รถไฟและหูฟัง
เราอยู่กับสภาพแวดล้อมใกล้ทางรถไฟตั้งแต่เด็ก...
เพราะตอนจำความได้ละ บ้านก็อยู่ใกล้ทางรถไฟมาก...
อยู่จนบางทีก็ไม่รับรู้ถึงความอันตรายของรถไฟ...
จำได้ว่ามีครั้งนึง มีคนช่วยกันยกร่างบาดเจ็บของคนๆ หนึ่งผ่านหน้าบ้าน เพราะโดนรถไฟชน...
ตอนนั้นพึ่ง 7-8 ขวบ ก็เลยจำได้เลือนลาง...

หลังจากย้้้้้้้้ายออกจากบ้านหลังนั้น ก็ไม่ค่อยได้ข้องเกี่ยวกับรถไฟมาก นอกจากจะมีบางทีที่ไปเที่ยวแล้วก็ได้ขึ้นรถไฟ...
เวลาอยู่บนรถไฟเลยมีความรู้สึกเหมือนได้ไปเที่ยว...

แต่ปัจจุบัน หลังจากย้ายบ้านมาบ้านหลังใหม่ การเดินทางของเราก็ได้กลับมาวนเวียนกับรถไฟอีกครั้ง...
ใกล้บ้านจะมีสถานีรถไฟเล็กๆ ที่มีแต่รถไฟธรรมดาเท่านั้นที่จะจอดสถานีนี้...
แต่มันทำให้เราเข้ากรุงเทพได้ง่ายสุด หากเราเข้าตามเวลาที่รถไฟมา และสายนี้ไม่ค่อยเลท...

ความเคยชิน ทำให้เราใส่หูฟัง เปิดเพลงวนไปมา และก็นั่งดูวิวไปเรื่อย...
แต่วันนี้มีสิ่งที่ไม่เหมือนเดิม...
รถไฟวิ่งมาถึงสถานีหัวหมาก เปิดหวูด แล้วก็จอด...
มอเตอร์ไซค์วินจากใต้สถานีแอร์พอร์ตลิงค์ วิ่งกันมาหน้ารถไฟ...
เรารับรู้ถึงความไม่ปลอดภัย...
และในที่สุดก็รู้ว่า รถไฟชนคน!!!
มีเด็กผู้หญิงข้ามทางรถไฟ และจากที่ได้ยินมา คือเค้าใส่หูฟัง จนไม่ได้ยินเสียงรถไฟ...
รถพยาบาลวิ่งมาประมาณ 3 คัน...
เราเห็นเค้าเอาร่างคนเจ็บมาปฐมพยาบาล อยู่ข้างๆ โบกี้ี้ที่เรานั่งอยู่...
คนในรถไฟต่างสับสน เด็กเป็นอะไรมั้ย ตาย หรือเป็นลม...
เห็นคนพยาบาลกันหลายคน จากจุดที่เราเผือกได้โดยไม่รบกวนหรือมุงคนเจ็บ คือระยะประมาณ 10 เมตร บนรถไฟ...
เราดูแล้วสับสนว่า นั่นหัวหรือขา เพราะยัััังจับสภาวะของน้องไม่ได้ จนพยาบาลเอากรรไกรมาตัดกางเกงน้องเท่านั้นแหละ เลยรับรู้ได้ว่า มันคือต้้้้้้นขาน้อง ที่เหลือแค่ต้นขากับกระดูก ขาน้องเละจนหายไปข้างนึง...
เราเห็นน้องยังมีสติ ส่งข้อความหาใครไม่รู้...
แต่เหตุการณ์นี้ เราช๊อค...
จนตอนนี้ผ่านไปหลายชม. เราก็ยังนึกถึง เหตุการณ์ตลอดเวลา...
ภาพติดตาเสียเหลือเกิน...
ไม่ได้กลัวแผล แต่รู้สึกเจ็บแทนน้องคนนั้น...
และหวังว่าน้องจะเจออะไรดีๆในชีวิตหลังจากนี้ หลังจากเจอเหตุการณ์ที่รุนแรงต่อเค้าเหลือเกิน...

เราถอดหูฟังออกละ เอาไว้ฟังเวลาอยู่ที่บ้านหรือที่ทำงานพอละ...

หวังว่าคืนนี้คงจะนอนหลับ...

SHARE
Writer
ongsa
Hockey player
สิ่งที่ผมรู้คือผมไม่รู้อะไรเลย

Comments