2020 ที่ห่วยแตก
เราก็สงสัยนะว่าปีนี้ เราเริ่มทำอะไรกับชีวิตไปบ้างถ้าให้พูดตรงๆนี้ปีนี้คือการเปลี่ยนแปลงครั้งนึ่งของชีวิตเลยที่เดียว ปีนี้ที่เราต้องพยายามสู้กับใครหลายคน ปีนี้ที่เราต้องอดทนกับความกดดันในหลายๆด้าน 


ทำไม ตอนนี้ก็มีแต่คำถามเต็มไปหมด 
เราปีนี้ที่ต้องไปชิงสอบเกาอี้ตัวใหม่ 
เราที่ต้องทำเกรดเทอมสุดท้ายนี้ให้เยอะๆ 
เราที่ต้องเตรียมสอบอะไรอีกมากมาย 
เราที่ต้องแบกรับความเปลี่ยนแปลงทุกๆปี 
เราเด็ก64 เราที่เหมือนหนูทดลองของการศึกษา



การก้าวเขาสู่ช่วงชีวิตในแต่ละครั้งมันน่ากลัวมากเลยนะ เราก็เป็นแค่เด็กคนนึ่ง เด็กที่โดนเปลี่ยนสูตรเปลี่ยนการเรียนตอนมอปลาย เป็นปีแรกและปีสุดท้าย คุณว่ามันน่าตลกไหมละ 
แต่มีสิ่งที่น่าตลกกว่านี้อีกก็คงตอนนี้แหละมั้ง 
คุณว่าช่วงเวลาปีสุดท้ายของมอปลายมันควรเป็นบรรยากาศยังไงละ?

ใช้เวลากับเพื่อนๆในปีสุด
ใช้เวลากับการติว
อ่านหนังสือ 
หาที่เรียน

แบบนี้รึป่าว?
เสพสรรชีวิตวัยรุ่นเครียดบ้างสนุกกับมันไปบ้าง
แต่ตอนนี้เรากลับยิ้มไม่ออกร้องไห้ไม่ได้

สำหรับเราการที่เฝ้ามองรุ่นพี่ เราว่ามันคงเหนื่อยๆมากเลยแหละ พอเรามายืนจุดนี้เองแล้ว เรารู้สึกแบบนั้น เราเหนื่อยมาก แต่เราว่ามันเหนื่อยกว่าทุกๆปีรวมกันส่ะอีก เราแค่เฝ้าถามตัวเองว่าทำไมชีวิตเราถึงต้องคอยมารับการเปลี่ยนแปลงตลอดเลยด้วย 


สำหรับเรามันไม่ยุติธรรมเลย 
ทำไมสุดสิ่งทุกอย่างต้องโหมกระหน่ำมาในปีนี้ ทำไมต้องมาเทพายุในวันที่เรากำลังเตรียมพร้อมผลิใบ 


เรารู้สึกมองไปทางไหนก็เจอแต่ปัญหา 
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสวัสดิการชีวิต การศึกษาหรือสิทธิมนุษย์ชนที่กำลังถูกรินรอนไปเรื่อยๆ 


เราไม่ใช่เด็กเก่ง เราไม่ใช่เด็กมีความสารถ 
ไม่ใช่เด็กกิจกรรม เราว่าการหาที่เรียนให้ตัวเองมันก็ยากแล้วนะ แต่พอหันไปมองรอบๆตัว
ตอนนี้แล้วเราทำได้เพียงกลืนน้ำลาย 
เราไม่รู้ว่าชอบอะไร อยากทำอะไร อยากเรียนอะไร 
อยากมีอนาคตยังไง เราวาดฝันให้ตัวเองประสบความสำเร็จแต่เราไม่ได้ขีดแผนของมันไว้เลย


เราแค่รู้สึกว่าการใช้ชีวิตตอนนี้ก็ยากมากแล้ว
ใครหลายคนก็อาจจะบอกว่าเธอยังเด็กอยู่ไม่จำเป็นต้องเครียดขนาดนี้? 
เราก็อยากเถียงนะว่าชีวิตเราตอนนี้มันก็ยากพอๆกับใครหลายคนเหมือนกัน เราต้องเสียเวลาเพราะปิดเทอมยาว ปัญหาเรื่องเงินของครอบครัว 
เศรษฐกิจโลก หรืองานที่เราเรียนแล้วไม่มีทางตกงาน


เราโชคดีที่พ่อแม่เราไม่ได้ตกงาน แต่เศรษฐกิจก็ย้ำแย่สุดๆ ภาษีที่เพิ่มขึ้นจนหูฉีด ค่าใช้จ่ายก็เพิ่มขึ้นกว่าเดิม ประเทศที่ควรใส่ใจคนในประเทศกับถูกละเลย ชีวิตเรากำลังแค้วไว้บนเส้นด้าย 
เราที่ทุกอย่างรุมเร้าไม่ต่างกับทุกคน


ประเทศที่ยังไม่พัฒนา คนมากมายยังลอยตัวเหนือกฎหมาย ดำที่ถูกป้ายให้ขาวอำนาจของเงินตรา ทุกอย่างโหมกระหน่ำเข้ามา ไม่ว่าจะการเมือง
เศรษฐกิจ หรือเป้าหมายในชีวิต


เราอยากสะบัดหน้าหนีทุกอย่างๆ เราไม่อยากอ่านหนังสือ เราไม่อยากจำคำศัพท์ เราไม่อยากติว 
เราไม่อยากเรียนพิเศษ เราอยากใช้ชีวิตก่อนจะลุยกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ แต่เมื่อเรามองกลัับมาข้างหลัง เราไม่สามารถวางพวกมันลงได้ กดดันจนเราอยากหันหลังให้มันตั้งไม่รู้เท่าไร 


ตอนนี้เรามองว่าแค่จบตรีมาเราจะสามารถเลี้ยงครอบครัวเราได้รึป่าว เราจะสามารถหาความสุขให้ตัวเองได้ไหม เราสามารถอยากไปที่ไหนก็ได้โดยไม่ระแวงคนข้างหลังรึป่าว เราจะมีบั้นปลายชีวิตที่เหมือนในฝันไหม แต่เอาเข้าจริงๆ 
ตอนนี้เราก็แทบจมดินอยู่แล้ว


อีกสามเดือนปีนี้ก็จะสิ้นสุดลง เราก็แค่หวังว่ามันจะผ่านไปได้โดยที่เราไม่กระอักเลือดตายไปก่อน

หวังว่าความพยายามครั้งนี้จะถึงชัยชนะ
หวังว่าเราเองจะผลิใบได้อย่างงดงาม คุณก็เช่นกัน


—sunnybera—







SHARE
Written in this book
how have you been today?
ความรู้สึกของวันนี้
Writer
sunnybear
writer
บทกวีที่สวยงาม มักมีคุณอยู่ในนั้น

Comments

upupandaway
2 months ago
อ่านแล้วเศร้าใจ หวนนึกถึงตัวเองที่เรียนจบจนทำงาน แล้วตอนนี้ก็ว่างงาน(ว่างมาหลายเดือนแล้วด้วย)
รู้สึกล่องลอยไม่แพ้กันเลยค่ะ T_T
Reply
sunnybear
2 months ago
เศร้าแล้วก็เครียดมากๆ แต่ก็สู้ๆเช่นกันนะคะ