เธอทำดีแล้ว
เสียงฝนปลุกให้ตื่นตอนเก้านาฬิกาสิบแปดนาที 
หันมองนอกหน้าต่างรอบที่สิบสองก่อนขยับตัวทำอย่างอื่น
มือหยิบมือถืออัตโนมัติโดยไม่ต้องรอให้สมองสั่งการใดๆ
กดหน้าจอหนึ่งที 

‘ไม่มีใครรออยู่ในนั้น’
สแกนนิ้วปลดล้อคกดเข้าไปดูเพื่อความแน่ใจ

 
‘ใช่ ไม่มีใครอยู่แล้ว’
ดันตัวลุกขึ้นจากเตียง
นั่งคิดถึงความฝันเรื่องที่สี่ของเมื่อคืน
หัวใจกระตุกเตือนหนึ่งทีให้หยุดคิด
ไม่ชอบเลย 

‘ไม่ชอบการฝันถึง เพราะตื่นมามันคิดถึง’

มันหมายความว่าแบบอื่นได้มั้ยละ 

แอพลิเคชั่นของเราสว่างจ้ากว่าแอพลิเคชั่นอื่นเรียกร้องความสนใจให้กดเข้าไปชะเง้อดูหน่อย 

‘Check in’


นิ้วเวร!

สมองสั่งว่าอย่าทำ
หัวใจไม่ฟังสักนิด 

: ทนไว้ไม่ได้หรอ
: ทนไปเองเถอะ ขอยังไม่ทน 
: หมดคำจะพูด
: ก็มันเจ็บนี่ น้ำตาท่วมหัวใจขนาดนี้


ฉันเพียงปลดเชือกที่มัดรั้งตัวอย่างแน่นหนาและบาดหัวใจจนเลือดอาบ ใช้แรงเฮือกสุดท้ายแกะเชือกออก มันไม่เพียงปลดปล่อยฉัน —-แต่มันปลดปล่อยเรา

แอพพลิเคชั่นของเราวันนี้ไม่ส่งแสงเปล่งเหมือนวันก่อน 
หรือเพราะนั่นหัวใจคงยอมรับได้หรือแค่สะกดไม่ให้สนใจกันแน่  

‘ทำอะไรให้ดูมั้ย’
‘อะไรหรอ’

นิ้วโป้งถูกสั่งการด้วยสมอง กดแอพพลิเคชั่นนั่นค้างไว้หนึ่งวินาที แล้วกดกากบาทสีแดงอย่างรวดเร็ว 

‘เห้ย!’
‘เจ็บมากมั้ยหัวใจตอนนี้น่ะ’
‘พูดไม่ออกเลยล่ะ’
‘ไม่ขอโทษที่ทำหรอกนะ’
‘อืมม’


หมดแล้วที่เรียกว่าแอพพลิเคชั่นของเรา 
ตอนนี้สมองคืนแอพลิเคชั่นนี้ให้เธอเป็นเจ้าของเพียงผู้เดียวแล้วแหละ 

‘หมดยัง’
‘ไม่เคยหมดหรอก’
‘เอาไงละ’
‘ปล่อยได้ไหม ขอจัดการเอง’
‘ได้’

ก่อนจัดการเรื่องราวรกๆนี้ ขอจัดแจงเรื่องราวในหัวที่รกกว่าก่อน 

นิโคตินมวนแรกหลังหายไปราวสี่ปีที่เลิกรากันไป 
ถูกเติมเข้าปอดอีกครั้ง สูดเข้าไปเต็มปอด 
ซึมซับทุกอย่างที่อยากรู้สึกทั้งหมดให้ได้มากที่สุด 
แล้วปล่อยออกด้วยแรงสำลัก 
กลุ่มควันสีขาวต่างกุลีกุจอออกมาทุกทางที่เป็นทางออกรวมทั้งความรู้สึกที่ตกหล่นอยู่ก้นบึ้งของหัวใจถูกพ่นออกมารวมกันแล้วค่อยๆจางหายไป

นิโคตินมวนที่สอง
นิโคตินมวนที่สาม 

‘พอแล้วมั้ย’

ฉันเพียงไม่มีหัวใจให้คิดแล้วน่ะ  
มันหมดแล้วน่ะ หัวใจมันชาเกินไปแล้วน่ะ

ชาแต่ก็ยังรู้สึก 

:)

นั่งอยู่กับบุหรี่สามมวนก็ยังข้ามความรู้สึกทุกอย่างได้อย่างไม่เต็มฝ่าเท้า
แมวข้างบ้านก็กระโดดขึ้นกำแพง หันมามองด้วยสายตาดุดันแต่ไม่มีซึ่งความดุร้าย 
มันกระโดดข้ามกำแพง เดินมาออดอ้อนอยู่ใกล้ๆขา นั่งลง เลียเท้าหลับตาพริ้ม 

‘เป็นอะไรหรอ ไม่ยิ้มเลย’
‘ไม่มีเพื่อนเล่นน่ะ’
‘ปกติยิ้มทุกวันเลยนะ’
‘วันนี้เจ็บหัวใจน่ะ ร้องเพลงให้ฟังหน่อยสิ’
‘ได้เลย’

บทเพลงอันแสนสุขของเจ้าเหมียวข้างบ้าน
เงียบเชียบเพราะดีจัง 

‘ไปก่อนนะ อย่าลืมยิ้มเยอะๆล่ะ’
‘อืมม’

ฉันจัดการทุกอย่างแล้วนะ 
จัดการโดยให้เธอเป็นคนจัดการแทน

ทุกๆที่เธอภาวนาแค่ขออย่าเจอฉันอีก 
ทุกๆที่เธอขอให้ภาพที่มีฉันอยู่ค่อยๆหายไป
ทุกๆที่เธอขอให้ฉันไม่เคยอยู่ตรงนั้น 


ฝากจัดการแทนฉันที 


เธอทำดีแล้วที่รัก 


เธอถูกรักเสมอ อย่างน้อยก็จากตัวเธอเอง
ด้วยรักจากใจจริงๆ 

กาวเอง 














SHARE
Writer
umo6
Loser
รัก ไม่เคยเสียเวลา

Comments

Youwin
2 months ago
เขียนให้อ่านอีกได้รึเปล่าคับ :)
Reply
umo6
2 months ago
เขียนไว้ประโลมหัวใจตัวเองนะค่ะ อ่านได้เลยไม่ต้องเกรงใจ