พักใจที่ริมเล (สาบ)​
สัปดาห์ที่วุ่นวาย​ และเหน็ดเหนื่อย​ คงไม่มีอะไรเยียวยาใจได้ดีกว่าลมเย็นๆ​ อากาศบริสุทธิ์​ เสียงน้ำกระทบโขดหิน​ และการนั่งมองดูคลื่นน้ำที่กำลังเคลื่อนไปข้างหน้า...

เราได้พักผ่อนสูดอากาศ​ ลดความเครียด​ สถานที่ที่คุ้นเคย​ ก็ย่อมมีความทรงจำเก่าๆ​ ผุดขึ้นมาในหัวได้ตลอด... ที่นี่เป็นที่ที่เราเคยมาตั้งแต่ตอนที่ยังเด็ก​ ยังจำรูปถ่ายที่เราวิ่งตามน้องสาวตัวเล็ก​ เล่นเครื่องออกกำลังด้วยกัน​ รูปครอบครัวที่ให้ความรู้สึกที่อบอุ่น​ คิดถึงช่วงเวลาเหล่านั้นเหมือนกันนะ​ ตอนเด็กๆ​ พวกเราทั้งครอบครัวคงไปเที่ยวด้วยกันอย่​ูบ่อยๆ​ แต่พอโตแล้วก็ไม่ค่อยได้มีโมเมนต์น่ารักๆ​ แบบนั้นอีกเลย​ แต่ความรักที่มีให้กันกลับเพิ่มขึ้นมากอย่างน่าประหลาดใจ...

หันหน้าเบนไปอีกทาง​ สายตาก็ไปเจอะกับคู่รัก​ มองจากรังสีความโรแมนติก เค้าคงจะเป็นคู่ที่รักกันมาก​.... เหมือนกับเราในครั้งก่อนเก่า​ ที่เราได้มากับเธอคนนั้น​ ที่เคยเปรียบดังเสมือนดวงใจ​ ที่เป็นรักครั้งแรก​ ที่เรากล้าพูดคำว่ารักได้จริงๆ​ นึกแล้วก็แอบจึกในใจไปหนึ่งดอก​ (โถ่ ไม่น่าเลย)​ คิดอีกมุม​เห้ออออ​ อยากมีบ้างโว้ยยย​ ใจมันเหงาไม่ไหวแล้ว​ อยากมีคนเคียงคูู่​ ควงแขนไปกินชาบูกับเขาบ้าง.. ​

ละความสนใจไปมองคลื่นใน​น้ำกลับนึกถึงบทเรียนขึ้นมาทันใด ได้มองเห็นหน้าคลื่นหลังจากกระทบโขดหิน เห็นหน้าคลื่นที่มีการแทรกสอด หลายคนเป็นกันมั้ย เวลาเราเห็นสิ่งที่เราเคยเรียนไปในชีวิตประจำวันแล้วมันตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก 5555555

ในน้ำมีปลา คนรักปลาอย่างเราก็ตื่นเต้นอีกแล้ว น้องปลาว่ายน้ำมาหาเรา เหมือนในนิทานปลาบู่ทองที่แม่ขนิษฐาว่ายน้ำมาหาลูกเอื้อย แต่เราไม่ได้คุยอะไรกันกับเจ้าปลาพวกนั้นหรอก เราคุยกันไม่รู้เรื่องเท่าไหร่เลย น้องปลาตัวใหญ่กันมาก คงได้กินขนมปังกันทุกวันจนเอือมไปเลยละสิ

สิ่งสุดท้ายที่ไม่พูดถึงไม่ได้ก็คงจะเป็น "ฟ้า" ถ้าไม่ส่งมา ให้เธอมีใจ.. ท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ มีเมฆเป็นเพื่อนไม่ห่าง มีดวงอาทิตย์​ ดวงจันทร์แวะมาหาไม่เคยเว้น คงจะไม่รู้สึกถึงความเหงาของมนุษย์คนนี้บนโลก (ไรท์เตอร์ขี้เพ้อจังเลยนะคะ)
นั้นแหละค่ะ เหงาจริงไม่ติงนัง

หลังจากได้พักกายใจใช้สมองไปพอสมควร เราก็ไปสักการะพระเจ้าตากสินต่อ ที่พึ่งทางจิตใจของชาวจันทบุรี กราบไหว้ขอพรเป็นศิริมงคล แล้วก็เดินทางกลับกัน... 

อย่างที่ว่าไปตอนต้นแหละค่ะ ใช้ชีวิตมามาก เหนื่อยมาก ท้อหน่อย หาเวลาพักผ่อนกายใจกันด้วยนะคะ
SHARE
Written in this book
short story

Comments