แด่ตัวฉัน...ผู้ถูกขังในกล่องความทรงจำเพียงลำพัง
เป็นเรื่องปกติของชีวิต ที่เราจะต้องเจอกับเรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
เรื่องราว ผู้คน สิ่งของ ความคิด ความรู้สึก
และเเน่นอนว่า เมื่อเข้ามา พอถึงเวลามันก็ผ่านออกไป
ทุกๆสิ่งเหล่านั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ดีหรือร้าย...สุดท้ายทั้งหมดจะถูกสิ่งที่เรียกว่า "เวลา" พัดพาให้มันไปกองในกล่องเเห่งความทรงจำ 
และบางครั้ง...มันสามารถพัดความรู้สึกต่างๆที่อยู่ภายในใจ  ไปเก็บไว้ที่สมอง

ทุกสิ่งเหล่านี้ มันคือความทรงจำ 

บ่อยๆครั้ง ที่เรามักสร้างเรื่องราวต่างๆ ในช่วงเวลาต่างๆ กับบางสิ่งหรือบางคน
จนสุดท้าย มันกลายเป็นความเชื่อให้เเก่เรา มันกลายเป็นเป้าหมาย กลายเป็นมุมมอง หรือกลายเป็นเเรงผลักดันให้เราใช้ชีวิตต่อไป...

พอมารู้ตัวอีกที...มันก็เต็มไปด้วยเรื่องราวต่างๆมากมาย มันราวกับเรากำลังสร้างฉากต่างๆ ในละครเเต่ละตอน เเละเเน่นอนว่ามันหลากหลายความรู้สึก หลายช่วงเวลา 
พอมารู้ตัวอีกที ตอนที่เราเจอความเงียบสงบให้คิดทบทวน จนพบว่า เราสร้างเรื่องราวต่างๆมากมายไปเสียเเล้ว

หากมันคือเรื่องที่ดี...เเน่นอนว่าเราจะสร้างมันไปเรื่อยๆ เราจะพยายามจดจำความสุข ความสวยงามเหล่านั้น 
ช่วงเวลาดีๆนั้น มันทำให้เราต้องการมีมันเพื่อเก็บเอาไว้คิดถึงบ่อยๆ 
จนสุดท้าย...เราอาจเผลอลืมคิดไปว่า จุดจบจะต้องมาถึง ลืมคิดว่ามีเข้ามาเเล้ว สักวันจะถึงเวลาที่มันต้องถูกพัดออกไป หรือเราแม้กระทั่งมีความเชื่อในคำว่า "นิรันดร์"
หากเเต่ว่า "นิรันดร์" นั้น มันอาจไม่ได้หมายรวมถึงสิ่งที่เป็นรูปธรรม เพราะมันจับต้องได้ ก็เเปลว่ามันสลายหายไปได้
สุดท้ายเมื่อเวลานั้นมาถึง บางสิ่งหรือบางคนที่เราร่วมสร้างความทรงจำหายไป เรื่องราวหยุดเเละจบลงตรงนั้น 
ความทรงจำที่สวยงามที่เราสร้างไว้ระลึกถึงนั้น
ตอนนี้มันมีความเศร้ามาปน ปนไปกับความสุขเเละความเจ็บปวด
เเม้มันยังคงสวยงาม เเต่มันก็ยังคงเศร้า ราวกับเรากำลังจ้องมองเทพีที่งดงามกำลังหลั่งน้ำตา 
ความทรงจำมันกลายเป็นความสุขที่เจ็บปวด

สิ่งนั้นหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงตัวเราเองในกล่องความทรงจำเหล่านั้นเพียงลำพัง 
ทุกครั้งที่นึกถึง มันเหมือนเราเดินกลับเข้ามาในห้องที่เต็มไปด้วยภาพถ่าย เเละพบว่ามีเพียงเราที่ยังคงเดินเข้ามาในห้องนี้เพื่อย้อนดูมัน

ใช่...ภาพของเรา กล่องความทรงจำของเรา เรื่องราวของเรา เเม้มันจะสุข เเต่มันต้องเจ็บปวดเมื่อไปสามารถใช้คำว่า "เรา" ในตอนที่เรากลับเข้ามาดูมัน
สุดท้ายเหลือเเค่ฉันที่ติดในกล่องใบนี้ และไม่ว่าชีวิตเราจะดำเนินไปไกลเเค่ไหน มันต้องมีสักวันที่เราวนกลับเข้ามา ดังเช่นที่เรากลับมาค้นดูกล่องเก็บของส่วนตัวใบเก่า
เเละเรานั่งดูสิ่งเหล่านั้นเพียงลำพัง
เเม้ผ่านไปนานสักพัก ภาพความทรงจำเริ่มเบลอ รายละเอียดเริ่มหายไป เเต่มันไม่ได้เเปลว่าทุกสิ่งที่เคยเกิดขึ้นจะหายไป 
เรื่องราวจบไปเเสนนาน เเต่ฉันยังคงติดอยู่ในกล่องใบนี้เสมอ เเละเเม้มันเจ็บปวด ฉันยังเต็มใจจะซึมซับความทรงจำเหล่านี้ไว้ต่อไป 
เพราะสุดท้าย ไม่ว่าดีหรือร้าย ฉันดีใจที่มันได้เกิดขึ้น


"...จูบที่เเสนหวาน 
คือความงามที่ขื่นขม
ใจฉันยังคงตรมอยู่กับรัก...ที่งมงาย..."

...Cocktail... 
SHARE
Writer
TheShadow
Positive Energy
คำเตือน: สามารถใช้ได้เฉพาะสร้างพลังบวกให้ชีวิต

Comments