ถึงตัวฉันในอดีต
ใจฉันเหมือนถูกมีดกรีดแผลเดิมๆ ที่กาลครั้งหนึ่งเคยเป็นแผลสด

แต่ได้ทิ้งร่องรอยไว้ให้เป็น "แผลเป็น" จนถึงทุกวันนี้

มาวันนี้ ฉันเหมือนพยายามจะกรีดที่เดิมให้เลือดได้หลั่งริน ด้วยมีดทู่ๆ เล่มเก่า

มันเจ็บ ที่เราต้องทำมันซ้ำๆที่เดิม เพราะมันคือจุดเดียวในร่างกาย 
ที่บ่งบอกได้ว่า ตัวฉันนั้นยังมีชีวิตอยู่ได้เพราะสิ่งนี้

ครั้งนี้ฉันได้แต่ปล่อยให้ใจเน่าๆ สูญสลายไปตามกาล
โดยไม่พึ่งการรักษาใดๆ อีก
ไร้ผู้คนเหลียวแล ในพื้นที่ ที่มีผู้คนมากมายผ่านไปมา อย่างไร้ตัวตน

เหมือนร่างไร้วิญญาณ ที่รอ "ยมฑูต" มารับไป

เหมือนซากขยะเน่าๆ ที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้

เป็นบุคคลอันน่ารังเกียจ น่าสมเพช
ที่วันหนึ่งทุกคนจะลืมชื่อและตัวตนของเขาไปเอง
ว่าเขาเคยมีตัวตน อยู่ในกาแล็กซี่ทางช้างเผือกนี้ ที่เรียกว่า "โลก" 

หรือจริงๆแล้ว ทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้นมานี้ คือภาพฝันที่ใครคนหนึ่ง
เพียงแค่จินตนาการขึ้นมาในโลกส่วนตัวของเขา....
....ฉันมีตัวตนในโลกคู่ขนาน ที่ไม่สามารถมาบรรจบกัน
SHARE
Writer
PJNdotNg
แ ค่ ผู้ ห ญิ ง
ระยะเวลา 2 ทศวรรษ

Comments