Once upon a time


"ร้อนจังวะ"
ฉันก้าวขาลงหมอชิตคนเดียวครั้งแรกในชีวิต โคตรไม่เข้าใจความพยายามของตัวเองในตอนนี้เลยหรือจริงๆมันไม่ใช้ความเข้าใจวะ
สองขาก้าวขึ้นรถตู้ปลายทางรอเวลาอีก 2 ชม.กว่าๆ เรากำลังจะออกกรุงเทพฯใช่ไหม มันไกลอยู่นะ เราจะรอไหวหรอ

Line ;
: รถออกรึยัง
: อยู่ไหนแล้ว

; (แชร์โลเคชั่น)
: ไวมาก
: ตื่นเต้นจัง
; เขิน

ใช่ ฉันทำมันหมดเพียงเพราะอยากเจอเขา เขาคนนั้นคนที่รอเจอมาตลอดหลายเดือน

: ร้อนไหม
; เหงื่อออกเยอะเลย
: เหนื่อยหรือเปล่า
; เหนื่อย เค้าหลง

.
: ยังอยากมาอยู่ไหม
; ก็กำลังจะไปไม่ใช่หรอ
; ที่ทำเพราะว่าอยากไป

: ขอบคุณนะ ที่มาเจอกัน
ไม่รู้ทำไมทันทีที่ได้อ่านประโยคนั้นของเขา น้ำตาฉันไหลออกมา นี่มันบ้าตรงนี้มันหมอชิตนะ
ดีใจที่พกกระดาษทิชชู่่มาก็วันนี้ ฉันรอรถแบบล่องลอยกว่าจะเจอกัน

19.59 น.

"มาได้แล้ว" 
ฉันที่เดินวนไปมาเพราะยุงกัดหันไปมองเขา มันเกิดรอยยิ้มในใจ เขาช่วยถือกระเป๋าให้
ตลอดเวลาบนรถฉันได้แต่มองหน้าเขา

"อยากใช้เวลาให้คุ้มจัง"

ฉันมีเวลาอยู่ไม่นาน และยิ่งเรามีความสุขมันยิ่งสั้นลง
พอถึงบ้านฉันเก็บของไปไว้ข้างๆผนังแล้วมานั่งที่โต๊ะอ่านหนังสือของเขาในแววตาที่รอให้เขาเข้ามาสักที

"สูบบุหรี่?"

เหลือบตามองให้เห็นว่าบุหรี่กับไฟแช็คที่อยู่บนโต๊ะ เขาไม่พูดอะไรและเดินกลับมาเก็บเอาจากสายตาของฉัน 
ฉันลุกไปนอนที่เตียงเขาหยิบผ้าห่มมาคลุม ยังไม่อยากมองเขา 

"งั้นดูหนังไหม"

ฉันไม่ตอบอะไรกลับไปมุดอยู่ในผ้าห่มแบบนั้น
เตียงยุบลงบอกให้รู้ว่าเขามานั่งอยู่ข้างๆ ฉันหันหน้ามองเขา สองแขนเอื้อมมากันไม่ให้ฉันหันตะแคงได้อีก

เหมือนคร่อมเลยแหะ...

"งอแงจังวะ"

"ก็จะดูหนังไม่ใช่หรอ ดูเลย"

ฉันหันหน้าหลบสายตาที่มัวแทบมองไม่เห็นเพราะในห้องมีเพียงแสงจากโคมไฟที่โต๊ะทำงานเท่านั้น

"เป็นอะไร"

สิ้นเสียงนั้นเขาโน้มลงมาจุ๊บที่หัวของฉันเบาๆ ฉันรู้สึกตัวเล็กมาก การกระทำที่อ่อนโยนของเขาเหมือนอยากให้ฉันตายอยู่ในอ้อมแขน

เขาลุกขึ้นไปนั่งปกติ ฉันเลยนั่งมองเขาเหมือนเดิม เรามองกันอยู่แบบนั้นฉันยินดีอยู่กับสายตาแบบนี้ตลอดทั้งคืน

"พี่จะดูหนังไม่ใช่หรอ"

"ไม่ดูก็ได้ "

"ดูดิ้ ดูเลย ที่ชอบๆอะ"

ฉันยังคงทำหน้ามุุุุ้้ยพูููดอยูู่แบบนั้น 

"เธอไปอาบน้ำ"

"ก็ได้"

ฉันเตรียมเสื้อผ้าตัวเองไปที่ห้องน้ำในบ้านเขา
เขาเคยถามฉันว่า ห้องไม่มีแอร์นะ นอนได้ไหม
รถแคบนะ นั่งได้รึเปล่า ฉันคิดแล้วก็ยิ้มจำได้ว่าตอบไปว่า นอนได้ นั่งได้ เข้าใจว่าต้องกังวลเรื่องนี้ก่อนเจอกันแน่ ไม่เป็นไรเลยนะอยากให้รู้

ฉันเดินเข้ามาในห้องสายตาไปอยู่ที่โต๊ะทำงาน

'ดูจนได้' 

ฉันเลยไม่พูดอะไรและล้มตัวนอนที่เตียงคลุมโปงไปได้สักพักก็เริ่มร้อนเลยโผล่หน้าออกมา 

"พี่ ไปอาบน้ำได้แล้ว"

ดูจบหนึ่งตอนเขาก็ลุกไปอาบ ตอนนั้นตาฉันปรือมาก อาจจะเป็นเพราะเดินทางมาทั้งวัน

"นอนแล้วหรอ"

เขาเดินมานั่ง ฉันเหลือบมองหน้าจอคอมที่หางตามันได้โดนปิดเรียบร้อยแล้ว

"พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้านะ"

ประโยคนั้นมันหวิวมากมันทำให้รู้ว่าฉันมีเวลาแค่เสี้ยวเดียว เราต่างต้องกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง ฉันต้องกลับกรุงเทพฯในวันรุ่งขึ้น

เขานอนลงข้างๆ เตียงมันเล็กดีจัง

"ขอกอดได้ไหม"

เขาหันมาคว้าตัวฉันเข้าไปในอ้อมแขน

"ไม่ให้กอด เดี๋ยวกอดเอง"

ตัวฉันเล็กลงไปอีกเรื่อยๆ อยากร้องไห้ มันเหมือนฝันเลย ใครจะไปคิดว่าจะได้มาเจอเขาคนนี้
คนที่เรารูู้สึกดีเวลาคุยกับเขามาตลอดหนึ่งปี
คนที่ทำให้เราคลั่งรักแบบไม่เคยเป็นมาก่อน

และ.

คนที่เหมาะกับคำว่าชอบของผู้หญิงที่ไม่เคยรักใครนอกจากตัวเองแบบฉัน

เรานอนมองหน้ากันทั้งที่ไม่รู้ว่าสีหน้าเป็นยังไง

ไฟหัวโต๊ะถูกปิดไปแล้ว..

ฉันเอ่ยชื่อของเขาและถามว่าใช่เขาใช่ไหมอยู่ซ้ำๆ

.
"นิดนึงก็ไม่ได้หรอ"

"ฮึ" 

ฉันหันหน้าหนีเพราะรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร ไม่อยากมองเห็น ไม่อยากใจอ่อน

เขากอดฉันไว้ในอ้อมแขนแน่นขึ้นพร้อมกับลมหายใจที่ฉันสามารถรับรู้ได้ในทุกวินาที

"พี่สูบบุหรี่"

"..."

"เค้าได้กลิ่น ทำไมต้องสูบ"

"ก็สูบทุกวัน"

ฉันไม่เคยคิดจะเปลี่ยนเขาแต่ฉันอยากให้เขามีสุขภาพที่แข็งแรง อยากให้เขาไม่เครียด

"พี่เคยคิดไหม ถ้าสมมติเค้าเหม็น"

"ถ้าเหม็นก็จะไม่กอด"

อ้อมกอดเริ่มคลายลงกับเสียงเบาๆ นั้นจนหลุดออกไป เขาหันหลังให้ฉัน

นิ้วชี้ที่บังคับไม่ได้ของตัวเองสะกิดที่ไหล่เขาซ้ำๆ

"นอนได้แล้ว พรุ่งนี้เธอต้องตื่นเช้า"

"หงุดหงิดเค้าหรอ"

"หึ"

เขาหันกลับมาส่ายหน้าเบาๆ ข้อมือฉันถูกจับให้หยุดสะกิดและใบหน้าที่โน้มลงมา

"ไม่อยากนอนแล้ว"

ฉันยังคงพยายามจะสะกิดที่ไหล่ให้เขาสนใจอยู่ซ้ำๆ

"ถ้าไม่หยุด จะไม่ได้นอนแล้วนะ"

สิ้นเสียงนั้นก็มีริมฝีปากแตะที่แก้มเบาๆจนฉันรู้สึกได้ และเลื่อนลงมาที่ปาก..
ตอนนั้นรู้สึกเหมือนทุกอย่างมันหยุดไปหมด
ไม่รับรู้ถึงลมด้านนอก ไม่ไก็ยินเสียงพัดลมข้างๆ ไม่ได้กลิ่นบุหรี่แม้จะชัดมาก

"เค้ายอมแล้ว"

เขาเป็นทั้งคนใจร้าย คนที่ไม่มีความรู้สึกและคนที่ฉันชอบ การไปหาเขาในครั้งนั้นฉันไม่มีรูปถ่ายเป็นหลักฐาน ไม่มีประโยคที่บอกชอบ

แต่ฉันชอบเขามากจริงๆ

ถ้ามีโอกาสฉันไม่ลังเลที่ต้องไปอีกรอบแต่ขอให้ได้มีโอกาสมากกว่า ฉันไม่รู้ว่าเขาจะผ่านจากชีวิตฉันในตอนไหน ฉันอยากทำทุกอย่างให้เขาอยู่นานที่สุด

เขาต้องรับรู้แน่ๆ ว่าฉันชอบเขามากและยังคงชอบต่อไป
ขอบคุณที่เป็นคนนี้และเป็นมานานขนาดนี้


SHARE
Writer
acceptt
Someone
Twitter : @hadisda ฉันจะเขียนมันต่อไปจนกว่าเธอจะกลับมา

Comments