ใครจะอยากฟุ้งซ่านกันเล่า

สองทุ่มกับความฟุ้งซ่านที่ทำงานเต็มสูบ ไม่มีแผ่ว ต่อให้ผมเหนื่อยล้าตาแทบปิด อยากจะทิ้งร่างไร้เรี่ยวแรงลงไปปะทะกับที่นอนนุ่มนิ่มและหลับไป หากแต่ความคิดมากมายที่กระจัดกระจายอยู่ในหัว ยังปลุกผมจนตาตื่น นิ่งมองแสงจ้าจากหลอดไฟในห้อง ได้ยินเสียงเพลง Tell Him ของ Lauryn Hill ที่เปิดคลอเบา ๆ เอาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รับรู้ความเป็นไปของหลายสิ่งทั้งนอกห้องและในห้องอย่างเชื่องช้าและสาหัส

ในฟุ้งซ่านที่รวดร้าว ราวกับผมกำลังตะเกียกตะกายขึ้นมาจากหลุมมืด อุณหภูมิข้างล่างนั้นเริ่มจากอบอุ่นอ่อนโยนจนถึงร้อนระอุ แผดเผา จวนหลอมละลายร่างทั้งร่างของผมให้กลายเป็นของเหลวไหลเจิ่งนองท่วมหลุมมืดอย่างน่าอนาถใจ รอยฟกช้ำปรากฏซ้ำซ้อนตามเนื้อตัว ผมรอดชีวิตจากหลุมมืดที่ตัวเองขุดเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด หากแต่ความปลอดภัยชั่งชั่วคราว กระวีกระวาด และดับวูบไปในแสงจ้าสีขาว ผมถูกใครสักคนดึงกลับเข้าไปในหลุมอีกครั้ง ตอนที่ผมเปิดดูข้อความในแอพพลิคเคชั่นไลน์ แล้วพบว่า ใครคนหนึ่งที่ผมโหยหาอยากจะคุยด้วย หายไปตั้งแต่สองทุ่มจนกระทั่งตีสองเขาก็ยังไม่ตอบกลับมา ทิ้งให้ผมนั่งกะเทาะความอดทนของตัวเองกระทั่งแตกเป็นเสี่ยง ๆ กลายเป็นเศษเสี้ยว และกลายเป็นฝุ่นธุลีในที่สุด

ผมไม่คิดว่าการหายไปของคนที่ผมเพิ่งรู้จักเขาได้แค่สามวัน จะทำให้ผมรู้สึกว่าโลกทั้งโลกกำลังขาดน้ำ แสงอาทิตย์ และอากาศหายใจไป ผมคอแห้งผาก ดวงตามืดบอด และกำลังจะตายลงไปช้า ๆ แม้นในคืนที่ฟ้าหนาวและน้ำค้างหยาดหยดอย่างก้าวร้าว ไม่ได้ทำให้ผมฉลาดขึ้นมาเลยว่า อาจจะหนาวตายก่อนที่จะได้คุยกับเขา ผมนั่งอยู่บนกองผ้าห่มตั้งแต่บางมากจนถึงหนามากที่ทับซ้อนกันเป็นภูเขาลูกเล็กอย่างไม่ประณีต มือขวายังคงยุ่งวุ่นวายกับโทรศัพท์ผู้รับรู้ความเป็นไปทุกอย่าง เพื่อสืบเสาะค้นหาบุคคลที่สาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย อินสตราแกรมบ้าง แอพหาคู่ที่ที่เรารู้จักกันครั้งแรกบ้าง และในตอนนั้นผมก็เพิ่งรู้เองว่าเขาได้เพิ่มรูปเข้าไปในโปรไฟล์ของเขาอีกสองสามรูป เขาดูอัพเดทชีวิตในแอพหาคู่ ดูเหมือนว่าเขาเองไม่รีบร้อนที่จะหยุดอยู่ที่ใครสักคน รวมถึงผมด้วย นั้นทำให้ผมสำเหนียกขึ้นมานิดหนึ่งว่า เขาอาจจะไม่ได้สาบสูญไปไหนหรอก แต่ผมต่างหากที่อาจจะสาบสูญไปในความทรงจำของเขา “เผื่อใจซะ” เขาอาจจะไม่กลับมาแล้วก็ได้

ผมคิดไปเองว่าในยามที่ผมอ่อนแอเช่นนี้ ความฟุ้งซ่านคงเล่นงานผมหนักหน่วงเป็นแน่ แต่ไม่เลย ความฟุ้งซ่านที่มีมากพอ ๆ กับฝุ่น PM 2.5 ในประเทศไทยตอนนี้กลายสถานะเป็นเพลงขับกล่อมชั้นดี พูดด้วยหัวใจที่ซื่อสัตย์ว่า เพลงไม่ได้แย่ แต่ไม่ได้ดีที่สุด ก็พอฟังได้ พอทุเลา บรรเทา พาผมดำดิ่งสู่ห้วงนิทราอย่างไม่ติดขัด ลืมรอยร้าวที่ผมพยายามซ่อมแซมมันด้วยความพยายามมาตลอดทั้งวัน  แต่ความพยายามดูท่าจะไม่มีความหมายอะไร 

ผมควรเลิกคิดมาก เลิกคิดถึงเขา ก่อนที่ผมจะตายลงไปช้า ๆ จริง ๆ

SHARE

Comments