A book with no name and a no name guy.
ดูดแรกรสหวานแผ่ซ่านตามผิวสัมผัสของลิ้น
ดูดสองสองรสขมของโกโก้ค่อยลบเลือนความหวานที่เคยเป็นเจ้าถิ่นให้ออกไป
ดูดสามลืมเลือนความเหนื่อยในใจไปจนสิ้น

ผมที่แบกสังขารนั่งรถเมล์ออกจากห้องมานั่งอ่านหนังสือ ในร้านที่ผมไม่แน่ใจว่าจะเรียกว่าร้านหนังสือ ร้านกาแฟ หรือร้านเบียร์ดี
โกโก้คือเมนูที่น่าดูจะเหมาะที่สุดสำหรับคนไม่กินกาแฟอย่างผม
ดนตรีแนวตะวันตกให้ความรู้สึกแบบยุค 90 ซึ่งไม่รู้จะเรียกแบบนั้นได้รึป่าวเพราะไม่ค่อยรู้เรื่องนี้เท่าไหร่
แสงซีเปียอ่อนๆ กลิ่นกาแฟหอมๆ (ไม่กินแต่ชอบกลิ่น) เสียงสนทนาแผ่วๆจากโต๊ะข้างๆ
สร้างบรรยากาศผ่อนคลายได้ดีทีเดียวสำหรับคนที่ผจญกับงานหนักมาตั้งแต่จันทร์ถึงศุกร์

เสน่ห์ที่ชวนให้หลงไหลคงจะหนีไม่พ้นหนังสือที่วางขายอยู่ชั้นวางรอบๆร้าน
เท่าๆที่เดินไล่ๆดู เดาได้ทันทีว่าเจ้าของร้านๆมีความเป็นศิลปินอยู่พอสมควร หนังสือในร้านส่วนใหญ่จะเป็นวรรณกรรมทั้งเก่าและใหม่ แทบจะไม่เห็นหนังสือ How to เลย
ถัดไปจากชั้นวางจะมีภาพวาดแขวนอยู่ไม่น้อย ถ้าให้เดาอีกคงจะเป็นเจ้าของร้านนี่แหล่ะที่วาดขึ้นมา
สิ่งที่เพิ่มความพิเศษคือน้องแมวขี้เซาที่พอตื่นก็จะเดินเล่นหยอกเย้ากับผู้มาเยือนด้วยความเป็นกันเอง

นึกภาพไม่ออกเลยถ้าผมมีร้าน บ้านที่เต็มไปด้วยวรรณกรรมมากมายขนาดนี้จะมีความสุขมากขนาดไหน
การได้นั่งจิบโกโก้ อ่านหนังสือ ดมกลิ่นกาแฟ และปล่อยเวลาให้ทำหน้าที่ของมัน ซึ่งก็คือการวิ่งไปเรื่อยๆ อาจจะเป็นความสุขที่ไม่ได้มาก แต่ก็หาได้ง่ายๆ พอให้ได้อิ่มใจในวันเสาร์อาทิตย์ของมนุษย์เงินเดือนอย่างผมที่สมควรจะได้รับก็ได้
SHARE
Writer
Monday_story
writer
Introvert

Comments