you had me on the day that we meet again.
เฝ้าถามตัวเองอยู่เสมอกับปากที่เอ่ยคำว่า

‘ลื ม เ ข า ไ ด้ แ ล้ ว’

ประโยคนั้นมันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า
การที่เราไม่มองหา ไม่ใจเต้น ให้กับเขา
ความรู้สึกที่รักและถวิลหานั้นมันหายไปจากใจหมดแล้วจริงใช่ไหม?
หรืออันที่จริงเป็นเพียงคำโกหกจากตัวเอง
เนื่องจากต้องการเดินออกมาจากความสัมพันธ์นั้นเสียที

ทั้ง ๆที่พยายามอย่างมากในการลืมขนาดนั้น
แต่เพียงข้อความไม่กี่ประโยค
คำพูดไม่กี่คำ รอยยิ้ม สายตา เพียงไม่กี่วินาที
กลับทำให้ความพยายามนั้นสูญเปล่าไป
สุดท้ายก็หลีกเลี่ยงความรู้สึกตัวเองไม่ได้อยู่ดี
ความรู้สึกที่ว่า

ฉันคิดถึงเขา

คิดถึงเขาเหลือเกิน 
ทั้ง ๆที่คิดว่าตัวเองเริ่มต้นใหม่ได้แล้ว 
แต่เปล่าเลย ทุกอย่างที่ฉันทำให้เขา 
ข้อความทุกประโยคที่ฉันเคยพิมพ์ให้ 
มันยังวนเวียนอยู่ในความคิดเสมอ 
ทั้งรอยยิ้ม สายตา คำพูดคำจาท่ี่เขาพูด

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคิดถึง คิดถึงมาก
คิดมาตลอดว่าตัวเองมูฟออนจากเขาไปได้ไกลแล้ว
แต่ที่ไหนได้

ฉันยังคงมูฟออนเป็นรูปหัวใจ
ที่มีหน้าเขาอยู่ตรงกลางอยู่เลย

แม้ไม่ได้สมหวังก็ตามแต่ฉันก็ขอยินดีอยู่ตรงนี้
ไม่ว่าเธอจะไปพบเจอใคร หรือสิ่งใด
ขอให้ฉันได้แสดงความเป็นห่วงลึก ๆ
แบบที่ไม่ได้เอ่ยออกไปทีนะ

ขอแค่เพียงมองเธอ แค่มองเธอตรงนี้
ขอแค่นี้จริง ๆ

ได้โปรดเธออย่าใจร้ายกับฉันอีกเลยนะ.

SHARE
Writer
butterblu
writer
you had me at the day that we met again

Comments