ความรักแสนเศร้า
"ความรักแสนเศร้า"
ฉันน่าจะอยู่ในกลุ่มนี้ ฉันเป็นคนที่โชคไม่ดีในเรื่องของความรัก
รักครั้งแรกของฉัน เกิดขึ้นสมัยมัธยมต้น มันเป็นความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กับเพื่อนคนหนึ่ง
เธอสดใส น่ารัก อารมณ์ดีเสมอ ฉันชอบเวลาที่เธอยิ้ม เธอคุยสนุก
เราสนิทกันได้ยังไงนะเหรอ เพราะเธอมีโรคประจำตัวเหมือนกับฉัน
ฉันเป็นห่วงเธอ เพราะเธออาการหนักกว่าฉัน
ตอนนั้น ฉันไม่ได้บอกเธอว่าฉันรักเธอ เพราะฉันรู้ว่าเธอไม่ได้รักฉันแบบเดียวกับที่ฉันรักเธอ
และตอนนี้ เราต่างก็มีชีวิตของตนเอง เธอมีสามีและลูกที่น่ารัก ส่วนฉันมีสถานะโสด
แต่ฉันก็ยังเป็นห่วงเธอ และก็รักเธอ

รักครั้งที่สองของฉัน เกิดขึ้นตอนเรียนมหาวิทยาลัย
เธอเป็นคนน่ารักที่มีดวงตาแสนเศร้า เธอมีวัยเด็กที่ไม่มีความสุขเท่าไหร่
เธอมักจะมีเรื่องไม่สบายใจ และฉันก็พร้อมรับฟังเธอเสมอ
เธอมีคนรักอยู่แล้ว ดังนั้น สถานะของฉันตอนนั้น ก็เป็นเพียงเพื่อนเท่านั้น
เธอร้องเพลงเพราะนะ และฉันชอบเวลาที่เธอร้องเพลง
เธอดูมีความสุข มีรอยยิ้ม ทำให้ฉันมีความสุขไปกับเธอด้วย
แต่โชคไม่ดีเท่าไหร่ หลังจากจบมหาวิทยาลัย เธออยู่กับฉันช่วงหนึ่ง
และเธอก็ไปอยู่กับคนที่เธอรัก แล้วจากนั้นฉันก็ไม่ได้ข่าวคราวของเธอเลย
ฉันโทรหาเธอแต่เธอไม่รับสาย มันเจ็บปวดนะ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ผ่านมาหลายปี ฉันก็ยังไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน สบายดีไหม?
ฉันเป็นห่วงเธอ และก็ยังรักเธอ

และรักครั้งที่สามของฉัน เกิดขึ้นตอนเรียนที่ใหม่
เขาเป็นครูของฉัน อายุเราต่างกันมาก แต่ฉันก็ชอบเขามากเหมือนกัน
ฉันเป็นคนบอกรักเขา เพราะรักที่ผ่านมาฉันไม่เคยบอก เพราะฉันกลัว
กลัวเสียเพื่อน กลัวการปฏิเสธ
ที่ฉันกล้าบอกเขา เพราะฉันคิดว่าเขาก็คิดแบบเดียวกับฉัน
มันเหมือนถูกรางวัลตอนที่เขาบอกว่า รักฉันเหมือนกัน
ดูเหมือนจะเป็นรักที่สมหวัง แต่มันกลับเป็นรักที่หลอกลวงที่แสนยาวนาน
ทำเอาฉันเจ็บปวดและไม่คิดจะมีใครอีกต่อไป

ฉันดูเหมือนจะยอมรับในโชคชะตาในเรื่องของความรัก
ฉันบอกกับตนเองให้เข้มแข็งและต้องยืนอยู่ให้ได้โดยไม่ต้องมีใคร
แต่วันนึง วันที่แสนเศร้าก็มาโดยไม่นัดหมาย
ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไร ทำไมจึงเศร้าและเสียใจมากมาย
ฉันไปไม่เป็นเลย ฉันอยู่กับความเศร้า และดูเหมือนจะไม่จากฉันไปง่ายๆ
จริงๆ แล้ว มันเป็นเพราะฉันไม่ได้ยอมรับกับเรื่องที่เกิดขึ้น
จริงๆ แล้ว ฉันเศร้ากับความรักที่ไม่สมหวังของฉัน
ฉันกดทับมันเอาไว้ แต่พอมีบางสิ่งที่แรงมากพอมากระตุ้น
เขื่อนที่เคยกักขังน้ำตาและความเศร้าเอาไว้ก็พังทลาย

ตอนนี้ฉันเข้าใจและฉันยอมรับมันได้จริงๆ
มันเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ง่ายๆ แต่การยอมรับจากหัวใจเป็นสิ่งที่ใช้เวลา
และตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่กับสายฝน 
จะเรียกว่าเป็นความรักจากฟ้าก็ได้
เป็นความรักของ....ที่อยู่ไกลมากๆ 
แต่ก็ใกล้เพียงแค่คิดถึงจากใจที่จริงแท้
......ได้ยินเสียงฉัน เสียงเรียกจากหัวใจ

ตอนนี้ความเศร้าจากฉันไปแล้ว
ภาวนาของฉันกลายเป็นจริง

SHARE
Written in this book
Open the window
Writer
JaYaSaGiTa
เรียนรู้และแบ่งปัน
มีทุกสิ่งให้เราเรียนรู้และเติบโต

Comments