แตกสลายก่อนหมดคำเอื้อนเอ่ยที่จะสื่อ
Millions broken pieces of me, no one could truely reached. Even if I wanted them to. Even if I tried..     เศษเสี้ยวที่ถูกบดละเอียดในตัวฉันถูกเก็บงำไว้คนเดียว ครั้งแล้วครั้งเล่าที่หยิบยกกาวขึ้นมาประกอบใหม่ เมื่อประกอบเสร็จใบหน้าผืนนั้นจึงยิ้มแย้ม โลดแล่น แต่วันแล้ววันเล่าอย่างไร.. การพูดคุยกับมนุษย์สักคนมักทำให้เศษแก้วเหล่านั้นแตกแยกออกจากกัน เสมอ ๆ
.and then repeat.

     หญิงสาวผู้นั้นกำลังหยิบยื่นเศษแก้วแผ่นหนึ่งที่ตนตั้งใจเชื่อมกาวประกอบติดขึ้นมาให้ใครคนหนึ่งเห็น เธอเริ่มเอื้อนเอ่ยเล่าเรื่องราวต่าง ๆ มากมายที่เศษแก้วผืนนั้นได้เคยเผชิญ แต่ไม่ทันที่จะได้เอ่ยจบ กลางคัน.. เศษแก้วในมือเธอกลับกลายแแหลกสลายเป็นเสี้ยวเล็กเสี้ยวน้อย หญิงสาวไม่สามารถเอื้อนกล่าวเล่าถ้อยคำเหล่านั้นต่อไปได้..

    เมื่อต้องพูดถึงความรู้สึกตัวเองแล้ว น้ำเสียงมักจะสั่นคลอนจนไม่สามารถพูดออกไปให้ผู้อื่นฟังได้จนจบสิ้น หรืออาจจะพูดออกไปโดยตัดรายละเอียดต่าง ๆ มากมายที่ยังมีอยู่ภายในใจอีกเป็นร้อยล้านไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุผลใด รู้เพียงแค่ว่าทำไม่ได้.. อ่อนไหวสะเหลือเกิน หรือที่แท้คืออ่อนแอ


SHARE
Written in this book
me, mine.
Writer
wanderlust-me
learner/reader
reader n wander

Comments