอ้างว้างมาก เราจะยกโทษให้ ชาวระเบิดเถิดเทิงที่เคยเอาเราไปเม้า ไปด่า ทุกคน พวกเขาจะด่าไรก็ช่าง เราเข้าใจทุกคนแล้ว แค่อยากกับไปลั่ลล้า แบบไม่เมินชั้นก็พอ หวังว่า Rและชาวเถิดเทองจะช่วยเราได้นะ ตอนนี้เรานอมรับข้อเสียของคนเหล่านั้นได้แล้ว เราจะเพื่อนที่ดีกับพวกนั้นะให้ได้แต่ถ้าไม่ได้คงต้องคุยกับต้นไม้ต่อไป
     ส่วนน้อง I,M,A,P,E,N พวกเขาคงโกรธเรื่องนี้อยู่ เราไม่ได้ทรยศพวกเขาเลย แค่ล้อขนเกิดกานบูลลี่จนไม่พอใจ หวังว่าสักวันพวกเขาจะให้อภัยและกลับไปเป็นเหมือนเดิม เพื่อนพวกนี้ก็ดีมาก เป็น1ใน คนสำคัญ in my life เลยหละ พวกเขาเตือนเมื่อยามทำผิด คอยอยู่เมื่อยามทุกข์ยาก รู้ใจดีกว่าใคร เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ โดยเฉพาะ  I ที่ตอนแรกสมัยป.4 พวกเราไม่ชอบขี้หน้ากันมาก แต่พวกเรามาสนิทกันตอนป.5 I ชอบกวนตีนชั้นมาก I ชอบกินมูมมาม ไอชอบหัวเราะเสียงดัง และชอบกวนกัน แต่คราวนี้ไอโกรธเรามาก เราอยากจะไปขอโทษไอแบบต่อหน้าและหวังว่าเธอจะยกโทษให้นะ
‘In my life I love them all’                              ในชีวิตของฉัน ฉันรักพวกเขา.                           -In my life by the beatles-ถึงเพื่อนๆทุกคน ที่ฉันพูดถึง พวกเธอคือ ‘มิตรสหาย’ สำหรับฉัน ไม่เคยเกลียดพวกเธอเลย ถึงพวกเธอจะไม่เคยมองฉันเป็นเพื่อน แต่ถ้าพวกเธอทุกข์ยาก ให้ชั้นช่วยได้นะ ‘เพื่อนกูรักมึงว่ะ’



SHARE
Written in this book
153 days for being wild
Writer
mobmab
writer,dreamer,student,เพ้อเจ้อ
Bad girl 🖤💔 Bad bi 👱🏻‍♀️🧑🏼‍🦱💃 🏳️‍🌈 Summer depression 🌻 😢 👄

Comments